O kościele
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Kyburiai to niezwykła świątynia, stojąca we wsi Kyburiai, niedaleko Vaškai, w diecezji Poniewież. To jeden z niewielu drewnianych kościołów w regionie, którego historia sięga XVIII wieku.
Pierwszą kaplicę w majątku Kyburiai wzniesiono już w 1762 r. Kaplica ta nie przetrwała jednak długo – po powstaniu 1831 r. właściciela majątku zesłano do Rosji, a kaplicę zburzył nowy dziedzic wyznania reformowanego. Wspólnota katolicka nie złożyła jednak broni i wzniosła kolejną kaplicę na cmentarzu w majątku Majėnai, lecz i ta budowla nie doczekała lepszego losu – po 1863 r. kaplicę przeniesiono na cmentarz w Saločiai. Podczas pierwszej wojny światowej przewieziono ją na mały cmentarz w Kyburiai, gdzie jeszcze przez pewien czas służyła miejscowym katolikom.
Dopiero w 1926 r., z inicjatywy księdza Aleksandrasa Štrombergasa, uzyskano zgodę na budowę nowego kościoła. Prace budowlane rozpoczęły się jesienią tego samego roku pod kierownictwem wikariusza z Saločiai, Juozapasa Savukaitisa. Kościół wzniesiono według projektu znanego architekta Vytautasa Landsbergisa-Žemkalnisa i poświęcono 4 grudnia 1927 r. W tym samym roku założono też parafię.
W latach 1934–1938 kościołem kierował ksiądz Vladislovas Kupstas, który zajął się urządzeniem wnętrza: postawił trzy ołtarze, ambonę, ławki, konfesjonał, zakupił dzwon i obmurował teren przykościelny. Ponadto założył drugi cmentarz i uporządkował zabudowania parafialne. Później ksiądz Steponas Pelešynas dodatkowo wyposażył kościół w szaty liturgiczne oraz przeprowadził prace remontowe.
Pod względem architektonicznym kościół w Kyburiai jest na planie prostokąta, ma kilka przybudówek i jedną główną wieżę z czterema mniejszymi wieżyczkami. Kościół wyróżnia się prostotą i elegancją – jego fasadę zdobią subtelne drewniane ornamenty, a ogrodzenie terenu przykościelnego wzniesiono z kamienia i muru betonowego. Znajdujące się wewnątrz trzy ołtarze cechuje tradycyjny litewski styl, nadający wnętrzu szczególnej przytulności i duchowej atmosfery.
Dziś kościół Matki Bożej Anielskiej w Kyburiai jest ważny nie tylko jako ośrodek religijny, ale i jako dziedzictwo kulturowe, zachowujące pamięć minionych pokoleń i świadczące o historii wiary miejscowych mieszkańców.
Pierwszą kaplicę w majątku Kyburiai wzniesiono już w 1762 r. Kaplica ta nie przetrwała jednak długo – po powstaniu 1831 r. właściciela majątku zesłano do Rosji, a kaplicę zburzył nowy dziedzic wyznania reformowanego. Wspólnota katolicka nie złożyła jednak broni i wzniosła kolejną kaplicę na cmentarzu w majątku Majėnai, lecz i ta budowla nie doczekała lepszego losu – po 1863 r. kaplicę przeniesiono na cmentarz w Saločiai. Podczas pierwszej wojny światowej przewieziono ją na mały cmentarz w Kyburiai, gdzie jeszcze przez pewien czas służyła miejscowym katolikom.
Dopiero w 1926 r., z inicjatywy księdza Aleksandrasa Štrombergasa, uzyskano zgodę na budowę nowego kościoła. Prace budowlane rozpoczęły się jesienią tego samego roku pod kierownictwem wikariusza z Saločiai, Juozapasa Savukaitisa. Kościół wzniesiono według projektu znanego architekta Vytautasa Landsbergisa-Žemkalnisa i poświęcono 4 grudnia 1927 r. W tym samym roku założono też parafię.
W latach 1934–1938 kościołem kierował ksiądz Vladislovas Kupstas, który zajął się urządzeniem wnętrza: postawił trzy ołtarze, ambonę, ławki, konfesjonał, zakupił dzwon i obmurował teren przykościelny. Ponadto założył drugi cmentarz i uporządkował zabudowania parafialne. Później ksiądz Steponas Pelešynas dodatkowo wyposażył kościół w szaty liturgiczne oraz przeprowadził prace remontowe.
Pod względem architektonicznym kościół w Kyburiai jest na planie prostokąta, ma kilka przybudówek i jedną główną wieżę z czterema mniejszymi wieżyczkami. Kościół wyróżnia się prostotą i elegancją – jego fasadę zdobią subtelne drewniane ornamenty, a ogrodzenie terenu przykościelnego wzniesiono z kamienia i muru betonowego. Znajdujące się wewnątrz trzy ołtarze cechuje tradycyjny litewski styl, nadający wnętrzu szczególnej przytulności i duchowej atmosfery.
Dziś kościół Matki Bożej Anielskiej w Kyburiai jest ważny nie tylko jako ośrodek religijny, ale i jako dziedzictwo kulturowe, zachowujące pamięć minionych pokoleń i świadczące o historii wiary miejscowych mieszkańców.