O kościele
Kościół Bożej Opatrzności w Labūnava to wyjątkowy zabytek architektury i historii, położony w rejonie kiejdańskim, w Labūnavie, nad rzeką Nevėžis. Otacza go stary cmentarz, a ta budowla ma ciekawą i bogatą historię.
Pierwszy kościół w tym miejscu wzniesiono w 1799 r. z inicjatywy dziedzica Ignotasa Zabieli. Niestety ten drewniany kościółek spłonął w 1812 r., lecz wkrótce został odbudowany przez Anuprasa Zabielę. Obecny murowany kościół powstał w 1859 r. na cmentarzu, zaprojektowany w stylu klasycystycznym i przeznaczony dla rodziny Zabielów jako kaplica memorialna.
Pod koniec II wojny światowej, w 1944 r., pierwotny kościół ponownie spłonął, lecz kaplica cmentarna pozostała nienaruszona. Przekształcono ją w obecny kościół w 1945 r. i od tego czasu służy wiernym. Sąsiadująca drewniana dzwonnica została przeniesiona w róg cmentarza, gdzie stoi do dziś.
Pod względem architektonicznym kościół wyróżnia się cechami późnego klasycyzmu. Jego okrągły plan, prostokątna apsyda i przedsionek nadają mu elegancji i dostojeństwa. Kopuła pokrywająca nawę ma około 10 metrów średnicy i jest zwieńczona metalowym krzyżem. Bryła budynku składa się z centralnej części rotundowej oraz symetrycznych dobudówek przedsionka i prezbiterium. Po wojnie przy prezbiterium dobudowano zakrystię, uzupełniając istniejącą strukturę.
Wnętrze kościoła jest również wyjątkowe. Znajdują się w nim trzy ołtarze – główny i dwa boczne, witraże wykonane w 1984 r. oraz chór organowy. W krypcie grobowej przechowywanych jest sześć krypt ze szczątkami rodziny Zabielów. Przy głównym wejściu stoją dwie rzeźby: Jezusa Chrystusa i Matki Boskiej – zostały przeniesione ze zniszczonego kościoła.
Obok kościoła, z inicjatywy proboszcza Stepona Pilki, wzniesiono dwie okazałe rzeźby: Witolda Wielkiego (1987) i św. Kazimierza (1988). Rzeźby te jeszcze bardziej podkreślają historyczne znaczenie i dziedzictwo kulturowe tego miejsca.
Kościół Bożej Opatrzności w Labūnavie jest nie tylko symbolem religijnym, ale i architektonicznym oraz historycznym, który pamięta wiele epok i świadczy o wierze oraz wytrwałości miejscowej wspólnoty na przestrzeni wieków.
Pierwszy kościół w tym miejscu wzniesiono w 1799 r. z inicjatywy dziedzica Ignotasa Zabieli. Niestety ten drewniany kościółek spłonął w 1812 r., lecz wkrótce został odbudowany przez Anuprasa Zabielę. Obecny murowany kościół powstał w 1859 r. na cmentarzu, zaprojektowany w stylu klasycystycznym i przeznaczony dla rodziny Zabielów jako kaplica memorialna.
Pod koniec II wojny światowej, w 1944 r., pierwotny kościół ponownie spłonął, lecz kaplica cmentarna pozostała nienaruszona. Przekształcono ją w obecny kościół w 1945 r. i od tego czasu służy wiernym. Sąsiadująca drewniana dzwonnica została przeniesiona w róg cmentarza, gdzie stoi do dziś.
Pod względem architektonicznym kościół wyróżnia się cechami późnego klasycyzmu. Jego okrągły plan, prostokątna apsyda i przedsionek nadają mu elegancji i dostojeństwa. Kopuła pokrywająca nawę ma około 10 metrów średnicy i jest zwieńczona metalowym krzyżem. Bryła budynku składa się z centralnej części rotundowej oraz symetrycznych dobudówek przedsionka i prezbiterium. Po wojnie przy prezbiterium dobudowano zakrystię, uzupełniając istniejącą strukturę.
Wnętrze kościoła jest również wyjątkowe. Znajdują się w nim trzy ołtarze – główny i dwa boczne, witraże wykonane w 1984 r. oraz chór organowy. W krypcie grobowej przechowywanych jest sześć krypt ze szczątkami rodziny Zabielów. Przy głównym wejściu stoją dwie rzeźby: Jezusa Chrystusa i Matki Boskiej – zostały przeniesione ze zniszczonego kościoła.
Obok kościoła, z inicjatywy proboszcza Stepona Pilki, wzniesiono dwie okazałe rzeźby: Witolda Wielkiego (1987) i św. Kazimierza (1988). Rzeźby te jeszcze bardziej podkreślają historyczne znaczenie i dziedzictwo kulturowe tego miejsca.
Kościół Bożej Opatrzności w Labūnavie jest nie tylko symbolem religijnym, ale i architektonicznym oraz historycznym, który pamięta wiele epok i świadczy o wierze oraz wytrwałości miejscowej wspólnoty na przestrzeni wieków.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Bažnyčios, statytos 1959 m., bendras vaizdas iš toliau.
Medinė bažnyčia, dengta dvišlaitės formos stogu su daugiakampiu bokštu, nufotografuota iš galinio fasado pusės. Sakralinio pastato sienos apkaltos horizontaliomis lentomis. Dvivėrės įėjimo durys puoštos rombo motyvo lentelių apkalu, virš jų – smailiosios arkos formos langas. Skydo kraštas pjaustytas drožiniu, centre – tapyta Dievo apvaizdos akis.