O kościele
Kościół św. Dominika w Pasiene – jedna z najsłynniejszych barokowych świątyń Łatgalii, stojąca we wsi Pasiene, tuż przy wschodniej granicy Łotwy, w okręgu Ludza. Znany jest również jako świątynia Matki Bożej Dobrej Rady.
W 1694 r. na zaproszenie biskupa inflanckiego Mikołaja Popławskiego z Litwy do Pasiene przybyło dwunastu dominikanów, którzy zbudowali drewniany kościół i klasztor. Po spłonięciu drewnianego budynku w 1753 r. dominikanie wznieśli w 1761 r. obecną murowaną świątynię. Klasztor zamknięto w 1832 r., a pożar z 1882 r. uszkodził dach i wieże; budynek odnowiono w latach 30. XX w. i ponownie w 2008 r.
Kościół zbudowano w stylu baroku polskiego (wschodnioeuropejskiego) z elementami rokoka, jako budowlę jednonawową, o długości 24 metrów i szerokości 12 metrów, z dwiema trzykondygnacyjnymi wieżami. Jego różowo-białe wnętrze zdobią cztery ołtarze, ozdobione gipsowymi rzeźbami oraz złoconymi ornamentami rokokowymi i barokowymi; wszystkie uznawane są za zabytki sztuki.
Świątynia wpisana jest na listę prawnie chronionych zabytków kultury, a od 1999 r. – także do obiektów Dni Dziedzictwa Europejskiego. Ze względu na swoje piękno i znaczenie historyczne bywa nazywana „matką bazyliki w Aglonie”.
W 1694 r. na zaproszenie biskupa inflanckiego Mikołaja Popławskiego z Litwy do Pasiene przybyło dwunastu dominikanów, którzy zbudowali drewniany kościół i klasztor. Po spłonięciu drewnianego budynku w 1753 r. dominikanie wznieśli w 1761 r. obecną murowaną świątynię. Klasztor zamknięto w 1832 r., a pożar z 1882 r. uszkodził dach i wieże; budynek odnowiono w latach 30. XX w. i ponownie w 2008 r.
Kościół zbudowano w stylu baroku polskiego (wschodnioeuropejskiego) z elementami rokoka, jako budowlę jednonawową, o długości 24 metrów i szerokości 12 metrów, z dwiema trzykondygnacyjnymi wieżami. Jego różowo-białe wnętrze zdobią cztery ołtarze, ozdobione gipsowymi rzeźbami oraz złoconymi ornamentami rokokowymi i barokowymi; wszystkie uznawane są za zabytki sztuki.
Świątynia wpisana jest na listę prawnie chronionych zabytków kultury, a od 1999 r. – także do obiektów Dni Dziedzictwa Europejskiego. Ze względu na swoje piękno i znaczenie historyczne bywa nazywana „matką bazyliki w Aglonie”.