O kościele
Kościół świętych Apostołów Piotra i Pawła w Karkažiškė to nie tylko budynek sakralny, lecz żywy świadek historii. Położony we wsi Karkažiškė, niedaleko Pabradė, kościół ten jest pełen wydarzeń historycznych i detali architektonicznych.
Pierwszy kościół w tym miejscu wzniesiono już w XV w., a założył go Jakub Niemirowicz. Jego córka Jadwiga w 1502 roku podarowała plebanii folwark, kilka karczm i inny majątek, zapewniając w ten sposób parafii stabilność materialną. Później, w 1611 roku, Jarczewski przekazał Karkažiškė wileńskiemu seminarium duchownemu, a w 1670 roku prałat Aleksander Sapieha zatroszczył się o odbudowę kościoła.
Los jednak nie był łaskawy dla tego kościoła – w 1838 roku uderzył w niego piorun i spłonął. Mimo to staraniem parafian kościół odbudowano, a obecna murowana budowla powstała w 1913 roku. Niestety, w czasach władzy sowieckiej kościół zamknięto w 1963 roku i dopiero po fali litewskiego odrodzenia narodowego, w 1990 roku, znów zaczął działać.
Architektura kościoła nawiązuje do stylu neoromańskiego, popularnego pod koniec XIX i na początku XX w. Budynek wzniesiono na planie krzyża, jest jednowieżowy, z oryginalnymi elementami fasady, które nadają mu szczególnego uroku.
Nabożeństwa w tym kościele odprawiane są po polsku, a należy on do parafii Matki Bożej Królowej Rodzin w Pabradė. Jest to doskonały przykład tego, jak historia, architektura i religia splatają się w jednym miejscu, tworząc wyjątkową atmosferę, w której można poczuć ducha przeszłości.
Kościół jest nie tylko domem modlitwy, lecz i ważnym dziedzictwem kulturowym, świadczącym o wierze, wytrwałości i wspólnotowości wielu pokoleń. Jego mury strzegą nie tylko wartości religijnych, lecz opowiadają też o przeżytych wyzwaniach i triumfach. Dlatego każda wizyta w Karkažiškė staje się swoistą podróżą w czasie, pozwalającą dotknąć skarbów litewskiej historii i kultury.
Pierwszy kościół w tym miejscu wzniesiono już w XV w., a założył go Jakub Niemirowicz. Jego córka Jadwiga w 1502 roku podarowała plebanii folwark, kilka karczm i inny majątek, zapewniając w ten sposób parafii stabilność materialną. Później, w 1611 roku, Jarczewski przekazał Karkažiškė wileńskiemu seminarium duchownemu, a w 1670 roku prałat Aleksander Sapieha zatroszczył się o odbudowę kościoła.
Los jednak nie był łaskawy dla tego kościoła – w 1838 roku uderzył w niego piorun i spłonął. Mimo to staraniem parafian kościół odbudowano, a obecna murowana budowla powstała w 1913 roku. Niestety, w czasach władzy sowieckiej kościół zamknięto w 1963 roku i dopiero po fali litewskiego odrodzenia narodowego, w 1990 roku, znów zaczął działać.
Architektura kościoła nawiązuje do stylu neoromańskiego, popularnego pod koniec XIX i na początku XX w. Budynek wzniesiono na planie krzyża, jest jednowieżowy, z oryginalnymi elementami fasady, które nadają mu szczególnego uroku.
Nabożeństwa w tym kościele odprawiane są po polsku, a należy on do parafii Matki Bożej Królowej Rodzin w Pabradė. Jest to doskonały przykład tego, jak historia, architektura i religia splatają się w jednym miejscu, tworząc wyjątkową atmosferę, w której można poczuć ducha przeszłości.
Kościół jest nie tylko domem modlitwy, lecz i ważnym dziedzictwem kulturowym, świadczącym o wierze, wytrwałości i wspólnotowości wielu pokoleń. Jego mury strzegą nie tylko wartości religijnych, lecz opowiadają też o przeżytych wyzwaniach i triumfach. Dlatego każda wizyta w Karkažiškė staje się swoistą podróżą w czasie, pozwalającą dotknąć skarbów litewskiej historii i kultury.