O kościele
Kościół św. Michała Archanioła w Gargždai stoi na prawym brzegu rzeki Minija, w centrum miasta Gargždai. Jego początki sięgają XVI w. – mówi się, że około 1535 r. kościół wybudowała tu królowa Bona Sforza.
Przez wieki świątynia niejeden raz się zmieniała: nowy kościół, wybudowany w 1648 r., został konsekrowany w 1671 r., a po pożarze w 1786 r. odbudowano go w 1791 r. Najboleśniejszy cios spadł 22 czerwca 1941 r., gdy pożar zniszczył kościół. Obecną murowaną świątynię staraniem księdza Jonasa Paulauskasa zaczęto budować w 1989 r., zakończono w 1990 r., a konsekrowano ją w 1992 r. na Boże Narodzenie.
Budynek jest wyraźnym przykładem postmodernizmu, zaprojektowanym przez architekta Vladasa Lučinskasa. Nad wejściem widnieje wykonana przez Algirdasa Bosasa brązowa figura św. Michała, a w wieży o wysokości 53 metrów tyka zegar podarowany przez Litwinów z Australii. Wnętrze zdobią marmurowe podłogi i witraże Rimvydasa Mulevičiusa, a w 1997 r. zainstalowano tu niemieckie organy firmy Walcker, wyprodukowane w Hamburgu około 1965 r.
Przez wieki świątynia niejeden raz się zmieniała: nowy kościół, wybudowany w 1648 r., został konsekrowany w 1671 r., a po pożarze w 1786 r. odbudowano go w 1791 r. Najboleśniejszy cios spadł 22 czerwca 1941 r., gdy pożar zniszczył kościół. Obecną murowaną świątynię staraniem księdza Jonasa Paulauskasa zaczęto budować w 1989 r., zakończono w 1990 r., a konsekrowano ją w 1992 r. na Boże Narodzenie.
Budynek jest wyraźnym przykładem postmodernizmu, zaprojektowanym przez architekta Vladasa Lučinskasa. Nad wejściem widnieje wykonana przez Algirdasa Bosasa brązowa figura św. Michała, a w wieży o wysokości 53 metrów tyka zegar podarowany przez Litwinów z Australii. Wnętrze zdobią marmurowe podłogi i witraże Rimvydasa Mulevičiusa, a w 1997 r. zainstalowano tu niemieckie organy firmy Walcker, wyprodukowane w Hamburgu około 1965 r.