O kościele
Kościół Najświętszego Imienia Jezus w Šilach to imponujący i historyczny dom modlitwy, stojący w niewielkim miasteczku Šilai, w rejonie Panevėžys. Ten kościół to nie tylko perła architektury, lecz także ważna część życia miejscowej społeczności.
Pierwszy drewniany kościół w Šilach zbudowano w 1779 r. z inicjatywy właściciela dworu w Šilach, Franckevičiusa (Pronskevičiusa). Z czasem jednak, w miarę wzrostu liczby parafian, pojawiła się potrzeba większego i trwalszego domu modlitwy. W latach 1906–1909 proboszcz Juozapas Stonis, wspierany przez parafian i inżyniera Nikolajusa Andrejevasa, zainicjował budowę nowego, murowanego kościoła. Prace budowlane sfinansowały hojne właścicielki dworu w Alančiach, Ieva i Marija-Magdalena Rudaminaitė, które nie tylko ofiarowały pieniądze, ale też dostarczyły drewna z lasu i zakupiły organy.
Murowany kościół wznoszono wokół starej drewnianej kapliczki, którą później rozebrano, a jej materiał wykorzystano do budowy przytułku i szpitala. Warto zauważyć, że podczas budowy kamienie zwozili i ciosali miejscowi mieszkańcy, więc każdy z nich przyczynił się do powstania tego dzieła architektury. Kościół konsekrował w 1914 r. biskup żmudzki Pranciškus Karevičius.
Podczas I wojny światowej kościół poniósł straty: wywieziono dwa dzwony, a organy zostały zniszczone. Po wojnie wspólnota odbudowała i uporządkowała dom modlitwy. W 1925 r. emigranci z Čikagos, Jonas Zalagėnas i Vladislovas Janulis, podarowali kościołowi dwa nowe dzwony, które stały się nieodłączną częścią świątyni. Na dzwonach odlano znaczące napisy, zachęcające ludzi do słuchania głosu Bożego.
Drewniana figura Chrystusa znajdująca się wewnątrz kościoła, przeniesiona ze starej kapliczki, wraz z rzeźbami św. Piotra i św. Pawła z XVIII w., tworzy szczególną sakralną atmosferę. Te dzieła sztuki świadczą o głębokich tradycjach sztuki ludowej i historii kościoła.
W 1940 r. proboszcz Antanas Mikonis wraz z parafianami udekorował wnętrze kościoła, urządził nowe stacje Drogi Krzyżowej i wzniósł ołtarz główny. Nawet prezydent Antanas Smetona przyczynił się do urządzenia ołtarza, przeznaczając na ten cel 500 litów. Podczas II wojny światowej dzwony kościelne zdjęto i ukryto, lecz później wróciły na swoje miejsce w wieży.
Kościół w Šilach jest przykładem połączenia architektury neoromańskiej i neogotyckiej. Jest to świątynia jednowieżowa, na planie prostokąta, z wieżyczką, a na terenie przykościelnym można znaleźć drewnianą dzwonnicę oraz inne cenne zabytki, w tym kapliczkę słupową o wysokości niemal 5 metrów z rzeźbą św. Jana Nepomucena, dzieło Vincasa Svirskisa.
Ciekawostką jest to, że na dawnym cmentarzu przykościelnym chowano zmarłych ze wsi Šilai, Lėnas i Užugiris, w tym rodziców prezydenta Litwy Antanasa Smetony. Po wybudowaniu nowego kościoła cmentarz zamknięto, lecz dla upamiętnienia postawiono pomnik.
Obecnie w kościele posługuje ksiądz Ričardas Banys, który od 2017 r. troszczy się o duchowe życie parafii.
Pierwszy drewniany kościół w Šilach zbudowano w 1779 r. z inicjatywy właściciela dworu w Šilach, Franckevičiusa (Pronskevičiusa). Z czasem jednak, w miarę wzrostu liczby parafian, pojawiła się potrzeba większego i trwalszego domu modlitwy. W latach 1906–1909 proboszcz Juozapas Stonis, wspierany przez parafian i inżyniera Nikolajusa Andrejevasa, zainicjował budowę nowego, murowanego kościoła. Prace budowlane sfinansowały hojne właścicielki dworu w Alančiach, Ieva i Marija-Magdalena Rudaminaitė, które nie tylko ofiarowały pieniądze, ale też dostarczyły drewna z lasu i zakupiły organy.
Murowany kościół wznoszono wokół starej drewnianej kapliczki, którą później rozebrano, a jej materiał wykorzystano do budowy przytułku i szpitala. Warto zauważyć, że podczas budowy kamienie zwozili i ciosali miejscowi mieszkańcy, więc każdy z nich przyczynił się do powstania tego dzieła architektury. Kościół konsekrował w 1914 r. biskup żmudzki Pranciškus Karevičius.
Podczas I wojny światowej kościół poniósł straty: wywieziono dwa dzwony, a organy zostały zniszczone. Po wojnie wspólnota odbudowała i uporządkowała dom modlitwy. W 1925 r. emigranci z Čikagos, Jonas Zalagėnas i Vladislovas Janulis, podarowali kościołowi dwa nowe dzwony, które stały się nieodłączną częścią świątyni. Na dzwonach odlano znaczące napisy, zachęcające ludzi do słuchania głosu Bożego.
Drewniana figura Chrystusa znajdująca się wewnątrz kościoła, przeniesiona ze starej kapliczki, wraz z rzeźbami św. Piotra i św. Pawła z XVIII w., tworzy szczególną sakralną atmosferę. Te dzieła sztuki świadczą o głębokich tradycjach sztuki ludowej i historii kościoła.
W 1940 r. proboszcz Antanas Mikonis wraz z parafianami udekorował wnętrze kościoła, urządził nowe stacje Drogi Krzyżowej i wzniósł ołtarz główny. Nawet prezydent Antanas Smetona przyczynił się do urządzenia ołtarza, przeznaczając na ten cel 500 litów. Podczas II wojny światowej dzwony kościelne zdjęto i ukryto, lecz później wróciły na swoje miejsce w wieży.
Kościół w Šilach jest przykładem połączenia architektury neoromańskiej i neogotyckiej. Jest to świątynia jednowieżowa, na planie prostokąta, z wieżyczką, a na terenie przykościelnym można znaleźć drewnianą dzwonnicę oraz inne cenne zabytki, w tym kapliczkę słupową o wysokości niemal 5 metrów z rzeźbą św. Jana Nepomucena, dzieło Vincasa Svirskisa.
Ciekawostką jest to, że na dawnym cmentarzu przykościelnym chowano zmarłych ze wsi Šilai, Lėnas i Užugiris, w tym rodziców prezydenta Litwy Antanasa Smetony. Po wybudowaniu nowego kościoła cmentarz zamknięto, lecz dla upamiętnienia postawiono pomnik.
Obecnie w kościele posługuje ksiądz Ričardas Banys, który od 2017 r. troszczy się o duchowe życie parafii.