O kościele
Kościół św. Apostołów Filipa i Jakuba w Onuškis to jedna z tych litewskich świątyń, których historia pełna jest barwnych wydarzeń i przemian. Położony w spokojnym miasteczku Onuškis, odzwierciedla nie tylko religijny, ale i kulturowy rozwój tej okolicy.
Historia kościoła zaczyna się jeszcze w XVI wieku. Choć pierwsza data jego wzmianki to rok 1526, można przypuszczać, że powstał nieco wcześniej. W owych czasach kościół był bardzo skromny i ubogi, o czym świadczą stawki podatku podymnego – w 1559 roku miał zaledwie 9 dymów.
W 1562 roku ten drewniany kościół spłonął, jednak już po sześciu latach został odbudowany. Pod koniec XVI w. kościół w Onuškis mógł należeć do ewangelików reformowanych, ale w 1611 roku ponownie powrócił do katolików. Niestety, w 1655 roku kościół znów strawił pożar i odbudowano go dopiero po niemal dwóch dekadach.
Pod koniec XVIII wieku kościół był już całkowicie zrujnowany. Niewielki remont przeprowadzony w 1820 roku nie uratował budowli i w 1823 roku zawaliła się ona. Obecny kościół powstał w latach 1823–1829 dzięki staraniom dziedzica K. Szetkiewicza. Kościół zbudowano z muru ceglano-kamiennego, a jego styl jest typowy dla późnego klasycyzmu z cechami romantyzmu.
Ta świątynia jest halowa, na planie prostokąta, z imponującym portykiem kolumn doryckich. Jej wnętrze podzielone jest na trzy nawy, wspierane przez cztery pary kolumn. Teren przykościelny otoczony jest murem z kamienia i cegły, stoi na nim drewniana dzwonnica. Co ciekawe, na terenie przykościelnym w 1993 roku pochowano szczątki sygnatariusza Aktu Niepodległości Litwy Donatasa Malinauskasa i jego bliskich, przewiezione z Ałtaju.
W latach 1927–1939 proboszczem parafii był Kazimieras Čibas, który dbał o trzeźwość parafian oraz o postęp religijny i kulturowy. Później, w latach 1939–1953, posługiwał tu Nikodemas Švogžlys-Milžinas.
Kościół jest rzeczywiście wyjątkowy pod względem architektury i kontekstu historycznego. Stał się nie tylko ważnym ośrodkiem religijnym, ale i ogniskiem kultury, które zdobi bogate dziedzictwo przeszłości i żywa wspólnota teraźniejszości.
Historia kościoła zaczyna się jeszcze w XVI wieku. Choć pierwsza data jego wzmianki to rok 1526, można przypuszczać, że powstał nieco wcześniej. W owych czasach kościół był bardzo skromny i ubogi, o czym świadczą stawki podatku podymnego – w 1559 roku miał zaledwie 9 dymów.
W 1562 roku ten drewniany kościół spłonął, jednak już po sześciu latach został odbudowany. Pod koniec XVI w. kościół w Onuškis mógł należeć do ewangelików reformowanych, ale w 1611 roku ponownie powrócił do katolików. Niestety, w 1655 roku kościół znów strawił pożar i odbudowano go dopiero po niemal dwóch dekadach.
Pod koniec XVIII wieku kościół był już całkowicie zrujnowany. Niewielki remont przeprowadzony w 1820 roku nie uratował budowli i w 1823 roku zawaliła się ona. Obecny kościół powstał w latach 1823–1829 dzięki staraniom dziedzica K. Szetkiewicza. Kościół zbudowano z muru ceglano-kamiennego, a jego styl jest typowy dla późnego klasycyzmu z cechami romantyzmu.
Ta świątynia jest halowa, na planie prostokąta, z imponującym portykiem kolumn doryckich. Jej wnętrze podzielone jest na trzy nawy, wspierane przez cztery pary kolumn. Teren przykościelny otoczony jest murem z kamienia i cegły, stoi na nim drewniana dzwonnica. Co ciekawe, na terenie przykościelnym w 1993 roku pochowano szczątki sygnatariusza Aktu Niepodległości Litwy Donatasa Malinauskasa i jego bliskich, przewiezione z Ałtaju.
W latach 1927–1939 proboszczem parafii był Kazimieras Čibas, który dbał o trzeźwość parafian oraz o postęp religijny i kulturowy. Później, w latach 1939–1953, posługiwał tu Nikodemas Švogžlys-Milžinas.
Kościół jest rzeczywiście wyjątkowy pod względem architektury i kontekstu historycznego. Stał się nie tylko ważnym ośrodkiem religijnym, ale i ogniskiem kultury, które zdobi bogate dziedzictwo przeszłości i żywa wspólnota teraźniejszości.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Onuškio Šv. apaštalų Pilypo ir Jokūbo bažnyčia. Fotografijos aprašymas ant pasporto: „ONUŠKIS. Bažnyčią statė 1568 m. J. Naruševičius. šv. Pilypo ir Jokubo restaur. 1829 m“.