O kościele
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Gedžiūnėliai to wyjątkowy i inspirujący zabytek sakralny, znajdujący się we wsi Gedžiūnėliai, w rejonie Ignalina. Ten obiekt, stojący w otoczeniu cmentarza, jest nie tylko oazą duchowego spokoju, ale i świadkiem historii wspólnoty.
Historia kościoła zaczęła się w 1921 r., kiedy wzniesiono pierwszą kaplicę cmentarną. Był to budynek o skromnej architekturze – podłużny dom z dwuspadowym dachem i oknami podzielonymi na trzy części. Początkowo kaplica ta służyła miejscowym mieszkańcom jako miejsce modlitwy, gdzie nabożeństwa odbywały się tylko raz w miesiącu. Sytuacja zmieniła się w 1931 r., kiedy nabożeństwa stały się regularne, mimo że arcybiskup Romuald Jałbrzykowski wymagał, aby odprawiano je w języku polskim, czemu miejscowa ludność się sprzeciwiała.
Po powrocie Wileńszczyzny do Litwy w 1939 r. parafia Daugėliškis została podzielona na dwie części z powodu nowo powstałej granicy państwowej. W tym czasie wielu ludzi przeniosło się do Republiki Litewskiej, w tym ksiądz Petras Budra, który od 1939 r. we wsi Garšvinė i w kaplicy w Gedžiūnėliai zaczął odprawiać Msze św. Po nim obowiązki księdza przejął Karolis Gumbaragis, który podjął starania o wzmocnienie parafii, i w 1941 r. Gedžiūnėliai stały się odrębną parafią.
W 1943 r. wzniesiono obecny kościół, wykorzystując budynek dawnej kaplicy. Jego architektura ma formę tradycyjnego domu mieszkalnego, jest na planie prostokąta, jednowieżowa i jednonawowa. Kościół ma także wieżyczkę dzwonnicy, przybudowaną zakrystię oraz trójścienną apsydę. Główne wejście urządzono przez oszkloną werandę, a cały teren przykościelny otacza kamienne ogrodzenie z żelazną furtką.
Kościół wyróżnia się wnętrzem, odrestaurowanym po 1966 r. staraniem księdza Jonasa Kardelisa. Znajduje się w nim drewniany rzeźbiony ołtarz, stacje Drogi Krzyżowej, konfesjonały i świeczniki, które wykonał snycerz Kazimieras Šėža z Utenos.
W 2021 r. parafia obchodziła setną rocznicę wzniesienia kaplicy cmentarnej i osiemdziesiątą rocznicę powstania parafii. Ten jubileusz oznacza nie tylko upływ czasu, ale i siłę wspólnoty oraz jej wierność wierze i tradycjom.
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Gedžiūnėliai to nie tylko dzieło architektury i sztuki, ale i żywe miejsce spotkań wspólnoty, gdzie ludzie znajdują pociechę, spokój i siłę wiary.
Historia kościoła zaczęła się w 1921 r., kiedy wzniesiono pierwszą kaplicę cmentarną. Był to budynek o skromnej architekturze – podłużny dom z dwuspadowym dachem i oknami podzielonymi na trzy części. Początkowo kaplica ta służyła miejscowym mieszkańcom jako miejsce modlitwy, gdzie nabożeństwa odbywały się tylko raz w miesiącu. Sytuacja zmieniła się w 1931 r., kiedy nabożeństwa stały się regularne, mimo że arcybiskup Romuald Jałbrzykowski wymagał, aby odprawiano je w języku polskim, czemu miejscowa ludność się sprzeciwiała.
Po powrocie Wileńszczyzny do Litwy w 1939 r. parafia Daugėliškis została podzielona na dwie części z powodu nowo powstałej granicy państwowej. W tym czasie wielu ludzi przeniosło się do Republiki Litewskiej, w tym ksiądz Petras Budra, który od 1939 r. we wsi Garšvinė i w kaplicy w Gedžiūnėliai zaczął odprawiać Msze św. Po nim obowiązki księdza przejął Karolis Gumbaragis, który podjął starania o wzmocnienie parafii, i w 1941 r. Gedžiūnėliai stały się odrębną parafią.
W 1943 r. wzniesiono obecny kościół, wykorzystując budynek dawnej kaplicy. Jego architektura ma formę tradycyjnego domu mieszkalnego, jest na planie prostokąta, jednowieżowa i jednonawowa. Kościół ma także wieżyczkę dzwonnicy, przybudowaną zakrystię oraz trójścienną apsydę. Główne wejście urządzono przez oszkloną werandę, a cały teren przykościelny otacza kamienne ogrodzenie z żelazną furtką.
Kościół wyróżnia się wnętrzem, odrestaurowanym po 1966 r. staraniem księdza Jonasa Kardelisa. Znajduje się w nim drewniany rzeźbiony ołtarz, stacje Drogi Krzyżowej, konfesjonały i świeczniki, które wykonał snycerz Kazimieras Šėža z Utenos.
W 2021 r. parafia obchodziła setną rocznicę wzniesienia kaplicy cmentarnej i osiemdziesiątą rocznicę powstania parafii. Ten jubileusz oznacza nie tylko upływ czasu, ale i siłę wspólnoty oraz jej wierność wierze i tradycjom.
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Gedžiūnėliai to nie tylko dzieło architektury i sztuki, ale i żywe miejsce spotkań wspólnoty, gdzie ludzie znajdują pociechę, spokój i siłę wiary.