O kościele
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kalesninkai to prawdziwa perła architektury i historii, położona we wsi Kalesninkai, niedaleko Eišiškės. Kościół ten nie tylko zachwyca wyglądem, ale ma też głębokie korzenie historyczne i niepowtarzalny styl budowy, łączący tradycje neoromańskie i neogotyckie.
Historia tego kościoła zaczyna się już w XVII w., gdy w 1643 roku Konstantinas Kuncevič przekazał karmelitom niewielki dwór w Kalesninkai. Wkrótce, w 1676 roku, zbudowano kaplicę, a po kilku dziesięcioleciach, w 1703 roku, powstał też kościół. Niestety na początku XVIII w. ten pierwszy kościół uległ zniszczeniu, jednak w 1714 roku poświęcono nowo zbudowaną świątynię.
Na początku XIX wieku w Kalesninkai działała szkoła parafialna, jednak w 1832 roku władze carskie zamknęły klasztor karmelitów i zlikwidowały parafię. Pozostawiona bez własnego kościoła wspólnota przeniosła go w 1838 roku do Rodūnia. Pod koniec XIX wieku mieszkańcy ponownie zaczęli prosić o pozwolenie na budowę nowego kościoła, które otrzymali w 1902 roku. Od tego czasu rozpoczął się okres odbudowy nowego kościoła. W 1906 roku parafię oficjalnie odtworzono, a pierwszym proboszczem został Mykolas Rudis, który bardzo dbał zarówno o budowę szkoły, jak i kościoła.
11 lipca 1905 roku biskup wileński E. Rop poświęcił kamień węgielny nowego kościoła, który ukończono i poświęcono w 1922 roku. Od tego czasu nieprzerwanie odprawiane są tu nabożeństwa w języku polskim i litewskim.
Projekt kościoła opracował architekt Michailas Dobovik, a prace budowlane wykonał Antonis Adamas Filipovič-Dubovik. Jest to dwuwieżowa bazylika na planie krzyża, z półkolistą apsydą. Wewnątrz kościoła znajdują się trzy nawy, oddzielone filarami, a sklepienia nadają wnętrzu szczególnego dostojeństwa.
W połowie XX wieku proboszcz Bronius Laurinavičius zadbał o przełożenie dachu kościoła, a w 2022 roku wspólnota uroczyście obchodziła jubileusz 100-lecia kościoła.
To miejsce, w którym historia i teraźniejszość łączą się w jedno, zapraszając odwiedzających do odkrycia nie tylko piękna architektury, ale i głębokiego znaczenia duchowego, jakie ten budynek niesie przez wieki.
Historia tego kościoła zaczyna się już w XVII w., gdy w 1643 roku Konstantinas Kuncevič przekazał karmelitom niewielki dwór w Kalesninkai. Wkrótce, w 1676 roku, zbudowano kaplicę, a po kilku dziesięcioleciach, w 1703 roku, powstał też kościół. Niestety na początku XVIII w. ten pierwszy kościół uległ zniszczeniu, jednak w 1714 roku poświęcono nowo zbudowaną świątynię.
Na początku XIX wieku w Kalesninkai działała szkoła parafialna, jednak w 1832 roku władze carskie zamknęły klasztor karmelitów i zlikwidowały parafię. Pozostawiona bez własnego kościoła wspólnota przeniosła go w 1838 roku do Rodūnia. Pod koniec XIX wieku mieszkańcy ponownie zaczęli prosić o pozwolenie na budowę nowego kościoła, które otrzymali w 1902 roku. Od tego czasu rozpoczął się okres odbudowy nowego kościoła. W 1906 roku parafię oficjalnie odtworzono, a pierwszym proboszczem został Mykolas Rudis, który bardzo dbał zarówno o budowę szkoły, jak i kościoła.
11 lipca 1905 roku biskup wileński E. Rop poświęcił kamień węgielny nowego kościoła, który ukończono i poświęcono w 1922 roku. Od tego czasu nieprzerwanie odprawiane są tu nabożeństwa w języku polskim i litewskim.
Projekt kościoła opracował architekt Michailas Dobovik, a prace budowlane wykonał Antonis Adamas Filipovič-Dubovik. Jest to dwuwieżowa bazylika na planie krzyża, z półkolistą apsydą. Wewnątrz kościoła znajdują się trzy nawy, oddzielone filarami, a sklepienia nadają wnętrzu szczególnego dostojeństwa.
W połowie XX wieku proboszcz Bronius Laurinavičius zadbał o przełożenie dachu kościoła, a w 2022 roku wspólnota uroczyście obchodziła jubileusz 100-lecia kościoła.
To miejsce, w którym historia i teraźniejszość łączą się w jedno, zapraszając odwiedzających do odkrycia nie tylko piękna architektury, ale i głębokiego znaczenia duchowego, jakie ten budynek niesie przez wieki.