O kościele
Kościół św. Joachima i Anny w Naujasis Daugėliškis to jedna z tych przytulnych, drewnianych litewskich świątyń, które swoją historią i architekturą przykuwają uwagę zarówno wiernych, jak i miłośników dziedzictwa kulturowego. Położony we wsi Naujasis Daugėliškis, niedaleko Ignaliny, kościół ten wybudowano w 1889 roku i od tego czasu stał się ważnym ośrodkiem miejscowego życia duchowego i kulturalnego.
Historia kościoła rozpoczęła się już kilka wieków wcześniej. Pierwszy kościół w tej okolicy wybudowano w 1511 roku w Seniškis, kilka kilometrów na północ od obecnego miejsca kościoła. Później, w 1776 roku, wzniesiono tam nowy kościół, jednak zniszczył go pożar w 1915 roku. Po pierwszej wojnie światowej kościół odbudowano.
W Senasis Daugėliškis, położonym niedaleko Naujasis Daugėliškis, Wojciech Olbracht Gasztołd wybudował w 1526 roku kościół parafialny, który później kilkakrotnie przebudowywano i remontowano. Jednak w 1886 roku kościół spłonął, a choć planowano wznieść murowaną świątynię, władze carskie nie udzieliły na to zezwolenia. Dlatego w 1889 roku w Naujasis Daugėliškis wybudowano drewniany kościół, którym kierował proboszcz Jonas Burba – znany krzewiciel świadomości narodowej.
Ten drewniany kościół ma unikalną architekturę. Jest na planie prostokąta, bazylikowy, z dwiema wieżami. Budynek wyróżnia się mnóstwem drewnianych ornamentów rzeźbionych, zdobiących zarówno zewnętrze, jak i wnętrze kościoła. Wewnątrz trzy nawy oddzielone są filarami, ozdobionymi rzeźbionymi liśćmi akantu. Ołtarz główny przypomina kapliczkę, dekorowaną ażurowymi rzeźbami drewnianymi, a dolna część ścian prezbiterium pokryta jest litewskimi wzorami.
Balustrada chóru organowego jest również wyjątkowa – masywna, z gzymsem wyrzeźbionym drobnymi ząbkami. Cały kościół jest oryginalny w swoim zdobnictwie i promieniuje autentycznością oraz miłością do tradycji.
Teren przykościelny otacza mur kamienny, a przy bramie stoi krzyż, świadczący o długiej i bogatej historii tego miejsca. To miejsce, w którym splata się dziedzictwo duchowe i kultura narodowa, zapraszające, by się zatrzymać, zamyślić i poczuć bieg historii.
Historia kościoła rozpoczęła się już kilka wieków wcześniej. Pierwszy kościół w tej okolicy wybudowano w 1511 roku w Seniškis, kilka kilometrów na północ od obecnego miejsca kościoła. Później, w 1776 roku, wzniesiono tam nowy kościół, jednak zniszczył go pożar w 1915 roku. Po pierwszej wojnie światowej kościół odbudowano.
W Senasis Daugėliškis, położonym niedaleko Naujasis Daugėliškis, Wojciech Olbracht Gasztołd wybudował w 1526 roku kościół parafialny, który później kilkakrotnie przebudowywano i remontowano. Jednak w 1886 roku kościół spłonął, a choć planowano wznieść murowaną świątynię, władze carskie nie udzieliły na to zezwolenia. Dlatego w 1889 roku w Naujasis Daugėliškis wybudowano drewniany kościół, którym kierował proboszcz Jonas Burba – znany krzewiciel świadomości narodowej.
Ten drewniany kościół ma unikalną architekturę. Jest na planie prostokąta, bazylikowy, z dwiema wieżami. Budynek wyróżnia się mnóstwem drewnianych ornamentów rzeźbionych, zdobiących zarówno zewnętrze, jak i wnętrze kościoła. Wewnątrz trzy nawy oddzielone są filarami, ozdobionymi rzeźbionymi liśćmi akantu. Ołtarz główny przypomina kapliczkę, dekorowaną ażurowymi rzeźbami drewnianymi, a dolna część ścian prezbiterium pokryta jest litewskimi wzorami.
Balustrada chóru organowego jest również wyjątkowa – masywna, z gzymsem wyrzeźbionym drobnymi ząbkami. Cały kościół jest oryginalny w swoim zdobnictwie i promieniuje autentycznością oraz miłością do tradycji.
Teren przykościelny otacza mur kamienny, a przy bramie stoi krzyż, świadczący o długiej i bogatej historii tego miejsca. To miejsce, w którym splata się dziedzictwo duchowe i kultura narodowa, zapraszające, by się zatrzymać, zamyślić i poczuć bieg historii.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Daugėliškio Šv. Joakimo ir Onos bažnyčios paveikslas.