O kościele
Kościół św. Alojzego w Šiupyliai, położony w przytulnej wsi Šiupyliai, niedaleko drogi Kuršėnai–Gruzdžiai, jest prawdziwą perłą architektury ludowej i ważnym świadkiem historii tego regionu.
Pierwszy krok w kierunku powstania tego kościoła uczyniono jeszcze w 1619 roku, kiedy rewizorzy królewscy wybrali na wzgórzu, niedaleko dzisiejszego miejsca Šiupyliai, teren pod przyszły dom modlitwy. Przeznaczony dla kościoła obszar 23 włók ziemi stał się podstawą dla nowej wspólnoty, której fundacja została zatwierdzona w 1623 roku. Dwa lata później, w 1625 roku, erygowano parafię, nazwaną Užmušys.
Kościół był niejednokrotnie odbudowywany: po raz pierwszy w 1799 roku, a po raz drugi – w 1846 roku. W tym czasie stał się też filią. Jednak na początku XX wieku, w 1915 roku, pożar zniszczył kościół i wszystkie budynki plebanii. Był to duży cios dla miejscowej wspólnoty, jednak około 1924 roku, dzięki staraniom braci Adomasa i Juozasa Valeikisów ze wsi Voreliai, kościół odbudowano.
Ten drewniany kościół wyróżnia się formami architektury ludowej. Zbudowany jest na planie prostokąta, z elegancką wieżyczką, nadającą dodatkowe poczucie wysokości i lekkości. Wewnątrz jednonawowego kościoła urządzono trzy ołtarze, a sufit jest wypukły, co dodaje wnętrzu szczególnego piękna i przytulności.
Teren przykościelny, otoczony niskim ogrodzeniem, to kolejne wyjątkowe miejsce. Można tu znaleźć starą dzwonnicę, której unikalna historia trwa do dziś. Co ciekawe, 22 marca 1992 roku do dzwonnicy wciągnięto dzwon ważący 82 kg, odlany w Moskwie, staraniem proboszcza z Gruzdžiai, Edvardasa Zeidotasa.
Kościół św. Alojzego w Šiupyliai to nie tylko miejsce sakralne, lecz i żywy świadek historii tego regionu, łączący kilka pokoleń. Jego odbudowa i utrzymanie wymagały wielkiego poświęcenia i miłości, dlatego każdy zakątek tu tchnie duchem i ciepłem przeszłości.
Pierwszy krok w kierunku powstania tego kościoła uczyniono jeszcze w 1619 roku, kiedy rewizorzy królewscy wybrali na wzgórzu, niedaleko dzisiejszego miejsca Šiupyliai, teren pod przyszły dom modlitwy. Przeznaczony dla kościoła obszar 23 włók ziemi stał się podstawą dla nowej wspólnoty, której fundacja została zatwierdzona w 1623 roku. Dwa lata później, w 1625 roku, erygowano parafię, nazwaną Užmušys.
Kościół był niejednokrotnie odbudowywany: po raz pierwszy w 1799 roku, a po raz drugi – w 1846 roku. W tym czasie stał się też filią. Jednak na początku XX wieku, w 1915 roku, pożar zniszczył kościół i wszystkie budynki plebanii. Był to duży cios dla miejscowej wspólnoty, jednak około 1924 roku, dzięki staraniom braci Adomasa i Juozasa Valeikisów ze wsi Voreliai, kościół odbudowano.
Ten drewniany kościół wyróżnia się formami architektury ludowej. Zbudowany jest na planie prostokąta, z elegancką wieżyczką, nadającą dodatkowe poczucie wysokości i lekkości. Wewnątrz jednonawowego kościoła urządzono trzy ołtarze, a sufit jest wypukły, co dodaje wnętrzu szczególnego piękna i przytulności.
Teren przykościelny, otoczony niskim ogrodzeniem, to kolejne wyjątkowe miejsce. Można tu znaleźć starą dzwonnicę, której unikalna historia trwa do dziś. Co ciekawe, 22 marca 1992 roku do dzwonnicy wciągnięto dzwon ważący 82 kg, odlany w Moskwie, staraniem proboszcza z Gruzdžiai, Edvardasa Zeidotasa.
Kościół św. Alojzego w Šiupyliai to nie tylko miejsce sakralne, lecz i żywy świadek historii tego regionu, łączący kilka pokoleń. Jego odbudowa i utrzymanie wymagały wielkiego poświęcenia i miłości, dlatego każdy zakątek tu tchnie duchem i ciepłem przeszłości.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Kompozicijoje – tarp žaliuojančių medžių Šiupylių Šv. Aloyzo bažnyčia ir varpinė.
Signuotas pietuku averso apatinėje dalyje dešinėje ir reverse.
Kompozicijoje – Šiupylių Šv. Aloyzo bažnyčia su varpine, už jų aukštų medžių siluetai.
Signuotas pieštuku averso apatinėje dalyje.