O kościele
Kościół św. Agaty w Vadaktai to niezwykłe miejsce, którego historia i architektura wywierają głębokie wrażenie na każdym odwiedzającym. Ten katolicki kościół znajduje się w Vadaktai, w rejonie radviliskim, i wyróżnia się cechami klasycystycznymi.
Historia powstania kościoła sięga XVIII wieku, gdy w latach 1744–1773 działała tu misja jezuicka z kaplicą. Później, w 1797 r., właściciele dworu, Juozapas i Bogumiła Juodkevičiowie, zbudowali drewniany kościół, ofiarowując mu ziemię i pieniądze. Jednak obecny murowany kościół przebudowano i odrestaurowano w latach 1880–1883 staraniem nowych właścicieli dworu, Agoty i Zygmunta Liutkevičiusów. Świątynię konsekrował 22 maja 1890 r. biskup Mečislovas Leonardas Paliulionis.
Kościół św. Agaty ma szczególną architekturę. Budynek na planie prostokątnym (20,5 × 12 m), zorientowany w kierunku północno-zachodnim, ma jedną wieżę fasadową i trzy ołtarze. W kościele można też znaleźć organy wykonane przez mistrza z Poniewieża, Martynasa Masalskisa. Choć kościół reprezentuje styl klasycystyczny, w jego wnętrzu można dostrzec elementy różnych epok i stylów.
Ciekawostką jest to, że na terenie przykościelnym stoi mauzoleum rodziny dworskiej Liutkevičiusów. Ponadto w rogu terenu przykościelnego znajduje się dzwonnica z czerwonej cegły i kamienia, z nowym dzwonem, który w 2018 r. podarowała miasteczku Polska. Ten brązowy dzwon zdobi napis w językach litewskim i polskim, upamiętniający pisarza, laureata Nagrody Nobla Henryka Sienkiewicza.
Nie tylko architektura i historia czynią ten kościół wyjątkowym. Przez ponad 40 lat (1957–1999) pracował tu proboszcz parafii, poeta i zbieracz folkloru Antanas Valantinas, który był bardzo szanowanym członkiem wspólnoty i pozostawił głęboki ślad w lokalnej kulturze.
Choć dzwon kościelny został skradziony i rozbity w 2013 r., dzięki wspólnocie oraz międzynarodowym przyjaciołom zastąpiono go nowym, co pokazuje silnego ducha i zjednoczenie miejscowych mieszkańców.
Kościół św. Agaty w Vadaktai jest nie tylko domem modlitwy, ale i zabytkiem kultury oraz historii, łączącym przeszłość z teraźniejszością. Odwiedzając to miejsce, można poczuć zarówno spokój, jak i ducha głębokiej przeszłości, który wciąż żyje w tym małym zakątku Litwy.
Historia powstania kościoła sięga XVIII wieku, gdy w latach 1744–1773 działała tu misja jezuicka z kaplicą. Później, w 1797 r., właściciele dworu, Juozapas i Bogumiła Juodkevičiowie, zbudowali drewniany kościół, ofiarowując mu ziemię i pieniądze. Jednak obecny murowany kościół przebudowano i odrestaurowano w latach 1880–1883 staraniem nowych właścicieli dworu, Agoty i Zygmunta Liutkevičiusów. Świątynię konsekrował 22 maja 1890 r. biskup Mečislovas Leonardas Paliulionis.
Kościół św. Agaty ma szczególną architekturę. Budynek na planie prostokątnym (20,5 × 12 m), zorientowany w kierunku północno-zachodnim, ma jedną wieżę fasadową i trzy ołtarze. W kościele można też znaleźć organy wykonane przez mistrza z Poniewieża, Martynasa Masalskisa. Choć kościół reprezentuje styl klasycystyczny, w jego wnętrzu można dostrzec elementy różnych epok i stylów.
Ciekawostką jest to, że na terenie przykościelnym stoi mauzoleum rodziny dworskiej Liutkevičiusów. Ponadto w rogu terenu przykościelnego znajduje się dzwonnica z czerwonej cegły i kamienia, z nowym dzwonem, który w 2018 r. podarowała miasteczku Polska. Ten brązowy dzwon zdobi napis w językach litewskim i polskim, upamiętniający pisarza, laureata Nagrody Nobla Henryka Sienkiewicza.
Nie tylko architektura i historia czynią ten kościół wyjątkowym. Przez ponad 40 lat (1957–1999) pracował tu proboszcz parafii, poeta i zbieracz folkloru Antanas Valantinas, który był bardzo szanowanym członkiem wspólnoty i pozostawił głęboki ślad w lokalnej kulturze.
Choć dzwon kościelny został skradziony i rozbity w 2013 r., dzięki wspólnocie oraz międzynarodowym przyjaciołom zastąpiono go nowym, co pokazuje silnego ducha i zjednoczenie miejscowych mieszkańców.
Kościół św. Agaty w Vadaktai jest nie tylko domem modlitwy, ale i zabytkiem kultury oraz historii, łączącym przeszłość z teraźniejszością. Odwiedzając to miejsce, można poczuć zarówno spokój, jak i ducha głębokiej przeszłości, który wciąż żyje w tym małym zakątku Litwy.