O kościele
Kościół św. biskupa Stanisława w Kazitiškis to prawdziwa perła architektury, wznosząca się we wsi Kazitiškis, w rejonie Ignalina. Ta neogotycka świątynia, wzniesiona w 1908 r. z cegły, znana jest ze swojej dwuwieżowej struktury i trójnawowego wnętrza. Kościół stoi przy ważnej drodze łączącej Wilno, Švenčionys i Zarasai, a jego znaczenie historyczne i niepowtarzalne piękno przyciągają zarówno miejscowych wiernych, jak i turystów.
Początki kościoła w Kazitiškis sięgają XVIII wieku. W 1745 r. właściciele dworu w Kazitiškis, Bielikowiczowie, wznieśli drewniany kościół i zaprosili unickich zakonników do opieki nad parafią. Niestety, w połowie XIX w., po zamknięciu klasztoru i kościoła w 1834 r., urządzono tu cerkiew prawosławną. Mimo to biskup żmudzki Motiejus Valančius zachęcał do odbudowy kaplicy katolickiej, którą wzniesiono w latach 1860–1862, lecz wkrótce, w 1864 r., władze rosyjskie ponownie ją zamknęły.
Nowe życie we wspólnocie religijnej Kazitiškis zaczęło się na początku XX w. W 1905 r. skierowany do Kazitiškis ksiądz Jonas Rimkūnas wzniósł plebanię z pozostałości starego kościoła. Urządziwszy ołtarz w jednym z jej końców, zaczął odprawiać nabożeństwa. Obecny murowany kościół budowano w latach 1906–1908, a w 1909 r. konsekrował go biskup żmudzki Gasparas Cirtautas.
Kościół przeżył trudne czasy – na początku XX w. znalazł się na terytorium okupowanym przez Polskę, a działalność litewska była ściśle kontrolowana. W 1925 r. utworzono parafię, jednak władze okupacyjne zabraniały litewskiemu chórowi prób. Za aktywną działalność litewską proboszcz Kazitiškis, ksiądz Vincas Bobinas, został skazany na pięć lat więzienia. W 1938 r. kościół wyremontowano, odnawiając elementy wnętrza i elewacji.
Niestety, nieszczęścia nie ominęły tej świątyni. 5 kwietnia 2016 r. kościół ucierpiał od pożaru: spłonął ołtarz, okopciły się ściany. Był to drugi w tym tygodniu przypadek pożaru kościoła w rejonie Ignalina – pierwszym był drewniany kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Ceikiniai.
Mimo wszystkich prób kościół św. biskupa Stanisława w Kazitiškis pozostaje ważnym ośrodkiem kultury i duchowości. Jego neogotycki styl i bazylikowa struktura z niższą apsydą nadają mu szczególnego uroku. Trójnawowe wnętrze z chórem organowym i metalowym ogrodzeniem terenu przykościelnego podkreśla estetyczne i historyczne znaczenie tej świątyni.
Początki kościoła w Kazitiškis sięgają XVIII wieku. W 1745 r. właściciele dworu w Kazitiškis, Bielikowiczowie, wznieśli drewniany kościół i zaprosili unickich zakonników do opieki nad parafią. Niestety, w połowie XIX w., po zamknięciu klasztoru i kościoła w 1834 r., urządzono tu cerkiew prawosławną. Mimo to biskup żmudzki Motiejus Valančius zachęcał do odbudowy kaplicy katolickiej, którą wzniesiono w latach 1860–1862, lecz wkrótce, w 1864 r., władze rosyjskie ponownie ją zamknęły.
Nowe życie we wspólnocie religijnej Kazitiškis zaczęło się na początku XX w. W 1905 r. skierowany do Kazitiškis ksiądz Jonas Rimkūnas wzniósł plebanię z pozostałości starego kościoła. Urządziwszy ołtarz w jednym z jej końców, zaczął odprawiać nabożeństwa. Obecny murowany kościół budowano w latach 1906–1908, a w 1909 r. konsekrował go biskup żmudzki Gasparas Cirtautas.
Kościół przeżył trudne czasy – na początku XX w. znalazł się na terytorium okupowanym przez Polskę, a działalność litewska była ściśle kontrolowana. W 1925 r. utworzono parafię, jednak władze okupacyjne zabraniały litewskiemu chórowi prób. Za aktywną działalność litewską proboszcz Kazitiškis, ksiądz Vincas Bobinas, został skazany na pięć lat więzienia. W 1938 r. kościół wyremontowano, odnawiając elementy wnętrza i elewacji.
Niestety, nieszczęścia nie ominęły tej świątyni. 5 kwietnia 2016 r. kościół ucierpiał od pożaru: spłonął ołtarz, okopciły się ściany. Był to drugi w tym tygodniu przypadek pożaru kościoła w rejonie Ignalina – pierwszym był drewniany kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Ceikiniai.
Mimo wszystkich prób kościół św. biskupa Stanisława w Kazitiškis pozostaje ważnym ośrodkiem kultury i duchowości. Jego neogotycki styl i bazylikowa struktura z niższą apsydą nadają mu szczególnego uroku. Trójnawowe wnętrze z chórem organowym i metalowym ogrodzeniem terenu przykościelnego podkreśla estetyczne i historyczne znaczenie tej świątyni.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Krucifiksas (Nukryžiuotasis) Kazitiškio Šv. vyskupo Stanislovo bažnyčioje.