O kościele
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zarasach jest jednym z najwspanialszych przykładów architektury sakralnej w północno-wschodniej Litwie. Zbudowany na jednym z najwyższych wzgórz miasta, ten neobarokowy kościół swoim majestatem i historią przyciąga zarówno miejscowych mieszkańców, jak i odwiedzających.
Początki kościoła sięgają XV wieku, gdy Zarasai należały do dóbr biskupa wileńskiego. Pierwszy kościół wzmiankowany jest już w 1508 r., a formalną parafię utworzono w 1528 r. Przez wiele lat kościół był stale odnawiany i rozbudowywany. Pod koniec XVI w. biskup wileński Jan postanowił odnowić i powiększyć istniejącą budowlę. Jednak największe zmiany nastąpiły w XVII w., gdy Zygmunt Waza sfinansował budowę nowego drewnianego kościoła, choć z powodu wojen i pożarów był on kilkakrotnie niszczony i odbudowywany.
W 1837 r. rozpoczęto projekt murowanego kościoła, którego przygotowaniem zajął się mierniczy powiatu upickiego Fiodorow. Projekt przerobiono, a prace przeciągały się z powodu braku środków i innych przeszkód. Ukończony dopiero w 1862 r. kościół wkrótce napotkał problemy – ściany zaczęły pękać. Wreszcie w 1878 r., z inicjatywy proboszcza Pranasa Stašauskasa, kościół wyremontowano i wzmocniono.
Kościół w stylu neobarokowym ma plan prostokątny, dwie wieże i jedną nawę. Jego wnętrze zdobią trzy ołtarze, a teren przykościelny otacza mur kamienny. Mimo trudności i rozmaitych niedoli kościół pozostał ważnym i silnym miejscem dla wspólnoty. 24 czerwca 1941 r. Armia Czerwona ostrzelała kościół, uszkadzając wieżę, lecz świątynię ponownie udało się odbudować.
Kościół, będący nie tylko obiektem religijnym, ale i kulturowym oraz historycznym, nadal zachwyca swoją architekturą i bogatą przeszłością. Jest to miejsce, w którym więź przeszłości i teraźniejszości odczuwalna jest na każdym kroku.
Początki kościoła sięgają XV wieku, gdy Zarasai należały do dóbr biskupa wileńskiego. Pierwszy kościół wzmiankowany jest już w 1508 r., a formalną parafię utworzono w 1528 r. Przez wiele lat kościół był stale odnawiany i rozbudowywany. Pod koniec XVI w. biskup wileński Jan postanowił odnowić i powiększyć istniejącą budowlę. Jednak największe zmiany nastąpiły w XVII w., gdy Zygmunt Waza sfinansował budowę nowego drewnianego kościoła, choć z powodu wojen i pożarów był on kilkakrotnie niszczony i odbudowywany.
W 1837 r. rozpoczęto projekt murowanego kościoła, którego przygotowaniem zajął się mierniczy powiatu upickiego Fiodorow. Projekt przerobiono, a prace przeciągały się z powodu braku środków i innych przeszkód. Ukończony dopiero w 1862 r. kościół wkrótce napotkał problemy – ściany zaczęły pękać. Wreszcie w 1878 r., z inicjatywy proboszcza Pranasa Stašauskasa, kościół wyremontowano i wzmocniono.
Kościół w stylu neobarokowym ma plan prostokątny, dwie wieże i jedną nawę. Jego wnętrze zdobią trzy ołtarze, a teren przykościelny otacza mur kamienny. Mimo trudności i rozmaitych niedoli kościół pozostał ważnym i silnym miejscem dla wspólnoty. 24 czerwca 1941 r. Armia Czerwona ostrzelała kościół, uszkadzając wieżę, lecz świątynię ponownie udało się odbudować.
Kościół, będący nie tylko obiektem religijnym, ale i kulturowym oraz historycznym, nadal zachwyca swoją architekturą i bogatą przeszłością. Jest to miejsce, w którym więź przeszłości i teraźniejszości odczuwalna jest na każdym kroku.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Gatvės fragmento bendras vaizdas. Matyti gyvenamieji namai (neišlikę) ir tolumoje – Zarasų Švč. Mergelės Marijos Ėmimo į dangų bažnyčia.