O kościele
Wyobraźmy sobie podróż po litewskich wsiach i miasteczkach w poszukiwaniu tajemniczych, pamiętających historię kościołów. Jednym z takich miejsc jest Anciškis – niewielka wieś w rejonie Kėdainiai, gdzie stoi kościół św. Apostoła Ewangelisty Mateusza.
Kościół w Anciškis ma długą i burzliwą historię. Jego poprzedniczką była kaplica, wzmiankowana po raz pierwszy w 1744 r. w Aukštadvaris, około kilometra od obecnego miejsca Anciškis. Pod koniec XVIII wieku dziedzice Adomas i Teresė Kasakovscy postanowili wznieść nowy drewniany kościół, który już w 1790 r. otrzymał w darze ziemię i dukaty. Jednak losy tych budowli nie były szczęśliwe – w 1810 r. spłonął pierwszy kościół, a później, w 1828 r., zniszczony został i drugi, wzniesiony ze świerkowych bali z inicjatywy Pranciškusa Kasakovskiego.
Mimo wszystkich przeciwności mieszkańcy Anciškis nie opuścili rąk. W 1846 r. kaplica przywieziona z parafii w Ramygała stała się podstawą nowego kościoła. W ciągu roku świątynia przeszła sporo zmian, zwłaszcza staraniem księdza Ignasa Vitkusa: wykonano sklepiony sufit, podłogi, wymieniono część bali, a dach pokryto blachą. W ten sposób kościół zyskał więcej solidności i trwałości.
Pod względem architektonicznym kościół w Anciškis reprezentuje styl klasycystyczny. Jego prostokątny plan, otwarty portyk z kolumnami oraz wieżyczka na kalenicy nadają mu szczególnego uroku. Ogrodzenie terenu przykościelnego wymurowano z kamienia, a stoi na nim także drewniana dzwonnica, która od kilku wieków wzywa ludzi do modlitwy i skupienia.
Nie tylko sam kościół, ale i jego otoczenie pełne jest symboliki. W 1906 r. przed kościołem postawiono pomnik ku czci wychodźców z parafii Anciškis. To piękny wyraz szacunku dla wszystkich, którzy opuścili rodzinną wieś, lecz pozostali wierni swojej wierze i tradycjom.
W 1935 r. kościół odmalowano, co jeszcze bardziej rozjaśniło i uwydatniło jego piękno. Parafia posiadała wówczas około 61,2 hektara ziemi, a w 1938 r. nabyła dodatkowo 10 hektarów lasu.
Ten kościół, stojący już od niemal dwóch stuleci, jest nie tylko miejscem praktyk religijnych, ale i żywym świadectwem historii wsi Anciškis, wytrwałości jej mieszkańców i ich miłości do rodzinnych stron. To miejsce warte odwiedzenia przez każdego, kto pragnie poczuć dawnego ducha i poznać historię małej, lecz ważnej cząstki Litwy.
Kościół w Anciškis ma długą i burzliwą historię. Jego poprzedniczką była kaplica, wzmiankowana po raz pierwszy w 1744 r. w Aukštadvaris, około kilometra od obecnego miejsca Anciškis. Pod koniec XVIII wieku dziedzice Adomas i Teresė Kasakovscy postanowili wznieść nowy drewniany kościół, który już w 1790 r. otrzymał w darze ziemię i dukaty. Jednak losy tych budowli nie były szczęśliwe – w 1810 r. spłonął pierwszy kościół, a później, w 1828 r., zniszczony został i drugi, wzniesiony ze świerkowych bali z inicjatywy Pranciškusa Kasakovskiego.
Mimo wszystkich przeciwności mieszkańcy Anciškis nie opuścili rąk. W 1846 r. kaplica przywieziona z parafii w Ramygała stała się podstawą nowego kościoła. W ciągu roku świątynia przeszła sporo zmian, zwłaszcza staraniem księdza Ignasa Vitkusa: wykonano sklepiony sufit, podłogi, wymieniono część bali, a dach pokryto blachą. W ten sposób kościół zyskał więcej solidności i trwałości.
Pod względem architektonicznym kościół w Anciškis reprezentuje styl klasycystyczny. Jego prostokątny plan, otwarty portyk z kolumnami oraz wieżyczka na kalenicy nadają mu szczególnego uroku. Ogrodzenie terenu przykościelnego wymurowano z kamienia, a stoi na nim także drewniana dzwonnica, która od kilku wieków wzywa ludzi do modlitwy i skupienia.
Nie tylko sam kościół, ale i jego otoczenie pełne jest symboliki. W 1906 r. przed kościołem postawiono pomnik ku czci wychodźców z parafii Anciškis. To piękny wyraz szacunku dla wszystkich, którzy opuścili rodzinną wieś, lecz pozostali wierni swojej wierze i tradycjom.
W 1935 r. kościół odmalowano, co jeszcze bardziej rozjaśniło i uwydatniło jego piękno. Parafia posiadała wówczas około 61,2 hektara ziemi, a w 1938 r. nabyła dodatkowo 10 hektarów lasu.
Ten kościół, stojący już od niemal dwóch stuleci, jest nie tylko miejscem praktyk religijnych, ale i żywym świadectwem historii wsi Anciškis, wytrwałości jej mieszkańców i ich miłości do rodzinnych stron. To miejsce warte odwiedzenia przez każdego, kto pragnie poczuć dawnego ducha i poznać historię małej, lecz ważnej cząstki Litwy.