O kościele
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Dabužiai to nie tylko ośrodek życia duchowego, ale i dziedzictwo kulturowe rejonu Anykščiai. Ten kościół, stojący we wsi Dabužiai, ok. 10 kilometrów na zachód od Anykščiai, wyróżnia się swoją architekturą i historią.
Pierwszą kaplicę w Dabužiai wzniesiono już w 1800 r. Była skromna, drewniana, kryta strzechą, lecz już wtedy stała się miejscem spotkań lokalnej społeczności. W 1913 r. zaczęto tu odprawiać nabożeństwa majowe, a w 1915 r. biskup zlecił proboszczowi z Anykščiai odprawianie w tej kaplicy nabożeństw przynajmniej raz w miesiącu.
W latach I wojny światowej (1916–1920) w kaplicy stale posługiwał ksiądz Jonas Baltušis, który dbał nie tylko o sprawy duchowe, lecz także o rozbudowę budynku – do kaplicy dobudowano zakrystię. Później, z inicjatywy księdza Mykolasa Ruseckasa, w 1922 r. wzniesiono plebanię, cegielnię i założono cmentarz.
Największe zmiany w kościele w Dabužiai nastąpiły w latach 1926–1935, gdy księża Ignas Bernotavičius i Bronislovas Masiokas podjęli się budowy nowego murowanego kościoła. Budową kierował technik Antanas Banionis, a nadzorował ją inżynier Pranciškus Markūnas. Kościół uroczyście konsekrowano w 1940 r. Wyposażenie liturgiczne z kaplicy dworu w Pienionys wzbogaciło majątek świątyni.
Kościół wyróżnia się cechami neogotyckimi, jest jednowieżowy, na planie prostokąta z trzema nawami. Wewnątrz znajdują się trzy ołtarze, które urządził Antanas Leviška. Teren przykościelny otacza ogrodzenie, a stoi na nim ozdobny krzyż Odrodzenia, wzniesiony w 1989 r. Od 2009 r. na terenie przykościelnym stoi odrestaurowany pomnik ku czci pioniera piśmiennictwa litewskiego, Konstantinasa Sirvydasa, którego autorem jest rzeźbiarz Jonas Žukas.
Jedną z najważniejszych postaci w historii kościoła w Dabužiai jest ksiądz Serafinas Žvinys. Służył w tej parafii aż 27 lat (1958–1985) i został pochowany na terenie przykościelnym. Jego pamięć wciąż żyje w sercach parafian.
Tak więc kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Dabužiai, choć jest małym wiejskim sercem, jest bogaty swoją historią, rozwiązaniami architektonicznymi i ludźmi, którzy go tworzyli i pielęgnowali przez wiele lat.
Pierwszą kaplicę w Dabužiai wzniesiono już w 1800 r. Była skromna, drewniana, kryta strzechą, lecz już wtedy stała się miejscem spotkań lokalnej społeczności. W 1913 r. zaczęto tu odprawiać nabożeństwa majowe, a w 1915 r. biskup zlecił proboszczowi z Anykščiai odprawianie w tej kaplicy nabożeństw przynajmniej raz w miesiącu.
W latach I wojny światowej (1916–1920) w kaplicy stale posługiwał ksiądz Jonas Baltušis, który dbał nie tylko o sprawy duchowe, lecz także o rozbudowę budynku – do kaplicy dobudowano zakrystię. Później, z inicjatywy księdza Mykolasa Ruseckasa, w 1922 r. wzniesiono plebanię, cegielnię i założono cmentarz.
Największe zmiany w kościele w Dabužiai nastąpiły w latach 1926–1935, gdy księża Ignas Bernotavičius i Bronislovas Masiokas podjęli się budowy nowego murowanego kościoła. Budową kierował technik Antanas Banionis, a nadzorował ją inżynier Pranciškus Markūnas. Kościół uroczyście konsekrowano w 1940 r. Wyposażenie liturgiczne z kaplicy dworu w Pienionys wzbogaciło majątek świątyni.
Kościół wyróżnia się cechami neogotyckimi, jest jednowieżowy, na planie prostokąta z trzema nawami. Wewnątrz znajdują się trzy ołtarze, które urządził Antanas Leviška. Teren przykościelny otacza ogrodzenie, a stoi na nim ozdobny krzyż Odrodzenia, wzniesiony w 1989 r. Od 2009 r. na terenie przykościelnym stoi odrestaurowany pomnik ku czci pioniera piśmiennictwa litewskiego, Konstantinasa Sirvydasa, którego autorem jest rzeźbiarz Jonas Žukas.
Jedną z najważniejszych postaci w historii kościoła w Dabužiai jest ksiądz Serafinas Žvinys. Służył w tej parafii aż 27 lat (1958–1985) i został pochowany na terenie przykościelnym. Jego pamięć wciąż żyje w sercach parafian.
Tak więc kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Dabužiai, choć jest małym wiejskim sercem, jest bogaty swoją historią, rozwiązaniami architektonicznymi i ludźmi, którzy go tworzyli i pielęgnowali przez wiele lat.