O kościele
Kościół św. Ignacego Loyoli w Želvie to wyjątkowa perła architektoniczna rejonu Ukmergė, jakby rozciągająca się w czasie i odzwierciedlająca historię miasteczka oraz duchowość jego mieszkańców. Położony na prawym brzegu rzeczki Želva, ten drewniany kościół wznosi się od 1892 r., kiedy zbudował go ksiądz Antanas Stapulionis wraz z miejscowymi parafianami.
Historia kościoła sięga jeszcze XVIII w., kiedy w 1753 r. ówcześni właściciele, jezuici, wybudowali pierwszy kościół. Niestety zaledwie dwa lata później, w 1755 r., spłonął. Mimo to życie parafialne nie ustało – księgi metrykalne pokazują, że zapisy religijne prowadzono już od 1778 r.
Ważny moment w historii nastąpił w 1881 r., gdy ogień ponownie zniszczył świątynię. Mimo to wiara i determinacja parafii okazały się silniejsze od nieszczęść. Odbudowany kościół niestety znów spłonął w 1887 r., ale w 1892 r. obecny drewniany kościół ponownie powstał z popiołów. Stare materiały sprzedano katolikom z Žemaitkiemis, a nowy kościół stał się symbolem nie tylko życia duchowego, ale i jedności wspólnoty.
W kościele zainstalowano organy słynnego litewskiego mistrza Jonasa Garalevičiusa, które swoim brzmieniem dopełniają atmosferę sakralnej przestrzeni. Warto wspomnieć, że w latach 1909–1914 działał tu oddział Litewskiego Katolickiego Towarzystwa Trzeźwości, a około 1922 r. oficjalnie ustanowiono parafię.
Życie wspólnoty wokół kościoła zawsze było aktywne. Proboszcz Stanislovas Švėgžda w 1932 r. odmalował kościół, a w latach 1953–1954 ksiądz Jonas Mintaučkis z pomocą parafian odnowił go po trudach wojny.
Architektura kościoła jest unikalna i przypomina dom mieszkalny z dwiema wieżyczkami – jedną na fasadzie, drugą na dachu absydy. Wewnątrz kościół ma trzy nawy oddzielone kolumnami. Przed kościołem stoi klasycystyczna dzwonnica z kamiennego muru z wysokim krzyżem, a ogrodzenie terenu przykościelnego również wzniesiono z kamiennego muru. Na terenie przykościelnym znajduje się też cmentarz, na którym spoczywa wieloletni proboszcz Jonas Tomkus, pełniący posługę od 1968 r. aż do swojej śmierci w 1989 r.
Dziś kościół św. Ignacego Loyoli w Želvie pozostaje ważnym ośrodkiem religijnym i kulturalnym wspólnoty, świadczącym o wieloletnich próbach i triumfach życia parafialnego.
Historia kościoła sięga jeszcze XVIII w., kiedy w 1753 r. ówcześni właściciele, jezuici, wybudowali pierwszy kościół. Niestety zaledwie dwa lata później, w 1755 r., spłonął. Mimo to życie parafialne nie ustało – księgi metrykalne pokazują, że zapisy religijne prowadzono już od 1778 r.
Ważny moment w historii nastąpił w 1881 r., gdy ogień ponownie zniszczył świątynię. Mimo to wiara i determinacja parafii okazały się silniejsze od nieszczęść. Odbudowany kościół niestety znów spłonął w 1887 r., ale w 1892 r. obecny drewniany kościół ponownie powstał z popiołów. Stare materiały sprzedano katolikom z Žemaitkiemis, a nowy kościół stał się symbolem nie tylko życia duchowego, ale i jedności wspólnoty.
W kościele zainstalowano organy słynnego litewskiego mistrza Jonasa Garalevičiusa, które swoim brzmieniem dopełniają atmosferę sakralnej przestrzeni. Warto wspomnieć, że w latach 1909–1914 działał tu oddział Litewskiego Katolickiego Towarzystwa Trzeźwości, a około 1922 r. oficjalnie ustanowiono parafię.
Życie wspólnoty wokół kościoła zawsze było aktywne. Proboszcz Stanislovas Švėgžda w 1932 r. odmalował kościół, a w latach 1953–1954 ksiądz Jonas Mintaučkis z pomocą parafian odnowił go po trudach wojny.
Architektura kościoła jest unikalna i przypomina dom mieszkalny z dwiema wieżyczkami – jedną na fasadzie, drugą na dachu absydy. Wewnątrz kościół ma trzy nawy oddzielone kolumnami. Przed kościołem stoi klasycystyczna dzwonnica z kamiennego muru z wysokim krzyżem, a ogrodzenie terenu przykościelnego również wzniesiono z kamiennego muru. Na terenie przykościelnym znajduje się też cmentarz, na którym spoczywa wieloletni proboszcz Jonas Tomkus, pełniący posługę od 1968 r. aż do swojej śmierci w 1989 r.
Dziś kościół św. Ignacego Loyoli w Želvie pozostaje ważnym ośrodkiem religijnym i kulturalnym wspólnoty, świadczącym o wieloletnich próbach i triumfach życia parafialnego.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Medinė bažnyčia, stačiakampio plano, dengta dvišlaitės formos stogu su aštuoniasieniu bokštu, užfiksuota iš apatinio rakurso. Galinėje bažnyčios sienoje – arkos formos langai ir durys, apkaltos lentelėmis atvirkščios eglutės motyvu.