O kościele
Kościół Najświętszego Imienia Jezus w Daujėnai jest nie tylko ośrodkiem religijnym, ale i arcydziełem architektury, kryjącym w sobie ciekawą historię i dziedzictwo. Położony w miasteczku Daujėnai kościół stoi już od ponad dwóch stuleci, a jego murowane ściany były świadkami wielu wydarzeń historycznych.
Historia kościoła sięga końca XVII wieku, kiedy na cmentarzu w Daujėnai wzniesiono drewnianą kaplicę. W 1750 r. przybywali tu, by odprawiać nabożeństwa, księża z Krinčinas. Jednak obecny kościół z muru ceglanego powstał dopiero pod koniec XVIII – na początku XIX wieku. Jego budowa rozpoczęła się w 1794 r. pod kierownictwem proboszcza z Krinčinas, Jonasa Jeronimasa Šarkevičiusa, i trwała do 1803 r.
W ciągu swego długiego istnienia kościół przeszedł wiele przemian. Jednym z ważnych momentów była druga połowa XIX wieku, kiedy z inicjatywy proboszcza Juozapasa Kubilinskasa drewniany sufit kościoła zastąpiono murowanymi sklepieniami, a w 1894 r. obok kościoła wzniesiono drewnianą plebanię. Stały ksiądz osiedlił się w Daujėnai dopiero w 1898 r., choć oficjalne zezwolenie władz na to uzyskano dopiero pięć lat później – w 1903 r.
Jedną z najważniejszych postaci w historii kościoła był proboszcz Vincentas Baltrušaitis, który posługiwał w latach 1903–1942. Za jego czasów wykonano wiele prac: wzniesiono zabudowania gospodarcze parafii, powiększono plebanię, wyremontowano kościół i uporządkowano cmentarz.
Kościół ma cechy barokowe i klasycystyczne, jest to budowla na planie prostokąta z wieżyczkami. Wewnątrz znajdują się trzy nawy, oddzielone filarami, oraz imponujące sklepienia. Na terenie przykościelnym stoi też drewniana dzwonnica, dopełniająca harmonię zespołu.
Tuż obok terenu przykościelnego znajduje się szczególne miejsce – źródło Šventabala. Miejscowi mieszkańcy wierzą, że woda tego źródła ma moc uzdrawiającą. Przed drugą wojną światową członkowie organizacji Jaunoji Lietuva obudowali źródło cembrowiną i uporządkowali otoczenie, podkreślając tym samym jego znaczenie.
Ponadto w północno-zachodnim narożniku terenu przykościelnego rośnie okazała, dwupienna lipa, która jest drzewem chronionym przez państwo. To nie tylko cud przyrody, ale i symbol kulturowy, oznaczony tablicą informacyjną.
W kościele w Daujėnai co roku odbywają się trzy główne odpusty: Zesłania Ducha Świętego, św. Rocha oraz Aniołów Stróżów. Wydarzenia te przyciągają rzesze wiernych i turystów, którzy pragną cieszyć się nie tylko atmosferą religijną, ale i wspaniałą architekturą oraz pięknem przyrody.
Historia kościoła sięga końca XVII wieku, kiedy na cmentarzu w Daujėnai wzniesiono drewnianą kaplicę. W 1750 r. przybywali tu, by odprawiać nabożeństwa, księża z Krinčinas. Jednak obecny kościół z muru ceglanego powstał dopiero pod koniec XVIII – na początku XIX wieku. Jego budowa rozpoczęła się w 1794 r. pod kierownictwem proboszcza z Krinčinas, Jonasa Jeronimasa Šarkevičiusa, i trwała do 1803 r.
W ciągu swego długiego istnienia kościół przeszedł wiele przemian. Jednym z ważnych momentów była druga połowa XIX wieku, kiedy z inicjatywy proboszcza Juozapasa Kubilinskasa drewniany sufit kościoła zastąpiono murowanymi sklepieniami, a w 1894 r. obok kościoła wzniesiono drewnianą plebanię. Stały ksiądz osiedlił się w Daujėnai dopiero w 1898 r., choć oficjalne zezwolenie władz na to uzyskano dopiero pięć lat później – w 1903 r.
Jedną z najważniejszych postaci w historii kościoła był proboszcz Vincentas Baltrušaitis, który posługiwał w latach 1903–1942. Za jego czasów wykonano wiele prac: wzniesiono zabudowania gospodarcze parafii, powiększono plebanię, wyremontowano kościół i uporządkowano cmentarz.
Kościół ma cechy barokowe i klasycystyczne, jest to budowla na planie prostokąta z wieżyczkami. Wewnątrz znajdują się trzy nawy, oddzielone filarami, oraz imponujące sklepienia. Na terenie przykościelnym stoi też drewniana dzwonnica, dopełniająca harmonię zespołu.
Tuż obok terenu przykościelnego znajduje się szczególne miejsce – źródło Šventabala. Miejscowi mieszkańcy wierzą, że woda tego źródła ma moc uzdrawiającą. Przed drugą wojną światową członkowie organizacji Jaunoji Lietuva obudowali źródło cembrowiną i uporządkowali otoczenie, podkreślając tym samym jego znaczenie.
Ponadto w północno-zachodnim narożniku terenu przykościelnego rośnie okazała, dwupienna lipa, która jest drzewem chronionym przez państwo. To nie tylko cud przyrody, ale i symbol kulturowy, oznaczony tablicą informacyjną.
W kościele w Daujėnai co roku odbywają się trzy główne odpusty: Zesłania Ducha Świętego, św. Rocha oraz Aniołów Stróżów. Wydarzenia te przyciągają rzesze wiernych i turystów, którzy pragną cieszyć się nie tylko atmosferą religijną, ale i wspaniałą architekturą oraz pięknem przyrody.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Daujėnų Švč. Jėzaus Vardo bažnyčia.