O kościele
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Maišiagala, znajdujący się w niewielkim miasteczku Maišiagala, jest jednym z tych zabytków architektury, które nie tylko odzwierciedlają swoją epokę, lecz również opowiadają o historii tych okolic i ludziach, którzy tu żyli.
Parafia ta została założona już w 1387 r. – był to jeden z pierwszych kościołów w Auksztocie. Pierwszy kościół był drewniany i stał przez kilka stuleci, lecz w tym czasie napotkał wiele trudności. Na przykład w 1655 r. wojska rosyjskie splądrowały i zniszczyły kościół oraz plebanię. Mimo tych przeciwności miejscowi mieszkańcy nie poddawali się i wciąż go odbudowywali.
W 1674 r. wzmiankowany jest już kościół tymczasowy, który później wielokrotnie odbudowywano, aż do 1760 r. Warto zauważyć, że w XVIII w. przy kościele działała szkoła parafialna, w której dzieci uczyły się u proboszcza, choć szkoła spłonęła w 1798 r.
Obecny murowany kościół wzniesiono w latach 1862–1865. Ma on cechy neorenesansu i neogotyku, a jego architektura robi prawdziwe wrażenie. Kościół na planie prostokąta, jednowieżowy, wyróżnia się okazałą wieżą fasadową oraz mniejszymi wieżyczkami bocznymi z pseudogotyckimi piramidalnymi dachami. Wielka wieża ma trzy kondygnacje różnej wysokości, z otworami o różnych kształtach na dzwon, okna i drzwi. Wnętrze jest jednonawowe, ze sklepieniem drewnianym, a ołtarz główny przypomina łuk triumfalny.
Wiadomo, że na początku XX w. jedna trzecia parafian mówiła po litewsku, dlatego proboszcz A. Petrulis w 1904 r. zdecydował się czytać Ewangelię i głosić kazania po litewsku, mimo że spotkało się to z wieloma krytycznymi głosami. Jego starania były cenne, choć ostatecznie został przeniesiony do innej parafii.
We wnętrzu kościoła zachowało się wiele cennych dzieł sztuki i przedmiotów kultu: trzy krzyże, trzy obrazy sztalugowe oraz inne wartościowe obiekty. Świadczy to o bogatej tradycji artystycznej i kulturowej tej wspólnoty.
Kościół i dziś tętni życiem – odprawiane są w nim nabożeństwa zarówno po polsku, jak i po litewsku, co świadczy o wielokulturowym charakterze tej parafii. Miejsce to jest nie tylko ośrodkiem życia religijnego, lecz również ważnym dziedzictwem kulturowym, pamięcią o wszystkich tych, którzy przez wieki dbali o jego zachowanie i pielęgnowanie.
Parafia ta została założona już w 1387 r. – był to jeden z pierwszych kościołów w Auksztocie. Pierwszy kościół był drewniany i stał przez kilka stuleci, lecz w tym czasie napotkał wiele trudności. Na przykład w 1655 r. wojska rosyjskie splądrowały i zniszczyły kościół oraz plebanię. Mimo tych przeciwności miejscowi mieszkańcy nie poddawali się i wciąż go odbudowywali.
W 1674 r. wzmiankowany jest już kościół tymczasowy, który później wielokrotnie odbudowywano, aż do 1760 r. Warto zauważyć, że w XVIII w. przy kościele działała szkoła parafialna, w której dzieci uczyły się u proboszcza, choć szkoła spłonęła w 1798 r.
Obecny murowany kościół wzniesiono w latach 1862–1865. Ma on cechy neorenesansu i neogotyku, a jego architektura robi prawdziwe wrażenie. Kościół na planie prostokąta, jednowieżowy, wyróżnia się okazałą wieżą fasadową oraz mniejszymi wieżyczkami bocznymi z pseudogotyckimi piramidalnymi dachami. Wielka wieża ma trzy kondygnacje różnej wysokości, z otworami o różnych kształtach na dzwon, okna i drzwi. Wnętrze jest jednonawowe, ze sklepieniem drewnianym, a ołtarz główny przypomina łuk triumfalny.
Wiadomo, że na początku XX w. jedna trzecia parafian mówiła po litewsku, dlatego proboszcz A. Petrulis w 1904 r. zdecydował się czytać Ewangelię i głosić kazania po litewsku, mimo że spotkało się to z wieloma krytycznymi głosami. Jego starania były cenne, choć ostatecznie został przeniesiony do innej parafii.
We wnętrzu kościoła zachowało się wiele cennych dzieł sztuki i przedmiotów kultu: trzy krzyże, trzy obrazy sztalugowe oraz inne wartościowe obiekty. Świadczy to o bogatej tradycji artystycznej i kulturowej tej wspólnoty.
Kościół i dziś tętni życiem – odprawiane są w nim nabożeństwa zarówno po polsku, jak i po litewsku, co świadczy o wielokulturowym charakterze tej parafii. Miejsce to jest nie tylko ośrodkiem życia religijnego, lecz również ważnym dziedzictwem kulturowym, pamięcią o wszystkich tych, którzy przez wieki dbali o jego zachowanie i pielęgnowanie.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
[Maišiagalos] bažnyčia.