O kościele
Historia kościoła jest bogata i ciekawa. Tadas Gintautas, właściciel dworu Kvinta (Šlapaberžė), zainicjował budowę kościoła, który stał się filią parafii Dotnuva. Najważniejszy zwrot nastąpił z inicjatywy Mykolasa Kvinty, ochotnika Wojska Litewskiego. Zadbał on o to, by nabożeństwa odprawiano po litewsku, co w owym czasie było ważnym krokiem dla miejscowej wspólnoty. M. Kvinta został pochowany w krypcie samego kościoła, na zawsze wiążąc swoje imię z tym miejscem.
Niestety, po drugiej wojnie światowej kościół zamknięto, jednak na szczęście w 1990 roku zwrócono go wiernym, odradzając się do nowego życia.
Pod względem architektonicznym kościół w Šlapaberžė to unikatowe połączenie stylów neoklasycystycznego i neorenesansowego. Jest to bezwieżowa budowla na planie prostokątnym, której fasadę zdobi portyk z trzema arkadami i trójkątnym frontonem. Boczna zakrystia harmonijnie uzupełnia całą kompozycję budynku. Ogrodzenie terenu przykościelnego, wykonane z drewna i uzupełnione bramami na słupach, nadaje temu miejscu przytulności i spokoju.
Wrażenie robi też stojąca opodal drewniana dzwonnica, która wraz z kościołem tworzy spójny i autentyczny zespół. Te elementy architektury nie tylko symbolizują wartość historyczną i kulturową, ale i pozwalają każdemu odwiedzającemu poczuć ducha przeszłości.
Odwiedzając Šlapaberžę, warto zachwycić się nie tylko architekturą kościoła, ale i poczuć jego historię, świadczącą o sile i tradycjach miejscowej wspólnoty.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Nukryžiuotojo Jėzaus bažnyčia Šlapaberžėje.
Šlapaberžės bažnyčią 1861 metais pastatė Kvintos (Šlapaberžės) dvaro savininkas Tadas Gintautas. Ji buvo Dotnuvos parapijos filija. Dvaro savininko Mykolo Kvintos, kariuomenės savanorio (palaidoto bažnyčios rūsyje), iniciatyva bažnyčioje pamaldos pradėtos aukoti lietuvių kalba. Po Antrojo pasaulinio karo per sovietmetį bažnyčia buvo uždaryta. 1990 metais grąžinta tikintiesiems.
Bažnyčia turi klasicizmo ir neorenesanso bruožų. Stačiakampio plano, stogas dvišlaitis. Prie jos prišlieta zakristija. Baltai tinkuota. Įdomus ir retas jos fasadas. Šventoriaus tvora medinė, bet vartų stulpai mūriniai, balti kaip bažnyčia.
Spalvota, vertikalaus formato nuotrauka. Šlapaberžės Nukryžiuotojo Jėzaus bažnyčia, Šlapaberžės g. 1A, Šlapaberžės k., Dotnuvos sen., Kėdainių r. sav. Priekinio fasado vaizdas iš rytų pusės. Fotografas Jonas Šimkus, Kretinga, 2001 m.
Bažnyčia tinkuoto mūro, turi neoklasicizmo ir neorenesanso bruožų, stačiakampio plano, bebokštė. Trikampį frontoną laiko keturių kolonų ir 3 arkų portikas. Priešais bažnyčią įrengti vartai, kuriuos sudaro 3 stačiakampės baltų silikatinių plytų kolonos su kalvio darbo ažūrinėmis sąvaromis.
1861 m. pastatė Kvintos (Šlapaberžės) dvarininkas Tadas Gintautas. Po Antrojo pasaulinio karo bažnyčia uždaryta, tikintiesiems grąžinta 1990 metais. Stovi Kruosto upelio dešiniajame krante. Už bažnyčios veikia Šlapaberžės kapinės.
Priklauso Motiejaus Valančiaus vyskupavimo laikotarpiu (1850–1875) pastatytoms ar restauruotoms bažnyčioms.
Aprašymą parengė Algirdas Čėsna, 2014-06-05.