O kościele
Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Alizava to znakomita perła architektury, znajdująca się w małym miasteczku Alizava, w rejonie Kupiškis. Ten drewniany kościół, założony w 1856 r., łączy cechy stylu historyzmu, baroku i neogotyku, które nadają mu szczególnego uroku i wartości historycznej.
Historia kościoła sięga jeszcze XVIII w., gdy tę okolicę nazywano Pakapė i należała ona do dworu Zasinyčiai. Marszałek powiatu ukmerskiego Antanas Koscialkovskis, który nabył dwór w 1774 r., wzniósł w 1794 r. drewniany kościółek, a wieś nazwał imieniem swego syna Aloyzasa – Alizava. Po kilku dziesięcioleciach, w 1853 r., ksiądz Jonas Bžestovičius zaczął przygotowania do budowy nowego kościoła i przy pomocy miejscowych mieszkańców oraz właściciela dworu Ignasa Koscialkauskasa ukończył w 1856 r. obecny, przestronniejszy i piękniejszy kościół z dwiema wieżami.
Przez długi czas kościół przechodził wiele zmian i przebudów. W 1868 r. sporządzono pierwszy spis inwentarza kościoła, świadczący o ówczesnym majątku i przedmiotach. Ksiądz Ferdinandas Ūselis w 1872 r. wzniósł nową plebanię, przebudował zabudowania gospodarcze, założył duży sad owocowy, wzniósł dzwonnicę i kapliczki Drogi Krzyżowej. Pod koniec XIX w. i na początku XX w. kościół stał się ośrodkiem walki z pijaństwem, a jego przebudowy trwały aż do połowy XX w.
Podczas pierwszej wojny światowej kościół został zniszczony, lecz po wojnie, dzięki księdzu Kazimierasowi Mockusowi, wyremontowano go. Później, w okresie międzywojennym, księża Felicijonas Lialis i Vincas Žvagždys przyczynili się do odnowy kościoła, zakupili nowe szaty liturgiczne, przebudowali ołtarze i uporządkowali cmentarz.
Wnętrze kościoła ma trzy nawy oddzielone eleganckimi kolumnami. Organy kościelne, pochodzące z tego samego okresu co sam kościół, zachowały autentyczność, choć część mechanizmu wymieniono. Organy te stały się cenną częścią dziedzictwa kulturowego i w 1992 r. wpisano je do rejestru zabytków kultury.
Dziś kościół Świętego Jana Chrzciciela w Alizavie nie tylko służy miejscowej wspólnocie, lecz jako zabytek historyczny przyciąga odwiedzających pragnących poznać piękno litewskiej architektury kościelnej. Jego bogata historia i cechy architektoniczne świadczą o wysiłkach minionych pokoleń, by pielęgnować i chronić to sakralne dziedzictwo.
Historia kościoła sięga jeszcze XVIII w., gdy tę okolicę nazywano Pakapė i należała ona do dworu Zasinyčiai. Marszałek powiatu ukmerskiego Antanas Koscialkovskis, który nabył dwór w 1774 r., wzniósł w 1794 r. drewniany kościółek, a wieś nazwał imieniem swego syna Aloyzasa – Alizava. Po kilku dziesięcioleciach, w 1853 r., ksiądz Jonas Bžestovičius zaczął przygotowania do budowy nowego kościoła i przy pomocy miejscowych mieszkańców oraz właściciela dworu Ignasa Koscialkauskasa ukończył w 1856 r. obecny, przestronniejszy i piękniejszy kościół z dwiema wieżami.
Przez długi czas kościół przechodził wiele zmian i przebudów. W 1868 r. sporządzono pierwszy spis inwentarza kościoła, świadczący o ówczesnym majątku i przedmiotach. Ksiądz Ferdinandas Ūselis w 1872 r. wzniósł nową plebanię, przebudował zabudowania gospodarcze, założył duży sad owocowy, wzniósł dzwonnicę i kapliczki Drogi Krzyżowej. Pod koniec XIX w. i na początku XX w. kościół stał się ośrodkiem walki z pijaństwem, a jego przebudowy trwały aż do połowy XX w.
Podczas pierwszej wojny światowej kościół został zniszczony, lecz po wojnie, dzięki księdzu Kazimierasowi Mockusowi, wyremontowano go. Później, w okresie międzywojennym, księża Felicijonas Lialis i Vincas Žvagždys przyczynili się do odnowy kościoła, zakupili nowe szaty liturgiczne, przebudowali ołtarze i uporządkowali cmentarz.
Wnętrze kościoła ma trzy nawy oddzielone eleganckimi kolumnami. Organy kościelne, pochodzące z tego samego okresu co sam kościół, zachowały autentyczność, choć część mechanizmu wymieniono. Organy te stały się cenną częścią dziedzictwa kulturowego i w 1992 r. wpisano je do rejestru zabytków kultury.
Dziś kościół Świętego Jana Chrzciciela w Alizavie nie tylko służy miejscowej wspólnocie, lecz jako zabytek historyczny przyciąga odwiedzających pragnących poznać piękno litewskiej architektury kościelnej. Jego bogata historia i cechy architektoniczne świadczą o wysiłkach minionych pokoleń, by pielęgnować i chronić to sakralne dziedzictwo.