O kościele
Kościół Jezusa Ukrzyżowanego w Micaičiai to wyjątkowe miejsce, w którym splata się historia, kultura i wiara Litwy. Ten drewniany kościół o formach architektury ludowej jest nie tylko ośrodkiem duchowym, lecz i ważnym obiektem kulturowym we wsi Micaičiai, w rejonie szawelskim.
Historia kościoła rozpoczęła się w 1808 r., kiedy proboszcz kuršenowski Jokūbas Poklewski-Koziełł wybudował kaplicę z jednym ołtarzem, ozdobionym obrazem Jezusa z Antokolu. Mimo skromnych początków ta budowla religijna szybko stała się ważną filią parafii kuršenowskiej. W 1857 r. kościół przebudowano, a na początku XX w. jego historię wzbogacił ksiądz Juozas Tumas-Vaižgantas.
Tumas-Vaižgantas, znany litewski pisarz i działacz społeczny, w latach 1901–1902 kierował kościołem w Micaičiai jako filialista. Jego działalność była wszechstronna – nie tylko odnawiał kościół, lecz także rozpowszechniał litewską prasę i książki, przechowując zakazane wydawnictwa w kryjówce za ołtarzem. Vaižgantas zbierał też materiały o Laurynasie Ivinskisie i innych ważnych postaciach tamtych czasów, redagował „Tėvynės sargas" i inne wydawnictwa, wspierając zachowanie litewskości.
W czasie pierwszej wojny światowej kościół został zniszczony, lecz odbudował go ksiądz Butkevičius. Niestety, w czasach sowieckich został zamknięty i zamieniony w magazyn, a jego wnętrze mocno ucierpiało. Wierni odzyskali swoją świątynię dopiero w 1989 r., gdy zwrócono ją wspólnocie i poświęcił ją biskup telszewski Antanas Vaičius.
Architektonicznie kościół w Micaičiai jest prosty, na planie prostokąta, z niewielką wieżyczką. Na jego terenie przykościelnym znajduje się cmentarz, a na ścianie wisi tablica pamiątkowa z portretem Vaižgantasa, wykonanym przez Leonasa Juozonisa. Wewnątrz kościoła znajdujące się niegdyś dekoracje wykonane snycerką przez artystów ludowych nadają temu miejscu szczególnego poczucia autentyczności.
W 2008 r. kościół w Micaičiai uroczyście obchodził 200-lecie istnienia, po raz kolejny przypominając o swoim znaczeniu nie tylko dla miejscowej, lecz i dla całej litewskiej wspólnoty. To miejsce, gdzie świadkowie przeszłości spotykają się z teraźniejszością, gdzie każdy odwiedzający może poczuć siłę głębokiej wiary i mocnego litewskiego ducha.
Historia kościoła rozpoczęła się w 1808 r., kiedy proboszcz kuršenowski Jokūbas Poklewski-Koziełł wybudował kaplicę z jednym ołtarzem, ozdobionym obrazem Jezusa z Antokolu. Mimo skromnych początków ta budowla religijna szybko stała się ważną filią parafii kuršenowskiej. W 1857 r. kościół przebudowano, a na początku XX w. jego historię wzbogacił ksiądz Juozas Tumas-Vaižgantas.
Tumas-Vaižgantas, znany litewski pisarz i działacz społeczny, w latach 1901–1902 kierował kościołem w Micaičiai jako filialista. Jego działalność była wszechstronna – nie tylko odnawiał kościół, lecz także rozpowszechniał litewską prasę i książki, przechowując zakazane wydawnictwa w kryjówce za ołtarzem. Vaižgantas zbierał też materiały o Laurynasie Ivinskisie i innych ważnych postaciach tamtych czasów, redagował „Tėvynės sargas" i inne wydawnictwa, wspierając zachowanie litewskości.
W czasie pierwszej wojny światowej kościół został zniszczony, lecz odbudował go ksiądz Butkevičius. Niestety, w czasach sowieckich został zamknięty i zamieniony w magazyn, a jego wnętrze mocno ucierpiało. Wierni odzyskali swoją świątynię dopiero w 1989 r., gdy zwrócono ją wspólnocie i poświęcił ją biskup telszewski Antanas Vaičius.
Architektonicznie kościół w Micaičiai jest prosty, na planie prostokąta, z niewielką wieżyczką. Na jego terenie przykościelnym znajduje się cmentarz, a na ścianie wisi tablica pamiątkowa z portretem Vaižgantasa, wykonanym przez Leonasa Juozonisa. Wewnątrz kościoła znajdujące się niegdyś dekoracje wykonane snycerką przez artystów ludowych nadają temu miejscu szczególnego poczucia autentyczności.
W 2008 r. kościół w Micaičiai uroczyście obchodził 200-lecie istnienia, po raz kolejny przypominając o swoim znaczeniu nie tylko dla miejscowej, lecz i dla całej litewskiej wspólnoty. To miejsce, gdzie świadkowie przeszłości spotykają się z teraźniejszością, gdzie każdy odwiedzający może poczuć siłę głębokiej wiary i mocnego litewskiego ducha.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Micaičių Nukryžiuotojo Jėzaus bažnyčia ir kapinės. Bažnyčia nedidelė, medinė.
Micaičių Nukryžiuotojo Jėzaus bažnyčia ir kapinės. Šiek tiek kairiau neicentre medinė kapinių bažnyčia. Greta kapinės.