O kościele
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Jurbarku to niezwykły zabytek architektury i historii, położony między rzekami Mituvą a Imsrė w Jurbarku. Jego historia sięga jeszcze XV wieku, kiedy pierwszy drewniany kościół zbudowano w 1430 r. Opiekę nad tym świętym miejscem powierzono proboszczowi Veliuony, a już w 1502 r. założono parafię, której darowano wieś Žindaičiai.
Od chwili swego powstania kościół był ważnym ośrodkiem wspólnoty i religii. Królowa Bona w 1555 r. przyczyniła się do jego rozwoju, darowując wieś Straižiai, której ziemie przeznaczono na utrzymanie wikariusza, służby kościelnej i szkoły. Ponadto w 1557 r. proboszcz Marcin Hermanowicz założył szkołę, co świadczy o trosce kościoła nie tylko o duszpasterstwo, ale i o oświatę.
Przez cały swój długi okres istnienia kościół doświadczał różnych nieszczęść, ale zawsze był odbudowywany. Po pożarze w połowie XVII w. został odbudowany w 1655 r., a kolejna znacząca odbudowa miała miejsce w 1741 r.
Obecny murowany kościół w stylu neogotyckim wznoszono w latach 1901–1907. Inicjatywa ta wyszła od proboszcza Kazimierza Marcinkiewicza i wikariusza Antoniego Kiznisa. W 1907 r. nowy kościół konsekrował biskup Mieczysław Paliulionis, a na wieżę zawieszono dzwon podarowany przez Litwinów z USA. Na przełomie XIX i XX w. Jurbark słynął ze swojego chóru kościelnego, a ksiądz K. Marcinkiewicz aktywnie kolportował tu zakazaną litewską prasę.
W historii kościoła były też trudniejsze chwile. Podczas pożaru miasta w 1940 r. spłonął dach, hełmy wież i część wnętrza. Mimo to już rok później kościół został pokryty dachem i odremontowany dzięki staraniom proboszcza Anatola Staniewicza. Później odbudowano także niższe wieże. W 1992 r. z inicjatywy proboszczów Michała Bużysa i Antoniego Sławińskiego wzniesiono i zamontowano nowe, 21-metrowe hełmy wież, zaprojektowane przez architekta K. Domańskiego i konstruktora A. Dereszkiewicza.
Kościół ma plan w kształcie krzyża, jest dwuwieżowy, bogato zdobiony, w stylu neogotyckim. Na jego terenie przykościelnym można znaleźć cmentarz księży, dzwonnicę ze starym dzwonem oraz figurę Dobrego Pasterza. Mimo złożonej historii kościół ten pozostaje ważną częścią życia duchowego i cenną częścią dziedzictwa kulturowego w Jurbarku.
Tak bogata i dramatyczna historia niewątpliwie czyni kościół Trójcy Przenajświętszej w Jurbarku wyjątkowym obiektem litewskiego dziedzictwa kulturowego i religijnego, którego piękno i znaczenie nie tracą aktualności nawet po wielu stuleciach.
Od chwili swego powstania kościół był ważnym ośrodkiem wspólnoty i religii. Królowa Bona w 1555 r. przyczyniła się do jego rozwoju, darowując wieś Straižiai, której ziemie przeznaczono na utrzymanie wikariusza, służby kościelnej i szkoły. Ponadto w 1557 r. proboszcz Marcin Hermanowicz założył szkołę, co świadczy o trosce kościoła nie tylko o duszpasterstwo, ale i o oświatę.
Przez cały swój długi okres istnienia kościół doświadczał różnych nieszczęść, ale zawsze był odbudowywany. Po pożarze w połowie XVII w. został odbudowany w 1655 r., a kolejna znacząca odbudowa miała miejsce w 1741 r.
Obecny murowany kościół w stylu neogotyckim wznoszono w latach 1901–1907. Inicjatywa ta wyszła od proboszcza Kazimierza Marcinkiewicza i wikariusza Antoniego Kiznisa. W 1907 r. nowy kościół konsekrował biskup Mieczysław Paliulionis, a na wieżę zawieszono dzwon podarowany przez Litwinów z USA. Na przełomie XIX i XX w. Jurbark słynął ze swojego chóru kościelnego, a ksiądz K. Marcinkiewicz aktywnie kolportował tu zakazaną litewską prasę.
W historii kościoła były też trudniejsze chwile. Podczas pożaru miasta w 1940 r. spłonął dach, hełmy wież i część wnętrza. Mimo to już rok później kościół został pokryty dachem i odremontowany dzięki staraniom proboszcza Anatola Staniewicza. Później odbudowano także niższe wieże. W 1992 r. z inicjatywy proboszczów Michała Bużysa i Antoniego Sławińskiego wzniesiono i zamontowano nowe, 21-metrowe hełmy wież, zaprojektowane przez architekta K. Domańskiego i konstruktora A. Dereszkiewicza.
Kościół ma plan w kształcie krzyża, jest dwuwieżowy, bogato zdobiony, w stylu neogotyckim. Na jego terenie przykościelnym można znaleźć cmentarz księży, dzwonnicę ze starym dzwonem oraz figurę Dobrego Pasterza. Mimo złożonej historii kościół ten pozostaje ważną częścią życia duchowego i cenną częścią dziedzictwa kulturowego w Jurbarku.
Tak bogata i dramatyczna historia niewątpliwie czyni kościół Trójcy Przenajświętszej w Jurbarku wyjątkowym obiektem litewskiego dziedzictwa kulturowego i religijnego, którego piękno i znaczenie nie tracą aktualności nawet po wielu stuleciach.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Jurbarko Švč. Trejybės bažnyčia. Kitoje pusėje įrašas ranka: „Jurbarko bažnyčios stacija (išorinėj pusėj)“. Tikėtina, kad vaizdą užfiksavo Benediktas Bučinskas.
