O kościele
Kościół św. Moniki w Ryliškiach jest nie tylko budowlą sakralną, lecz i żywym świadkiem historii, którego mury pamiętają wiele dramatycznych wydarzeń i losy ważnych ludzi.
Pierwszą kaplicę w Ryliškiach wzniesiono z inicjatywy księdza Juozapasa Čaplikasa w 1918 roku. Ksiądz Čaplikas, odziedziczywszy pół włóki ziemi w rodzinnych stronach, wzniósł tu drewnianą kaplicę i zaczął odprawiać nabożeństwa. Zaledwie sześć lat później, w 1924 roku, w tym miejscu utworzono parafię, co oznaczało ważny krok w kierunku stworzenia stabilnej wspólnoty religijnej.
W 1932 roku wzniesiono nowy murowany kościół. Ten dom modlitwy stał się duchowym schronieniem dla miejscowych mieszkańców. Tragiczne wydarzenia drugiej wojny światowej nie ominęły również Ryliškių. 24-25 grudnia 1944 roku, podczas tragedii w Klepočiai, gdy sowieccy żołnierze siali spustoszenie i palili zagrody, w kościele ukrywali się ludzie, szukając ochrony przed okrucieństwami wojny.
Ówczesny proboszcz parafii Ryliškiai, Juozas Stasiūnas, odważnie potępił bolszewickie akty przemocy. Za ten czyn w 1947 roku skazano go na dziesięć lat więzienia i zesłano, lecz w 1955 roku wrócił na Litwę.
Niestety na początku 1953 roku kościół spalił agent NKWD Paltarackas. Był to świadomy czyn – wyłamane drzwi, rozlana benzyna i podpalenie. Po tym zdarzeniu nabożeństwa przez pewien czas odbywały się w zagrodzie rolnika we wsi Klepočiai, a od 1983 roku – na cmentarzu w Bugoniai. Miejscowe władze długo zabraniały odbudowy kościoła i utrudniały działalność religijną.
Wreszcie w 1989 roku otrzymano pozwolenie na budowę nowego kościoła, a w 1993 roku został on poświęcony. Nowy kościół stoi jako symbol wiary i wytrwałości, przypominając o wszystkich przeżytych cierpieniach i triumfach.
Dziś kościół św. Moniki w Ryliškiach jest nie tylko miejscem modlitwy, lecz i ważnym obiektem dziedzictwa kulturowego, świadczącym o historii regionu i duchowości ludzi.
Pierwszą kaplicę w Ryliškiach wzniesiono z inicjatywy księdza Juozapasa Čaplikasa w 1918 roku. Ksiądz Čaplikas, odziedziczywszy pół włóki ziemi w rodzinnych stronach, wzniósł tu drewnianą kaplicę i zaczął odprawiać nabożeństwa. Zaledwie sześć lat później, w 1924 roku, w tym miejscu utworzono parafię, co oznaczało ważny krok w kierunku stworzenia stabilnej wspólnoty religijnej.
W 1932 roku wzniesiono nowy murowany kościół. Ten dom modlitwy stał się duchowym schronieniem dla miejscowych mieszkańców. Tragiczne wydarzenia drugiej wojny światowej nie ominęły również Ryliškių. 24-25 grudnia 1944 roku, podczas tragedii w Klepočiai, gdy sowieccy żołnierze siali spustoszenie i palili zagrody, w kościele ukrywali się ludzie, szukając ochrony przed okrucieństwami wojny.
Ówczesny proboszcz parafii Ryliškiai, Juozas Stasiūnas, odważnie potępił bolszewickie akty przemocy. Za ten czyn w 1947 roku skazano go na dziesięć lat więzienia i zesłano, lecz w 1955 roku wrócił na Litwę.
Niestety na początku 1953 roku kościół spalił agent NKWD Paltarackas. Był to świadomy czyn – wyłamane drzwi, rozlana benzyna i podpalenie. Po tym zdarzeniu nabożeństwa przez pewien czas odbywały się w zagrodzie rolnika we wsi Klepočiai, a od 1983 roku – na cmentarzu w Bugoniai. Miejscowe władze długo zabraniały odbudowy kościoła i utrudniały działalność religijną.
Wreszcie w 1989 roku otrzymano pozwolenie na budowę nowego kościoła, a w 1993 roku został on poświęcony. Nowy kościół stoi jako symbol wiary i wytrwałości, przypominając o wszystkich przeżytych cierpieniach i triumfach.
Dziś kościół św. Moniki w Ryliškiach jest nie tylko miejscem modlitwy, lecz i ważnym obiektem dziedzictwa kulturowego, świadczącym o historii regionu i duchowości ludzi.