O kościele
Kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Panevėžys to nie tylko miejsce obrzędów religijnych, lecz także wspaniały przykład architektury modernistycznej, w którym kryje się bogata historia i wartość kulturowa.
Marianie rozpoczęli swą misję w Panevėžys w 1927 r., osiedlając się przy kościele Trójcy Przenajświętszej. Później, w 1939 r., ta wspólnota zakonna rozszerzyła swoją działalność i wybudowała nową kaplicę oraz budynek nowicjatu z inicjatywy generała A. Cikoty i księdza St. Mažeiki. Projektem kierował utalentowany inżynier Antanas Gargasas. 15 sierpnia, w święto Wniebowzięcia, biskup Kazimieras Paltarokas poświęcił kaplicę, nadając jej wezwanie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
Niestety, w okresie okupacji sowieckiej klasztor marianów został zamknięty, a kaplicę znacjonalizowano. Od 1947 r. mieściły się tu magazyny archiwalne, a od 1980 r. – szkoła plastyczna. Jednak wraz z odrodzeniem niepodległości Litwy klasztor i kaplica zostały zwrócone Kościołowi, odnowione i w 1992 r. ponownie poświęcone. Restauracją zajmował się ksiądz Robertas Pukenis.
Mimo tych przemian zakonnicy marianie w 2010 r. postanowili opuścić Panevėžys z powodu malejącej liczby członków i przekazali wszystkie pomieszczenia diecezji panewieskiej. Od tego czasu kaplicą opiekują się księża diecezjalni.
Pod względem architektonicznym kaplica ta jest unikalnym przykładem stylu modernistycznego. Budynek ma kształt prostokątny, trójnawowy, na planie z półokrągłą apsydą. Tynkowane ściany z cegły oraz wielospadowy dach z czerwoną dachówką ceramiczną nadają budowli solidności i okazałości. Fasady dopełniają profilowane tynkowane gzymsy, a wnętrze zdobią prostokątne otwory drzwiowe i okienne oraz okrągły otwór okienny w kształcie rozety na fasadzie północnej.
Wewnątrz kaplicy uwagę przyciągają żelbetowe stropy i filary, podpierające sklepienia oraz chór organowy. Wszystko to tworzy szczególne odczucie przestrzeni i pomaga zachować sakralną atmosferę.
Dziś kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Panevėžys pozostaje ważnym ośrodkiem życia religijnego i kulturalnego miasta, świadczącym o związkach przeszłości z teraźniejszością oraz o trwałej duchowości ludzi.
Marianie rozpoczęli swą misję w Panevėžys w 1927 r., osiedlając się przy kościele Trójcy Przenajświętszej. Później, w 1939 r., ta wspólnota zakonna rozszerzyła swoją działalność i wybudowała nową kaplicę oraz budynek nowicjatu z inicjatywy generała A. Cikoty i księdza St. Mažeiki. Projektem kierował utalentowany inżynier Antanas Gargasas. 15 sierpnia, w święto Wniebowzięcia, biskup Kazimieras Paltarokas poświęcił kaplicę, nadając jej wezwanie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
Niestety, w okresie okupacji sowieckiej klasztor marianów został zamknięty, a kaplicę znacjonalizowano. Od 1947 r. mieściły się tu magazyny archiwalne, a od 1980 r. – szkoła plastyczna. Jednak wraz z odrodzeniem niepodległości Litwy klasztor i kaplica zostały zwrócone Kościołowi, odnowione i w 1992 r. ponownie poświęcone. Restauracją zajmował się ksiądz Robertas Pukenis.
Mimo tych przemian zakonnicy marianie w 2010 r. postanowili opuścić Panevėžys z powodu malejącej liczby członków i przekazali wszystkie pomieszczenia diecezji panewieskiej. Od tego czasu kaplicą opiekują się księża diecezjalni.
Pod względem architektonicznym kaplica ta jest unikalnym przykładem stylu modernistycznego. Budynek ma kształt prostokątny, trójnawowy, na planie z półokrągłą apsydą. Tynkowane ściany z cegły oraz wielospadowy dach z czerwoną dachówką ceramiczną nadają budowli solidności i okazałości. Fasady dopełniają profilowane tynkowane gzymsy, a wnętrze zdobią prostokątne otwory drzwiowe i okienne oraz okrągły otwór okienny w kształcie rozety na fasadzie północnej.
Wewnątrz kaplicy uwagę przyciągają żelbetowe stropy i filary, podpierające sklepienia oraz chór organowy. Wszystko to tworzy szczególne odczucie przestrzeni i pomaga zachować sakralną atmosferę.
Dziś kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Panevėžys pozostaje ważnym ośrodkiem życia religijnego i kulturalnego miasta, świadczącym o związkach przeszłości z teraźniejszością oraz o trwałej duchowości ludzi.