O kościele
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Birštonas to wyjątkowy zabytek w stylu neogotyckim, wznoszący się w Birštonas, na prawym brzegu Niemna. Wyobraźcie sobie: otwieracie ogromną drewnianą bramę i przed waszymi oczami otwiera się przestronny teren przykościelny, otoczony niskim murowanym ogrodzeniem. Wieża kościoła sięga nieba, przypominając dawne katedry.
Historia kościoła jest głęboka i pełna znaczenia, począwszy od pierwszych wzmianek z 1529 r., kiedy Birštonas nazywany był już miastem. W tym czasie kościół już stał, jednak z powodu różnych perypetii historycznych podupadł. W 1609 r. król Zygmunt Waza zobowiązał starostę do odbudowy kościoła i tak rozpoczął się nowy etap w religijnej wspólnocie Birštonas.
W połowie XVII w. kościół padł ofiarą walk ze Szwedami i Rosjanami i najprawdopodobniej spłonął. Mimo wszystkich trudności miejscowa wiara nie ustała i w 1787 r., z pomocą starosty prieńskiego K. Sapiehy, zbudowano nowy drewniany kościół w miejscu obecnego placu Jonasa Basanavičiusa.
Pod koniec XIX w. parafia w Birštonas postanowiła zbudować murowany kościół. Architekt Wacław Michniewicz przygotował projekt, a budowę zorganizował proboszcz Albertas Urbša. Po jego śmierci prace kontynuował proboszcz Jonas Karvelis, który wraz z parafianami ukończył budowę kościoła do 1909 r. Budowę nadzorował architekt Edmundas Frykas, a organy wykonał znany litewski mistrz Jonas Garalevičius.
Kościół jest piękny nie tylko architektonicznie, ale i bogaty wnętrzem. Zdobią go trzy nawy ze sklepionymi stropami oraz podłogami wyłożonymi płytami kamiennymi i mozaikami. To miejsce, w którym każdy zakątek tchnie historią i duchowością.
W 1956 r. kościół ten stał się szczególnym miejscem dla biskupa kaiszadorskiego Teofiliusa Matulionisa, który powrócił z zesłania w Mordowii. W Birštonas zamieszkał u proboszcza Jonasa Jonisa i tu w 1957 r. konsekrował na biskupa Vincentasa Sladkevičiusa.
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Birštonas to nie tylko perła architektury, ale i żywy świadek historii, w którym odzwierciedla się wiele etapów historii Litwy oraz ludzkich losów. Odwiedzając tę świątynię, można poczuć nie tylko duchowy spokój, ale i głęboką więź z przeszłością kraju.
Historia kościoła jest głęboka i pełna znaczenia, począwszy od pierwszych wzmianek z 1529 r., kiedy Birštonas nazywany był już miastem. W tym czasie kościół już stał, jednak z powodu różnych perypetii historycznych podupadł. W 1609 r. król Zygmunt Waza zobowiązał starostę do odbudowy kościoła i tak rozpoczął się nowy etap w religijnej wspólnocie Birštonas.
W połowie XVII w. kościół padł ofiarą walk ze Szwedami i Rosjanami i najprawdopodobniej spłonął. Mimo wszystkich trudności miejscowa wiara nie ustała i w 1787 r., z pomocą starosty prieńskiego K. Sapiehy, zbudowano nowy drewniany kościół w miejscu obecnego placu Jonasa Basanavičiusa.
Pod koniec XIX w. parafia w Birštonas postanowiła zbudować murowany kościół. Architekt Wacław Michniewicz przygotował projekt, a budowę zorganizował proboszcz Albertas Urbša. Po jego śmierci prace kontynuował proboszcz Jonas Karvelis, który wraz z parafianami ukończył budowę kościoła do 1909 r. Budowę nadzorował architekt Edmundas Frykas, a organy wykonał znany litewski mistrz Jonas Garalevičius.
Kościół jest piękny nie tylko architektonicznie, ale i bogaty wnętrzem. Zdobią go trzy nawy ze sklepionymi stropami oraz podłogami wyłożonymi płytami kamiennymi i mozaikami. To miejsce, w którym każdy zakątek tchnie historią i duchowością.
W 1956 r. kościół ten stał się szczególnym miejscem dla biskupa kaiszadorskiego Teofiliusa Matulionisa, który powrócił z zesłania w Mordowii. W Birštonas zamieszkał u proboszcza Jonasa Jonisa i tu w 1957 r. konsekrował na biskupa Vincentasa Sladkevičiusa.
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Birštonas to nie tylko perła architektury, ale i żywy świadek historii, w którym odzwierciedla się wiele etapów historii Litwy oraz ludzkich losów. Odwiedzając tę świątynię, można poczuć nie tylko duchowy spokój, ale i głęboką więź z przeszłością kraju.
Galeria i zasoby
