O kościele
Kościół Ukrzyżowanego Jezusa w Pernaravie wyróżnia się swoją historią i architekturą. Położona w miasteczku Pernarava drewniana świątynia stoi już ponad dwieście lat, od 1815 roku.
Pierwszy kościół w tym miejscu pochodzi jeszcze z XVII w., dokładniej z lat około 1670–1671. Mówi się, że został wzniesiony na miejscu dawnej świątyni pogańskiej, a ziemię pod jego budowę podarował miejscowy dziedzic Jonas Milvydas. Świadczy to o głębokim dziedzictwie religijnym miejscowej wspólnoty i nieustannych staraniach o zachowanie przestrzeni sakralnej.
W 1815 roku obecny kościół wybudował H. Zabiela. Początkowo była to filia parafii Ariogala, lecz później, po wielu latach, stała się odrębną parafią. W połowie XIX w. przy kościele działała szkoła parafialna, co pokazuje, że był on dla miejscowej wspólnoty nie tylko ośrodkiem duchowym, ale i częścią centrum kulturalno-oświatowego. Kościół był wielokrotnie remontowany; jeden z większych remontów miał miejsce w 1913 roku, kiedy odnowiono ołtarze.
Pod względem architektonicznym kościół urzeka swoją formą architektury ludowej. Jednowieżowa świątynia na planie prostokąta, z kwadratową wieżą dwukrotnie wyższą niż dach samego kościoła, nadaje mu wyjątkowości. Duże drzwi z półkolistym łukiem i znajdujące się nad nimi okrągłe okienko z ornamentem słoneczka dodają kościołowi wdzięku i elegancji. W wieży znajdują się trzy duże otwory przeznaczone dla dzwonu, a jej złożona konstrukcja dachu, z widocznymi trójkątnymi szczycikami wokół wklęsłej piramidy, tylko podkreśla piękno tradycyjnej architektury ludowej.
Teren przykościelny otacza murowany mur, kryty starodawnym drewnianym daszkiem, a wejście prowadzi przez żelazną bramę między murowanymi słupkami przypominającymi kapliczki. Cała okolica jakby opowiada o upływie czasu i oddaniu miejscowych mieszkańców swojej wierze.
Kościół Ukrzyżowanego Jezusa w Pernaravie jest nie tylko zabytkiem architektury, ale i żywym świadkiem lokalnej historii, łączącym przeszłość z teraźniejszością.
Pierwszy kościół w tym miejscu pochodzi jeszcze z XVII w., dokładniej z lat około 1670–1671. Mówi się, że został wzniesiony na miejscu dawnej świątyni pogańskiej, a ziemię pod jego budowę podarował miejscowy dziedzic Jonas Milvydas. Świadczy to o głębokim dziedzictwie religijnym miejscowej wspólnoty i nieustannych staraniach o zachowanie przestrzeni sakralnej.
W 1815 roku obecny kościół wybudował H. Zabiela. Początkowo była to filia parafii Ariogala, lecz później, po wielu latach, stała się odrębną parafią. W połowie XIX w. przy kościele działała szkoła parafialna, co pokazuje, że był on dla miejscowej wspólnoty nie tylko ośrodkiem duchowym, ale i częścią centrum kulturalno-oświatowego. Kościół był wielokrotnie remontowany; jeden z większych remontów miał miejsce w 1913 roku, kiedy odnowiono ołtarze.
Pod względem architektonicznym kościół urzeka swoją formą architektury ludowej. Jednowieżowa świątynia na planie prostokąta, z kwadratową wieżą dwukrotnie wyższą niż dach samego kościoła, nadaje mu wyjątkowości. Duże drzwi z półkolistym łukiem i znajdujące się nad nimi okrągłe okienko z ornamentem słoneczka dodają kościołowi wdzięku i elegancji. W wieży znajdują się trzy duże otwory przeznaczone dla dzwonu, a jej złożona konstrukcja dachu, z widocznymi trójkątnymi szczycikami wokół wklęsłej piramidy, tylko podkreśla piękno tradycyjnej architektury ludowej.
Teren przykościelny otacza murowany mur, kryty starodawnym drewnianym daszkiem, a wejście prowadzi przez żelazną bramę między murowanymi słupkami przypominającymi kapliczki. Cała okolica jakby opowiada o upływie czasu i oddaniu miejscowych mieszkańców swojej wierze.
Kościół Ukrzyżowanego Jezusa w Pernaravie jest nie tylko zabytkiem architektury, ale i żywym świadkiem lokalnej historii, łączącym przeszłość z teraźniejszością.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Pernaravos Nukryžiuotojo Jėzaus bažnyčia.
Pirmoji Pernaravos bažnyčia pastatyta 1670-1671 m., manoma, pagoniškos šventyklos vietoje. Dabartinė medinė bažnyčia pastatyta 1815 m. Bažnyčia remontuota 1913 m., atnaujinti altoriai.