O kościele
Historia kościoła sięga XV w. Po raz pierwszy wzmiankowany jest w 1495 r., kiedy Motiejus Valančius poinformował o czterech odpustach zupełnych dla tego kościoła. Po kilku latach, w 1503 r., kościół przekazano kościołowi parafialnemu w Kaunasie. Około 1528 r. przydzielono mu pierwszego księdza, jednak po kilku latach opuścił on miasto i sprzedał podarowaną mu ziemię.
W 1624 r. marszałek kowieński Andrzej Skorulski przekazał kościół zakonnicom benedyktynkom. Do 1627 r. został on wyremontowany i zbudowano drewniany klasztor. Klasztorowi temu nadano ziemie oraz folwark Petrašiūnai, a później – Paštuva wraz z wsią Kvesai. Przypuszcza się, że kościół ucierpiał w 1655 r., ale już w 1663 r. był remontowany.
W XVIII w. kościół i klasztor otoczono masywnym murem, a w 1782 r. w klasztorze mieszkały 22 zakonnice. Niestety, w 1812 r. z kościoła wywieziono srebrne przedmioty liturgiczne, szaty i inne rzeczy, a klasztor splądrowano. Na początku XIX w. zbudowano murowany klasztor. Urządzono również krytą galerię łączącą kościół z klasztorem.
Pod koniec XIX w. władze utrudniały przyjmowanie nowych sióstr do klasztoru. Mimo to zakonnice znajdowały sposoby na obejście tych zakazów, potajemnie przyjmując nowe siostry pod nazwiskami zmarłych. W 1903 r. wśród 12 zakonnic najstarsza miała 93 lata, a najmłodsza – 65 lat. Po 1905 r. przyjmowanie nowicjuszek do klasztoru nie było już zabronione.
W okresie niepodległej Litwy zakonnice prowadziły internat dla uczennic, przytułek, przedszkole, organizowały kursy krawieckie i posiadały pracownię szat liturgicznych. W latach 1938–1939 kościół zrekonstruowano według projektu Liudasa Truikysa, który ozdobił całe wnętrze, a witraże okien stworzył malarz Vytautas Pranas Bičiūnas.
Po II wojnie światowej, w 1948 r., kościół i klasztor zamknięto. Kościół zamieniono na magazyn książek, a klasztor częściowo odrestaurowano i przystosowano na internat. Dopiero w 1989 r. wywieziono z kościoła książki, a w 1990 r. wyremontowano go i zwrócono wiernym.
Pod względem architektonicznym kościół ma złożony plan, jest jednowieżową, jednonawową budowlą gotycką z murowanym ogrodzeniem terenu przykościelnego. Ten okazały kościół jest nie tylko ważnym zabytkiem historycznym i architektonicznym, ale i żywym świadkiem modlitw, nadziei i losów tysięcy ludzi na przestrzeni wieków.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Kauno senamiestis potvynio metu iš 300 m. Kairėje – ledo lyčių pilna Neries vaga. Viršuje – benediktinių vienuolynas su Šv. Mikalojaus bažnyčia. Visose gatvėse ir kiemuose vanduo. Vaizdinė pusė blizgi, su baltais laukeliais. Viršutiniame laukelyje yra neryškus užrašas pieštuku „500 m a Kauno ....vanden... 1925 m pavasa...“
Negatyvas. B. Neries kranto g. Negatyvas nespalvotas. Vaizdas horizontalus. Negatyve fiksuojamas Neries kranto (dabartinė Jonavos gatvė) gatvės vaizdas. Matomi Kauno senamiestyje stovintys mediniai bei mūriniai pastatai. Šiuo metu dalis pastatų yra nugriauti, o jų vietoje suformuota žiedinė sankryža. Žaliakalnio kalvos viršuje, kairėje pusėje matoma Kauno Šv. Mikalojaus (Benediktinių) bažnyčia ir vienuolynas. Neries kranto gatvėje matomi einantys žmonės. Prie Neries upės matomas vienas žvejojantis vyras. Kauno Šv. Mikalojaus (Benediktinių) bažnyčia stovi Senamiestyje, Žaliakalnio pietvakarinės kalvos šlaite. Bažnyčia pastatyta XV amžiuje. 1948 m. bažnyčia ir vienuolynas uždaryti. Bažnyčia paversta knygų sandėliu. 1961–1968 m. vienuolynas iš dalies restauruotas ir rekonstruotas, pritaikytas bendrabučiui. 1973 m. išgabenti varpai. 1989 m. iš bažnyčios išvežtos knygos. 1990 m. bažnyčia suremontuota ir grąžinta tikintiesiems.