O kościele
Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Krinčinas wyróżnia się swoją historią i architekturą, położony w malowniczym miejscu miasteczka Krinčinas. Ta barokowa świątynia, wzniesiona w 1782 r., jest zabytkiem nie tylko religijnym, ale i kulturowym, zachwycającym zarówno mieszkańców, jak i przybyszów z innych regionów.
Pierwszy kościół w tych stronach wzmiankowany jest już w 1585 r., a drugi w 1611 r. wzniósł znany ówczesny możnowładca Dymitr Kurbski. Było to znaczące wydarzenie – wraz z nowym kościołem powstała też szkoła parafialna, czego założenie świadczy o ówczesnej uwadze poświęcanej oświacie i wychowaniu religijnemu. Budynki plebanii były również ważne w życiu wspólnoty – w 1643 r. wzniesiona plebania i szkoła uzupełniły infrastrukturę parafii.
W inwentarzu z 1736 r. wspomina się już o innym, nowszym kościele, jednak podczas powstania 1794 r. został on splądrowany przez rabusiów, zabierających wiele kosztowności. Po tych wydarzeniach i kilku latach zmian obecny murowany kościół wzniesiono z inicjatywy kanonika Jonasa Jeronimasa Šarkevičiusa między 1777 a 1782 rokiem.
Architektura kościoła reprezentuje styl późnego baroku. Jest on na planie prostokąta, o strukturze bazylikowej, z dwiema wieżami. Wewnątrz znajdują się trzy nawy – główna jest szersza i wyższa od bocznych. Pięć ołtarzy i cylindryczne sklepienia nadają wnętrzu szczególnego piękna i duchowego wzniosłości. Teren przykościelny otacza ogrodzenie z kamienia i tłucznia, a przy nim rozmieszczone są kapliczki stacji drogi krzyżowej.
Co ciekawe, na terenie przykościelnym stoi trójkondygnacyjna ceglana dzwonnica o formach historyzujących, wzniesiona przez proboszcza M. Požėlę w 1908 r. W kościele pracował też poeta Antanas Vienažindys, który był tu wikariuszem przez sześć lat, pozostawiając głęboki ślad w sercach miejscowych mieszkańców.
Wystrój wnętrza kościoła odnowił w 1939 r. mistrz Antanas Krivickas, nadając wnętrzu jeszcze więcej wartości estetycznej. Na terenie przykościelnym pochowany jest także ksiądz Zenonas Karečka, którego życie i działalność zapisały się w historii tego kościoła.
Kościół ten jest bez wątpienia unikalnym i cennym obiektem litewskiego dziedzictwa religijnego i kulturowego, zapraszającym do poznania nie tylko jego architektury, ale i bogatej historii.
Pierwszy kościół w tych stronach wzmiankowany jest już w 1585 r., a drugi w 1611 r. wzniósł znany ówczesny możnowładca Dymitr Kurbski. Było to znaczące wydarzenie – wraz z nowym kościołem powstała też szkoła parafialna, czego założenie świadczy o ówczesnej uwadze poświęcanej oświacie i wychowaniu religijnemu. Budynki plebanii były również ważne w życiu wspólnoty – w 1643 r. wzniesiona plebania i szkoła uzupełniły infrastrukturę parafii.
W inwentarzu z 1736 r. wspomina się już o innym, nowszym kościele, jednak podczas powstania 1794 r. został on splądrowany przez rabusiów, zabierających wiele kosztowności. Po tych wydarzeniach i kilku latach zmian obecny murowany kościół wzniesiono z inicjatywy kanonika Jonasa Jeronimasa Šarkevičiusa między 1777 a 1782 rokiem.
Architektura kościoła reprezentuje styl późnego baroku. Jest on na planie prostokąta, o strukturze bazylikowej, z dwiema wieżami. Wewnątrz znajdują się trzy nawy – główna jest szersza i wyższa od bocznych. Pięć ołtarzy i cylindryczne sklepienia nadają wnętrzu szczególnego piękna i duchowego wzniosłości. Teren przykościelny otacza ogrodzenie z kamienia i tłucznia, a przy nim rozmieszczone są kapliczki stacji drogi krzyżowej.
Co ciekawe, na terenie przykościelnym stoi trójkondygnacyjna ceglana dzwonnica o formach historyzujących, wzniesiona przez proboszcza M. Požėlę w 1908 r. W kościele pracował też poeta Antanas Vienažindys, który był tu wikariuszem przez sześć lat, pozostawiając głęboki ślad w sercach miejscowych mieszkańców.
Wystrój wnętrza kościoła odnowił w 1939 r. mistrz Antanas Krivickas, nadając wnętrzu jeszcze więcej wartości estetycznej. Na terenie przykościelnym pochowany jest także ksiądz Zenonas Karečka, którego życie i działalność zapisały się w historii tego kościoła.
Kościół ten jest bez wątpienia unikalnym i cennym obiektem litewskiego dziedzictwa religijnego i kulturowego, zapraszającym do poznania nie tylko jego architektury, ale i bogatej historii.