O kościele
Kościół Świętego Jacka w Antašava jest nie tylko ośrodkiem życia duchowego, lecz i kulturalnego w miasteczku Antašava. Ten drewniany kościół, zbudowany w 1862 r., stoi przy drodze łączącej Kupiškis z Vabalninkasem i Biržai, i przyciąga wzrok swoimi niepowtarzalnymi formami architektonicznymi.
Historia kościoła sięga jeszcze końca XVIII w., kiedy właściciel dworu Antašava, Jackus Antašauskis, w 1793 r. wzniósł na cmentarzu pierwszy drewniany kościół. Z jego inicjatywy wzniesiono też murowaną plebanię, zaprojektowaną przez architekta Mykolasa Šulcasa. Plany budowy nowego kościoła zakłóciła w 1812 r. wojna Rosji z Francją, więc dopiero w 1862 r., staraniem proboszcza Albinasa Rubavičiusa, wzniesiono obecny drewniany kościół, który początkowo był filią parafii w Vabalninkasie.
Architektura tego kościoła wyróżnia się nietradycyjnymi formami: budowla na planie prostokąta zdobiona jest dwiema masywnymi wieżami w narożach dachu. Taka konstrukcja nadaje kościołowi oryginalny i zapadający w pamięć wygląd. Na terenie przykościelnym stoi murowana dzwonnica oraz stary cmentarz, związany z zawiłościami historii tej okolicy.
W 1905 r. kościół rozbudowano – dobudowano zakrystię, a już w następnym roku utworzono parafię. W okresie międzywojennym, od 1928 do 1940 r., proboszcz Juozapas Čepėnas odnowił i pomalował wnętrze kościoła, wzbogacając je nowymi barwami i życiem. W 1927 r. kościół otrzymał 8 hektarów ziemi z folwarku dworskiego w Salamiestis, lecz ziemię tę zamieniono później na działkę tuż przy Antašavie, co jeszcze bardziej umocniło ośrodek wspólnoty.
Organy znajdujące się w kościele w Antašavie zostały zapewne zbudowane w podobnym czasie co sam kościół. Są one znakomitym przykładem stylu klasycystycznego, z trójwieżowym prospektem organowym o niższej części środkowej. Podobne organy można znaleźć i w innych kościołach Litwy, takich jak w Švėkšnie, Pajūrisie czy Surviliškisie. Mistrz Antanas Šauklys w 1989 r. dokonał remontu tych organów, zachowując ich autentyczność.
Kościół Świętego Jacka w Antašavie jest nie tylko domem modlitwy, lecz także obiektem dziedzictwa kulturowego, wpisanym do rejestru zabytków kultury. Jego historia i architektura świadczą o różnorodnej i bogatej przeszłości ziemi antašawskiej, a dziś kościół nadal pozostaje ważnym ośrodkiem duchowym dla miejscowej wspólnoty.
Historia kościoła sięga jeszcze końca XVIII w., kiedy właściciel dworu Antašava, Jackus Antašauskis, w 1793 r. wzniósł na cmentarzu pierwszy drewniany kościół. Z jego inicjatywy wzniesiono też murowaną plebanię, zaprojektowaną przez architekta Mykolasa Šulcasa. Plany budowy nowego kościoła zakłóciła w 1812 r. wojna Rosji z Francją, więc dopiero w 1862 r., staraniem proboszcza Albinasa Rubavičiusa, wzniesiono obecny drewniany kościół, który początkowo był filią parafii w Vabalninkasie.
Architektura tego kościoła wyróżnia się nietradycyjnymi formami: budowla na planie prostokąta zdobiona jest dwiema masywnymi wieżami w narożach dachu. Taka konstrukcja nadaje kościołowi oryginalny i zapadający w pamięć wygląd. Na terenie przykościelnym stoi murowana dzwonnica oraz stary cmentarz, związany z zawiłościami historii tej okolicy.
W 1905 r. kościół rozbudowano – dobudowano zakrystię, a już w następnym roku utworzono parafię. W okresie międzywojennym, od 1928 do 1940 r., proboszcz Juozapas Čepėnas odnowił i pomalował wnętrze kościoła, wzbogacając je nowymi barwami i życiem. W 1927 r. kościół otrzymał 8 hektarów ziemi z folwarku dworskiego w Salamiestis, lecz ziemię tę zamieniono później na działkę tuż przy Antašavie, co jeszcze bardziej umocniło ośrodek wspólnoty.
Organy znajdujące się w kościele w Antašavie zostały zapewne zbudowane w podobnym czasie co sam kościół. Są one znakomitym przykładem stylu klasycystycznego, z trójwieżowym prospektem organowym o niższej części środkowej. Podobne organy można znaleźć i w innych kościołach Litwy, takich jak w Švėkšnie, Pajūrisie czy Surviliškisie. Mistrz Antanas Šauklys w 1989 r. dokonał remontu tych organów, zachowując ich autentyczność.
Kościół Świętego Jacka w Antašavie jest nie tylko domem modlitwy, lecz także obiektem dziedzictwa kulturowego, wpisanym do rejestru zabytków kultury. Jego historia i architektura świadczą o różnorodnej i bogatej przeszłości ziemi antašawskiej, a dziś kościół nadal pozostaje ważnym ośrodkiem duchowym dla miejscowej wspólnoty.
Galeria i zasoby
