O kościele
Kościół św. Ludwika w Alytusie to jedno z tych miejsc, gdzie historia i architektura łączą się w niepowtarzalny obiekt o wartości kulturowej. Kościół ten stoi w Alytusie, na prawym brzegu Niemna, i jest znakomitym przykładem epoki klasycyzmu.
Historia kościoła sięga jeszcze XVI wieku, kiedy marszałek Litwy i wojewoda trocki Jonas Zaberezinskis do 1520 roku wzniósł pierwszy kościół w tym mieście. Już w 1524 roku utworzono parafię, która przez długie lata przyciągała katolików zarówno z centrum miasta, jak i z innych części Alytusa. Co ciekawe, zgodnie z aktem fundacyjnym wikariusz kościoła miał obowiązek znać język litewski – co podkreśla znaczenie kultury litewskiej nawet w średniowieczu.
W 1658 roku kościół odbudowano po zniszczeniach. Później, w 1763 roku, wzniesiono nowy drewniany kościół, a w 1773 roku założono szkołę parafialną. Niestety, w 1810 roku miasto nawiedził wielki pożar, który zniszczył również tę świątynię.
Jednak siła wspólnoty parafialnej nie pozwoliła jej na długo pozostać bez domu modlitwy. W latach 1818–1820 proboszcz Liudvikas Kaminskas wraz z parafianami wybudował obecny kościół, który stoi do dziś. W tym czasie do plebanii należała również wieś Skraičionys.
Kościół przeżył wiele prób, zwłaszcza w XX wieku. W 1930 roku proboszcz Konstantinas Paulavičius rozbudował go i wyremontował, dobudował wieżyczkę, a mur otaczający teren przykościelny wymurowano z kamienia. Tragiczny był 24 czerwca 1941 roku, kiedy naziści rozstrzelali proboszcza K. Paulavičiusa i wikariusza Vincentasa Mazurkevičiusa. Zostali pochowani na terenie przykościelnym, gdzie obecnie stoi kapliczka Chrystusa Frasobliwego.
Podczas II wojny światowej kościół i jego wieża zostały zniszczone, jednak dzięki staraniom księdza Leonasa Jakubauskasa około 1957 roku zostały odbudowane. Kościół ma plan prostokątny, z niską, masywną wieżą, co nadaje mu szczególne poczucie monumentalności. Mur otaczający teren przykościelny również wykonany jest z kamienia polnego, a pochowany jest w nim posługujący tu od 1956 roku aż do śmierci ksiądz Bronislovas Novelskis (1905–1991).
Kościół św. Ludwika w Alytusie to nie tylko ośrodek duchowy, ale i istotna część dziedzictwa kulturowego. Jego mury świadczą nie tylko o zmianach architektonicznych, ale i o historii żywej wspólnoty, której siła i wiara przez wieki nie pozwoliły zgasnąć światłu tej świątyni.
Historia kościoła sięga jeszcze XVI wieku, kiedy marszałek Litwy i wojewoda trocki Jonas Zaberezinskis do 1520 roku wzniósł pierwszy kościół w tym mieście. Już w 1524 roku utworzono parafię, która przez długie lata przyciągała katolików zarówno z centrum miasta, jak i z innych części Alytusa. Co ciekawe, zgodnie z aktem fundacyjnym wikariusz kościoła miał obowiązek znać język litewski – co podkreśla znaczenie kultury litewskiej nawet w średniowieczu.
W 1658 roku kościół odbudowano po zniszczeniach. Później, w 1763 roku, wzniesiono nowy drewniany kościół, a w 1773 roku założono szkołę parafialną. Niestety, w 1810 roku miasto nawiedził wielki pożar, który zniszczył również tę świątynię.
Jednak siła wspólnoty parafialnej nie pozwoliła jej na długo pozostać bez domu modlitwy. W latach 1818–1820 proboszcz Liudvikas Kaminskas wraz z parafianami wybudował obecny kościół, który stoi do dziś. W tym czasie do plebanii należała również wieś Skraičionys.
Kościół przeżył wiele prób, zwłaszcza w XX wieku. W 1930 roku proboszcz Konstantinas Paulavičius rozbudował go i wyremontował, dobudował wieżyczkę, a mur otaczający teren przykościelny wymurowano z kamienia. Tragiczny był 24 czerwca 1941 roku, kiedy naziści rozstrzelali proboszcza K. Paulavičiusa i wikariusza Vincentasa Mazurkevičiusa. Zostali pochowani na terenie przykościelnym, gdzie obecnie stoi kapliczka Chrystusa Frasobliwego.
Podczas II wojny światowej kościół i jego wieża zostały zniszczone, jednak dzięki staraniom księdza Leonasa Jakubauskasa około 1957 roku zostały odbudowane. Kościół ma plan prostokątny, z niską, masywną wieżą, co nadaje mu szczególne poczucie monumentalności. Mur otaczający teren przykościelny również wykonany jest z kamienia polnego, a pochowany jest w nim posługujący tu od 1956 roku aż do śmierci ksiądz Bronislovas Novelskis (1905–1991).
Kościół św. Ludwika w Alytusie to nie tylko ośrodek duchowy, ale i istotna część dziedzictwa kulturowego. Jego mury świadczą nie tylko o zmianach architektonicznych, ale i o historii żywej wspólnoty, której siła i wiara przez wieki nie pozwoliły zgasnąć światłu tej świątyni.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Į Alytaus Šv. Liudviko bažnyčią einantys kariai ir civiliai. Kairėje matosi bažnyčios vartai ir bažnyčios vaizdas pro medžius.
Alytaus Šv. Liudviko bažnyčia. Fotografijos aprašymas ant pasporto: „Alytus. Bažnyčia dešinioje Nemuno pusėje (Vilniaus pusėje).“