O kościele
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Šaravai to niewielki, lecz bardzo znaczący drewniany kościół, położony we wsi Šaravai, niedaleko traktu żmudzkiego. Jest drugim kościołem parafii Josvainiai i odznacza się wyraźnymi cechami architektury ludowej.
Historia budowy kościoła jest ściśle związana z wydarzeniami powstania 1863 r. Upamiętniając 70. rocznicę powstania i pragnąc uczcić powstańców oraz siedmiu księży pochowanych na miejscowym cmentarzu, członkowie szaravskiego Apostolstwa Mężów postanowili wznieść kaplicę. Prace budowlane rozpoczęły się wiosną 1933 r. Choć początkowo pojawiły się problemy z uzyskaniem pozwolenia na budowę, dzięki pomocy kleryka Broniusa Krištanavičiusa potrzebne dokumenty udało się uzyskać szybko.
Budowa przebiegała sprawnie, a rolnicy z okolicznych wsi przyczynili się do niej, naprawiając drogi, aby w dniu odpustu łatwiej było dotrzeć do Šaravai. Uroczystość poświęcenia kaplicy odbyła się 13 sierpnia 1933 r. i zgromadziła około 3000 osób. Było to wielkie święto, w którym uczestniczyli nie tylko miejscowi mieszkańcy, ale i goście z innych parafii. Co ciekawe, tego samego dnia odbyły się też pierwsze uroczystości odpustowe, które stały się coroczną tradycją.
Kaplica, mogąca pomieścić około 150 osób, początkowo była wykorzystywana do odprawiania mszy raz w miesiącu. Jednak dzięki inicjatywie i wytrwałości mieszkańców w 1938 r. wyznaczono tu stałego księdza, a kaplica oficjalnie stała się kościołem.
Pod względem architektonicznym kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Šaravai jest skromny, lecz bardzo przytulny. Budynek na planie prostokąta, z pięcioboczną apsydą i wieżą wznoszącą się ponad dach, doskonale harmonizuje z wiejskim krajobrazem. W kościele znajdują się trzy ołtarze, ozdobione wyłącznie obrazami świętych, a na terenie przykościelnym urządzono czynny cmentarz wiejski. Od strony wschodniej, od furtki przykościelnej w stronę plebanii, która obecnie jest opuszczona, prowadzi aleja jałowców.
Choć niewielki, ten kościół ma dla miejscowej ludności dużą wartość symboliczną i historyczną. Przypomina o wywalczonej w trudzie wolności i sile wspólnoty dążącej do swoich celów mimo wszelkich przeszkód.
Historia budowy kościoła jest ściśle związana z wydarzeniami powstania 1863 r. Upamiętniając 70. rocznicę powstania i pragnąc uczcić powstańców oraz siedmiu księży pochowanych na miejscowym cmentarzu, członkowie szaravskiego Apostolstwa Mężów postanowili wznieść kaplicę. Prace budowlane rozpoczęły się wiosną 1933 r. Choć początkowo pojawiły się problemy z uzyskaniem pozwolenia na budowę, dzięki pomocy kleryka Broniusa Krištanavičiusa potrzebne dokumenty udało się uzyskać szybko.
Budowa przebiegała sprawnie, a rolnicy z okolicznych wsi przyczynili się do niej, naprawiając drogi, aby w dniu odpustu łatwiej było dotrzeć do Šaravai. Uroczystość poświęcenia kaplicy odbyła się 13 sierpnia 1933 r. i zgromadziła około 3000 osób. Było to wielkie święto, w którym uczestniczyli nie tylko miejscowi mieszkańcy, ale i goście z innych parafii. Co ciekawe, tego samego dnia odbyły się też pierwsze uroczystości odpustowe, które stały się coroczną tradycją.
Kaplica, mogąca pomieścić około 150 osób, początkowo była wykorzystywana do odprawiania mszy raz w miesiącu. Jednak dzięki inicjatywie i wytrwałości mieszkańców w 1938 r. wyznaczono tu stałego księdza, a kaplica oficjalnie stała się kościołem.
Pod względem architektonicznym kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Šaravai jest skromny, lecz bardzo przytulny. Budynek na planie prostokąta, z pięcioboczną apsydą i wieżą wznoszącą się ponad dach, doskonale harmonizuje z wiejskim krajobrazem. W kościele znajdują się trzy ołtarze, ozdobione wyłącznie obrazami świętych, a na terenie przykościelnym urządzono czynny cmentarz wiejski. Od strony wschodniej, od furtki przykościelnej w stronę plebanii, która obecnie jest opuszczona, prowadzi aleja jałowców.
Choć niewielki, ten kościół ma dla miejscowej ludności dużą wartość symboliczną i historyczną. Przypomina o wywalczonej w trudzie wolności i sile wspólnoty dążącej do swoich celów mimo wszelkich przeszkód.