O kościele
Kościół Świętych Aniołów Stróżów w Geidžiūnai to piękny przykład architektury ludowej, stojący w spokojnej okolicy wsi Geidžiūnai, niedaleko brzegu rzeki Agluona. Zbudowana w 1917 r. drewniana świątynia ma głębokie korzenie historyczne, warte przybliżenia.
Początki kościoła sięgają 1856 r., kiedy z materiału rozebranego kościoła w Nemunėlio Radviliškis na miejscowym terenie cmentarnym wzniesiono kaplicę. Chłop Lukas Kaziūnas, nie zważając na ostrzeżenia policji i zakazy władz, w 1886 r. przebudował tę kaplicę, którą po dwóch latach poświęcił proboszcz z Biržai, Juozapas Rimkevičius. W owym czasie obowiązywały surowe przepisy dotyczące budowy obiektów sakralnych, a korzystanie z kaplicy było ograniczone – nabożeństwa dopuszczano tylko za zmarłych i podczas odpustów.
Podczas pierwszej wojny światowej, około 1915 r., w Geidžiūnai osiadł ksiądz Juozas Janulionis. Z jego inicjatywy w 1917 r. kaplicę rozbudowano i podniesiono do rangi filii, urządzono nowy ołtarz i wzniesiono plebanię. Był to ważny krok w życiu parafii, dający wspólnocie miejsce do wspólnej modlitwy i spotkań.
W latach 1932–1937 proboszczem parafii był Kazimieras Čiplys-Vijūnas, twórczy duchowny i dramaturg. Krzewił świadomość kulturalną, organizował ruchy młodzieżowe, pisał sztuki, które wystawiano szeroko w północno-wschodniej Litwie. Jego wkład w życie parafii był ogromny i wzbogacił miejscowe życie kulturalne i duchowe.
Druga wojna światowa i okupacja sowiecka nie ominęły też Geidžiūnai. W 1949 r. proboszcz Petras Liepa został aresztowany i zesłany na Syberię, gdzie zginął. Mimo trudnych czasów kościół pozostał ważną częścią wspólnoty. Po wojnie przez niemal trzy dziesięciolecia posługiwał tu ksiądz Leonardas Skardinskas, który dalej umacniał ducha parafii.
Pod względem architektonicznym kościół Świętych Aniołów Stróżów w Geidžiūnai ma plan prostokąta, jest jednonawowy, z przestrzenią na trzy ołtarze. Wewnątrz przechowywane są dzieła nieznanych malarzy „Matka Boska Bolesna" i „Ewangelista Łukasz". Ogrodzenie przykościelne jest murowane z kamienia, a drewniana dzwonnica nadaje całemu zespołowi szczególnego uroku.
Mimo pojawiających się głosów o możliwej likwidacji parafii z powodu malejącej gorliwości parafian, kościół pozostaje żywą częścią miejscowej wspólnoty. Stoi jako cichy świadek zmiennych dziejów i trwałości wiary ludzi.
Początki kościoła sięgają 1856 r., kiedy z materiału rozebranego kościoła w Nemunėlio Radviliškis na miejscowym terenie cmentarnym wzniesiono kaplicę. Chłop Lukas Kaziūnas, nie zważając na ostrzeżenia policji i zakazy władz, w 1886 r. przebudował tę kaplicę, którą po dwóch latach poświęcił proboszcz z Biržai, Juozapas Rimkevičius. W owym czasie obowiązywały surowe przepisy dotyczące budowy obiektów sakralnych, a korzystanie z kaplicy było ograniczone – nabożeństwa dopuszczano tylko za zmarłych i podczas odpustów.
Podczas pierwszej wojny światowej, około 1915 r., w Geidžiūnai osiadł ksiądz Juozas Janulionis. Z jego inicjatywy w 1917 r. kaplicę rozbudowano i podniesiono do rangi filii, urządzono nowy ołtarz i wzniesiono plebanię. Był to ważny krok w życiu parafii, dający wspólnocie miejsce do wspólnej modlitwy i spotkań.
W latach 1932–1937 proboszczem parafii był Kazimieras Čiplys-Vijūnas, twórczy duchowny i dramaturg. Krzewił świadomość kulturalną, organizował ruchy młodzieżowe, pisał sztuki, które wystawiano szeroko w północno-wschodniej Litwie. Jego wkład w życie parafii był ogromny i wzbogacił miejscowe życie kulturalne i duchowe.
Druga wojna światowa i okupacja sowiecka nie ominęły też Geidžiūnai. W 1949 r. proboszcz Petras Liepa został aresztowany i zesłany na Syberię, gdzie zginął. Mimo trudnych czasów kościół pozostał ważną częścią wspólnoty. Po wojnie przez niemal trzy dziesięciolecia posługiwał tu ksiądz Leonardas Skardinskas, który dalej umacniał ducha parafii.
Pod względem architektonicznym kościół Świętych Aniołów Stróżów w Geidžiūnai ma plan prostokąta, jest jednonawowy, z przestrzenią na trzy ołtarze. Wewnątrz przechowywane są dzieła nieznanych malarzy „Matka Boska Bolesna" i „Ewangelista Łukasz". Ogrodzenie przykościelne jest murowane z kamienia, a drewniana dzwonnica nadaje całemu zespołowi szczególnego uroku.
Mimo pojawiających się głosów o możliwej likwidacji parafii z powodu malejącej gorliwości parafian, kościół pozostaje żywą częścią miejscowej wspólnoty. Stoi jako cichy świadek zmiennych dziejów i trwałości wiary ludzi.