O kościele
Kościół Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Stirniach to nie tylko dom modlitwy, ale i ważne dziedzictwo kulturowe oraz historyczne, wznoszące się okazale w rejonie Molėtų, we wsi Stirniai.
Historia kościoła sięga XVIII w., kiedy działały już tu dwie kaplice. Jedna z nich należała do jezuitów, którzy w okolicach Stirniai prowadzili swoje misje od końca XVII w. Tamta kaplica była świątynią, w której odprawiano nabożeństwa na święto św. Kazimierza i św. Bartłomieja. Druga kaplica, należąca do rodziny Żarnowskich, stawała się ośrodkiem przyciągającym na święto św. Marii Magdaleny i św. Katarzyny. Jezuici posiadali niemało dóbr w okolicznych wsiach, a ich dziedzictwo przetrwało nawet po kasacie zakonu w 1795 r.
W 1922 r. utworzono parafię, a nabożeństwa odbywały się w starej kaplicy. Niestety tymczasowy drewniany kościół, zbudowany w 1931 r., nie okazał się rozwiązaniem trwałym. W latach 1937–1940 księża Jonas Kazlauskas i Jonas Daugėla wraz z parafianami zbudowali obecny kościół z muru kamiennego. Tragiczne jest, że proboszcz J. Daugėla, który przyczynił się do budowy tego kościoła, 29 czerwca 1941 r. został zastrzelony przez wycofujących się czerwonoarmistów.
Pod względem architektonicznym kościół jest masywny, na planie prostokąta, z ozdobną wieżą i apsydą. Wewnątrz znajdują się trzy nawy, oddzielone smukłymi pilastrami, które tworzą wrażenie przestrzenności i estetyczne piękno. Teren kościoła otacza ogrodzenie z drewnianych elementów, a na cmentarzu przykościelnym znajdują się groby, które opowiadają o życiu i tradycjach żyjących tu niegdyś ludzi.
Jeszcze niedawno, z okazji 75-lecia kościoła, świątynię ozdobiono specjalnymi dekoracjami, podkreślającymi jej znaczenie dla wspólnoty i regionu.
Kościół w Stirniach świadczy nie tylko o wierze, ale i o okresach przemian historycznych. Splatają się w nim różne epoki i doświadczenia, nadając temu miejscu wyjątkowy charakter i znaczenie zarówno dla mieszkańców, jak i dla odwiedzających.
Historia kościoła sięga XVIII w., kiedy działały już tu dwie kaplice. Jedna z nich należała do jezuitów, którzy w okolicach Stirniai prowadzili swoje misje od końca XVII w. Tamta kaplica była świątynią, w której odprawiano nabożeństwa na święto św. Kazimierza i św. Bartłomieja. Druga kaplica, należąca do rodziny Żarnowskich, stawała się ośrodkiem przyciągającym na święto św. Marii Magdaleny i św. Katarzyny. Jezuici posiadali niemało dóbr w okolicznych wsiach, a ich dziedzictwo przetrwało nawet po kasacie zakonu w 1795 r.
W 1922 r. utworzono parafię, a nabożeństwa odbywały się w starej kaplicy. Niestety tymczasowy drewniany kościół, zbudowany w 1931 r., nie okazał się rozwiązaniem trwałym. W latach 1937–1940 księża Jonas Kazlauskas i Jonas Daugėla wraz z parafianami zbudowali obecny kościół z muru kamiennego. Tragiczne jest, że proboszcz J. Daugėla, który przyczynił się do budowy tego kościoła, 29 czerwca 1941 r. został zastrzelony przez wycofujących się czerwonoarmistów.
Pod względem architektonicznym kościół jest masywny, na planie prostokąta, z ozdobną wieżą i apsydą. Wewnątrz znajdują się trzy nawy, oddzielone smukłymi pilastrami, które tworzą wrażenie przestrzenności i estetyczne piękno. Teren kościoła otacza ogrodzenie z drewnianych elementów, a na cmentarzu przykościelnym znajdują się groby, które opowiadają o życiu i tradycjach żyjących tu niegdyś ludzi.
Jeszcze niedawno, z okazji 75-lecia kościoła, świątynię ozdobiono specjalnymi dekoracjami, podkreślającymi jej znaczenie dla wspólnoty i regionu.
Kościół w Stirniach świadczy nie tylko o wierze, ale i o okresach przemian historycznych. Splatają się w nim różne epoki i doświadczenia, nadając temu miejscu wyjątkowy charakter i znaczenie zarówno dla mieszkańców, jak i dla odwiedzających.