O kościele
Kościół św. Józefa Robotnika w Klaipėdzie jest imponującym budynkiem w stylu postmodernizmu, znajdującym się na południowym skraju miasta, w mikrorejonie Varpai. Kościół ten wyróżnia się nie tylko swoim stylem architektonicznym, ale i intrygującą oraz dynamiczną historią.
Wszystko zaczęło się 22 marca 1990 r., gdy przydzielono działkę o powierzchni 3 hektarów przy ulicy Smiltelė na budowę nowego kościoła. Już 1 maja tego samego roku poświęcono kamień węgielny kościoła św. Józefa Robotnika, a Msze św. zaczęto odprawiać na wolnym powietrzu. Choć było jasne, że w przyszłości czeka jeszcze ogromna praca, wspólnota wykazywała wielki entuzjazm i determinację.
Gdy wystąpiły problemy związane ze skomplikowanymi warunkami gruntowymi, trzeba było podjąć dodatkowe prace niwelacji i osuszania terenu. Dlatego zaczęto budować w tym miejscu tymczasową kaplicę, której budowę zakończono w październiku 1990 r. W listopadzie kaplicę poświęcił biskup Telšiai Antanas Vaičius, i stała się ona tymczasowym miejscem modlitwy do zakończenia budowy głównego kościoła.
W 1991 r. zaczęły się prace budowlane murowanego kościoła św. Józefa Robotnika. Projekt kościoła stworzyli talentowani architekci Saulius Plungė, Valdas Janulis i Gintaras Čičiurka. Po długich latach pracy i wyzwań, w 2000 r., podczas wielkich świąt – Bożego Narodzenia i Wielkanocy – po raz pierwszy odprawiono Mszę w wielkim kościele, a od 2003–2004 r. Msze odbywały się tam regularnie.
Jednak w historii kościoła zdarzały się też nieszczęścia. 2 listopada 2008 r. pożar zniszczył drewniany kościół, który wówczas służył już jako magazyn, gdzie przechowywano dary zebrane przez organizację „Caritas”. Na szczęście główny murowany kościół nie ucierpiał.
Przez dziesięciolecia prace budowlane nie ustawały. 20 sierpnia 2010 r. kościół uznano za zdatny do użytku, choć nieukończony. W 2011 r. wykonano prace tynkowania ścian, a w 2012 r. prace przeniosły się na wieże kościoła, które zdobiono tynkiem dekoracyjnym.
Dzisiaj kościół św. Józefa Robotnika staje się ważnym centrum duchowym Klaipėdy, odgrywającym istotną rolę w życiu mieszkańców miasta. Mimo wszystkich trudności, które trzeba było przezwyciężyć przez wiele lat, kościół stał się symbolem siły i wytrwałości.
Wszystko zaczęło się 22 marca 1990 r., gdy przydzielono działkę o powierzchni 3 hektarów przy ulicy Smiltelė na budowę nowego kościoła. Już 1 maja tego samego roku poświęcono kamień węgielny kościoła św. Józefa Robotnika, a Msze św. zaczęto odprawiać na wolnym powietrzu. Choć było jasne, że w przyszłości czeka jeszcze ogromna praca, wspólnota wykazywała wielki entuzjazm i determinację.
Gdy wystąpiły problemy związane ze skomplikowanymi warunkami gruntowymi, trzeba było podjąć dodatkowe prace niwelacji i osuszania terenu. Dlatego zaczęto budować w tym miejscu tymczasową kaplicę, której budowę zakończono w październiku 1990 r. W listopadzie kaplicę poświęcił biskup Telšiai Antanas Vaičius, i stała się ona tymczasowym miejscem modlitwy do zakończenia budowy głównego kościoła.
W 1991 r. zaczęły się prace budowlane murowanego kościoła św. Józefa Robotnika. Projekt kościoła stworzyli talentowani architekci Saulius Plungė, Valdas Janulis i Gintaras Čičiurka. Po długich latach pracy i wyzwań, w 2000 r., podczas wielkich świąt – Bożego Narodzenia i Wielkanocy – po raz pierwszy odprawiono Mszę w wielkim kościele, a od 2003–2004 r. Msze odbywały się tam regularnie.
Jednak w historii kościoła zdarzały się też nieszczęścia. 2 listopada 2008 r. pożar zniszczył drewniany kościół, który wówczas służył już jako magazyn, gdzie przechowywano dary zebrane przez organizację „Caritas”. Na szczęście główny murowany kościół nie ucierpiał.
Przez dziesięciolecia prace budowlane nie ustawały. 20 sierpnia 2010 r. kościół uznano za zdatny do użytku, choć nieukończony. W 2011 r. wykonano prace tynkowania ścian, a w 2012 r. prace przeniosły się na wieże kościoła, które zdobiono tynkiem dekoracyjnym.
Dzisiaj kościół św. Józefa Robotnika staje się ważnym centrum duchowym Klaipėdy, odgrywającym istotną rolę w życiu mieszkańców miasta. Mimo wszystkich trudności, które trzeba było przezwyciężyć przez wiele lat, kościół stał się symbolem siły i wytrwałości.