O kościele
Kościół św. Barbary w Paštuva to miejsce naprawdę wyjątkowe, o głębokim dziedzictwie historycznym i duchowym. Położony we wsi Tolivardžiai, niedaleko miejscowości Paštuva, kościół ten stoi na prawym brzegu Niemna, zaledwie pięć kilometrów na południe od Vilkiji. W otoczeniu kościoła znajdują się cmentarz Paštuvy z kaplicą oraz sąsiadujący klasztor karmelitanek bosych.
Historia głosi, że Paštuva w latach 1643–1842 należała do kowieńskich benedyktynek, i najprawdopodobniej wtedy zbudowano pierwszą kaplicę. Już w 1754 roku ogłoszono jej odpust. Później, w 1923 roku, zbudowano drewniany kościół, który stał się ośrodkiem życia religijnego miejscowej wspólnoty. Po drugiej wojnie światowej posługiwał tu ksiądz Juozas Vailokaitis, który później stał się zesłańcem na Syberię i został pochowany niedaleko cmentarza w Paštuvie.
Niestety, 9 maja 2012 roku pożar zniszczył stary kościół, pozostawiając jedynie popioły i wspomnienia. Jednak miejscowa wspólnota nie opuściła rąk i postanowiła odbudować swój dom modlitwy. Parafianie aktywnie zbierali środki i pomagali porządkować pogorzelisko, mimo malejącej liczby wiernych. Po konsultacjach z mieszkańcami Paštuvy ostateczną decyzję o budowie nowego kościoła podjął arcybiskup metropolita kowieński Sigitas Tamkevičius.
Projekt nowego kościoła stworzył architekt Nerijus Radišauskas. Budynek zaplanowano jako nowoczesną, dziesięciokątną budowlę w kształcie plastra miodu, z oknami sięgającymi ziemi. Budowa rozpoczęła się w 2013 roku, a parafianie nieustannie zbierali środki i troszczyli się o materiały. We wrześniu 2014 roku widoczny już był szkielet przyszłego murowano-betonowego kościoła, a we wrześniu 2015 roku nowy kościół poświęcono.
Co ciekawe, pod fundamentami spalonego starego kościoła znaleziono kamień w kształcie serca, który przerobiono na stylizowaną kamienną misę. Ta misa jest dziś używana do chrztu i stoi w nowej świątyni, przypominając o historii i przeżyciach dawnego kościoła.
Kościół św. Barbary w Paštuva to nie tylko dzieło architektury, ale i symbol świadczący o determinacji i sile miejscowej wspólnoty. To miejsce, w którym splatają się przeszłość i teraźniejszość, w którym ludzie odnajdują spokój i pocieszenie duchowe.
Historia głosi, że Paštuva w latach 1643–1842 należała do kowieńskich benedyktynek, i najprawdopodobniej wtedy zbudowano pierwszą kaplicę. Już w 1754 roku ogłoszono jej odpust. Później, w 1923 roku, zbudowano drewniany kościół, który stał się ośrodkiem życia religijnego miejscowej wspólnoty. Po drugiej wojnie światowej posługiwał tu ksiądz Juozas Vailokaitis, który później stał się zesłańcem na Syberię i został pochowany niedaleko cmentarza w Paštuvie.
Niestety, 9 maja 2012 roku pożar zniszczył stary kościół, pozostawiając jedynie popioły i wspomnienia. Jednak miejscowa wspólnota nie opuściła rąk i postanowiła odbudować swój dom modlitwy. Parafianie aktywnie zbierali środki i pomagali porządkować pogorzelisko, mimo malejącej liczby wiernych. Po konsultacjach z mieszkańcami Paštuvy ostateczną decyzję o budowie nowego kościoła podjął arcybiskup metropolita kowieński Sigitas Tamkevičius.
Projekt nowego kościoła stworzył architekt Nerijus Radišauskas. Budynek zaplanowano jako nowoczesną, dziesięciokątną budowlę w kształcie plastra miodu, z oknami sięgającymi ziemi. Budowa rozpoczęła się w 2013 roku, a parafianie nieustannie zbierali środki i troszczyli się o materiały. We wrześniu 2014 roku widoczny już był szkielet przyszłego murowano-betonowego kościoła, a we wrześniu 2015 roku nowy kościół poświęcono.
Co ciekawe, pod fundamentami spalonego starego kościoła znaleziono kamień w kształcie serca, który przerobiono na stylizowaną kamienną misę. Ta misa jest dziś używana do chrztu i stoi w nowej świątyni, przypominając o historii i przeżyciach dawnego kościoła.
Kościół św. Barbary w Paštuva to nie tylko dzieło architektury, ale i symbol świadczący o determinacji i sile miejscowej wspólnoty. To miejsce, w którym splatają się przeszłość i teraźniejszość, w którym ludzie odnajdują spokój i pocieszenie duchowe.