O kościele
Kościół Matki Bożej Różańcowej Królowej w Vepriai to nie tylko dom modlitwy, lecz również wyjątkowy zabytek historyczny, którego mury pamiętają mnóstwo wydarzeń sprzed wielu wieków.
Ten kościół, znajdujący się w miasteczku Vepriai, w rejonie Ukmergė, wyróżnia się cechami architektury neogotyckiej. Wzniesiony w 1910 r. według projektu znanego architekta Vladislovasa Stipulkovskisa, do dziś zachwyca odwiedzających swoim pięknem i majestatem. Kościół stoi na wzgórzu, na północnym brzegu jeziora Vepriai, skąd rozciąga się wspaniały widok na okolicę.
Historia kościoła sięga nawet XVI wieku. Pierwszy drewniany kościół wzniesiono jeszcze w 1553 r. Później, w 1616 r., Merkelis Šemeta wzniósł na cmentarzu murowaną kaplicę, której dzwon przetrwał do naszych czasów. Po jego śmierci wdowa Barbora zaopatrzyła kościół w wyposażenie, a około 1683 r. folwark Milašiūnai podarowano dominikanom wileńskim. Choć klasztor w Vepriai nigdy nie powstał, dominikanie przez długi czas opiekowali się parafią.
Pod koniec XIX i na początku XX wieku ten teren przeszedł wiele zmian. W 1892 r. teren przykościelny ogrodzono murem kamiennym, a w latach 1909–1910, z inicjatywy proboszcza Teofiliusa Vasiliauskasa, kosztem miejscowych mieszkańców i zarządcy dworu Marijana Wandalina Platera, wzniesiono obecny kościół. W 1936 r. konsekrował go biskup Teofilius Matulionis.
Historia kościoła w XX wieku była burzliwa. W sierpniu 1919 r. żołnierze polscy zniszczyli archiwum kościoła i uprowadzili proboszcza. Kolejna tragedia wydarzyła się w 1941 r., gdy żołnierze Armii Czerwonej rozstrzelali w Skaruliai wieloletniego proboszcza Boleslovasa Vėgėlė. Podczas II wojny światowej wycofujące się wojska niemieckie wysadziły wieżę dzwonnicy kościoła, przez co kościół został poważnie uszkodzony, a witraże i dzwony zniszczone. Po wojnie, staraniem proboszcza Stanislovasa Ruši i miejscowych mieszkańców, wieżę odbudowano, choć niższą niż wcześniej.
W 2010 r., z okazji setnej rocznicy wzniesienia kościoła, na terenie przykościelnym, w obecności arcybiskupa kowieńskiego Sigitasa Tamkevičiusa i innych dostojnych osób, poświęcono rzeźbę Matki Bożej Różańcowej Królowej. Odrestaurowano również historyczne dzwony, które są dziś eksponowane w kościele.
Pod względem architektonicznym kościół zachwyca cechami neogotyckimi i neoromańskimi. Jego masywna, kwadratowa wieża fasadowa, przypory oraz rozeta tworzą imponujący widok i nadają całości sakralnego ducha. Wewnątrz znajdują się trzy nawy, cztery ołtarze, a prezbiterium i apsydy tworzą wyjątkowe wrażenie przestrzeni.
Kościół Matki Bożej Różańcowej Królowej w Vepriai to nie tylko ośrodek obrzędów religijnych, lecz również cenny zabytek kultury i historii, świadczący o wielowiekowej historii regionu i wierze jego mieszkańców.
Ten kościół, znajdujący się w miasteczku Vepriai, w rejonie Ukmergė, wyróżnia się cechami architektury neogotyckiej. Wzniesiony w 1910 r. według projektu znanego architekta Vladislovasa Stipulkovskisa, do dziś zachwyca odwiedzających swoim pięknem i majestatem. Kościół stoi na wzgórzu, na północnym brzegu jeziora Vepriai, skąd rozciąga się wspaniały widok na okolicę.
Historia kościoła sięga nawet XVI wieku. Pierwszy drewniany kościół wzniesiono jeszcze w 1553 r. Później, w 1616 r., Merkelis Šemeta wzniósł na cmentarzu murowaną kaplicę, której dzwon przetrwał do naszych czasów. Po jego śmierci wdowa Barbora zaopatrzyła kościół w wyposażenie, a około 1683 r. folwark Milašiūnai podarowano dominikanom wileńskim. Choć klasztor w Vepriai nigdy nie powstał, dominikanie przez długi czas opiekowali się parafią.
Pod koniec XIX i na początku XX wieku ten teren przeszedł wiele zmian. W 1892 r. teren przykościelny ogrodzono murem kamiennym, a w latach 1909–1910, z inicjatywy proboszcza Teofiliusa Vasiliauskasa, kosztem miejscowych mieszkańców i zarządcy dworu Marijana Wandalina Platera, wzniesiono obecny kościół. W 1936 r. konsekrował go biskup Teofilius Matulionis.
Historia kościoła w XX wieku była burzliwa. W sierpniu 1919 r. żołnierze polscy zniszczyli archiwum kościoła i uprowadzili proboszcza. Kolejna tragedia wydarzyła się w 1941 r., gdy żołnierze Armii Czerwonej rozstrzelali w Skaruliai wieloletniego proboszcza Boleslovasa Vėgėlė. Podczas II wojny światowej wycofujące się wojska niemieckie wysadziły wieżę dzwonnicy kościoła, przez co kościół został poważnie uszkodzony, a witraże i dzwony zniszczone. Po wojnie, staraniem proboszcza Stanislovasa Ruši i miejscowych mieszkańców, wieżę odbudowano, choć niższą niż wcześniej.
W 2010 r., z okazji setnej rocznicy wzniesienia kościoła, na terenie przykościelnym, w obecności arcybiskupa kowieńskiego Sigitasa Tamkevičiusa i innych dostojnych osób, poświęcono rzeźbę Matki Bożej Różańcowej Królowej. Odrestaurowano również historyczne dzwony, które są dziś eksponowane w kościele.
Pod względem architektonicznym kościół zachwyca cechami neogotyckimi i neoromańskimi. Jego masywna, kwadratowa wieża fasadowa, przypory oraz rozeta tworzą imponujący widok i nadają całości sakralnego ducha. Wewnątrz znajdują się trzy nawy, cztery ołtarze, a prezbiterium i apsydy tworzą wyjątkowe wrażenie przestrzeni.
Kościół Matki Bożej Różańcowej Królowej w Vepriai to nie tylko ośrodek obrzędów religijnych, lecz również cenny zabytek kultury i historii, świadczący o wielowiekowej historii regionu i wierze jego mieszkańców.