O kościele
Pierwszy kościół wzniesiono z drewna, w stylu architektury ludowej, na planie krzyża, z trójścienną apsydą. Na skrzyżowaniu dachów stała niewielka wieżyczka, a na terenie przykościelnym urządzono drewniane stacje Drogi Krzyżowej. Biskup Steponas Jonas Giedraitis nadał kościołowi prawa parafialne, a później biskup Juozapas Arnulfas Giedraitis wydzielił mu 2 włóki ziemi.
Z czasem kościół w Kriukai stał się ważnym ośrodkiem duchowym i kulturalnym. W okresie zakazu druku litewskiego proboszcz tej parafii, Kazimieras Marma, aktywnie rozpowszechniał zakazaną prasę litewską, a nawet założył księgarenkę oraz oddział Litewskiego Katolickiego Towarzystwa Trzeźwości. W 1936 r. kościół podwyższono, dobudowano wieżę, co jeszcze bardziej podkreśliło jego znaczenie i dostojeństwo.
Niestety, 14 stycznia 1993 r. kościół w Kriukai zniszczyła trąba powietrzna. Ten cios żywiołu wywrócił życie miasteczka do góry nogami: zerwany został „kapelusz" wieży, uszkodzony dach i wystrój wnętrza. Po zawaleniu do nabożeństw przystosowano dawną plebanię, w której niegdyś mieszkali nauczyciele i działał punkt felczerski. Wierni przenieśli się na modlitwę do tego sąsiedniego pomieszczenia.
Po zawaleniu komisja powołana przez zarząd rejonu Joniškis zdecydowała o całkowitej rozbiórce kościoła. Wieża, przewracając się, zniszczyła dach nawy głównej, naruszyła ściany – zniszczeniu uległo około 70 procent głównych konstrukcji budynku. Podjęto decyzję o wzniesieniu w tym samym miejscu nowego murowanego kościoła. Miejscowi mieszkańcy do dziś są przekonani, że ściany starego kościoła były dostatecznie mocne i wystarczyło naprawić wieżę oraz pokryć dach.
W ramach przygotowań do budowy latem 1994 r. przeprowadzono badania archeologiczne. Po wykopaniu dwóch wykopów sondażowych w miejscu dawnego kościoła i na terenie przykościelnym odnalezione szczątki ludzkie świadczyły o dawnym użytkowaniu tego terenu jako cmentarza. Badacze odkryli aż 125 grobów, w większości nienaruszonych lub tylko nieznacznie naruszonych. Odkrycie to wzbogaciło wiedzę o życiu i tradycjach miejscowej społeczności.
Choć początkowo miejscowa społeczność z entuzjazmem zbierała środki na budowę nowego budynku, po dwóch latach entuzjazm zaczął słabnąć, zabrakło funduszy, więc prace trzeba było odłożyć. Ostatecznie nowy dom modlitwy urządzono w budynku zwróconym parafii, realizując projekt rekonstrukcji architekta Valentinasa Mazuronisa.
Dziś kościół św. Wawrzyńca w Kriukai jest nie tylko miejscem sakralnym, lecz żywym świadkiem historii, opowiadającym o sile i oddaniu wspólnoty w obliczu wszystkich przemian i prób. Mimo trudności miejsce to pozostaje ważne nie tylko ze względu na swoje funkcje religijne, lecz i jako część dziedzictwa kulturowego, strzegąca historii i ducha miasteczka Kriukai.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Tarpukario laikotarpio nuotraukoje užfiksuotas Kriukų (Joniškio r.) Šv. Lauryno bažnyčios interjeras ir laidotuvių ceremonija. Nuotraukos kairėje – senasis didysis altorius, pastatytas XIX a. Jį iš šonų supo šv. Petro ir Pauliaus skulptūros. Altoriaus centre pirmame tarpsnyje patalpintas paveikslas „Šv. Šeima“. 1937 m. altorius buvo perstatytas. Nuotraukos dešinėje matomi uždari klauptai ir klausykla. 1993 m. kilusios audros metu bažnyčia sugriuvo ir nebuvo atstatyta.
XVIII a. statyta ir vėliau ne kartą rekonstruota medinė bažnyčia stovėjo šventoriaus centre, priekiniu fasadu orientuota pietvakarių kryptimi. 1936 m. virš priengio iškilo masyvus bokštas. 1993 m. kilusios audros metu bažnyčia sugriuvo ir nebuvo atstatyta. Nuotraukoje matomi mūrinių šventoriaus vartų stulpai su nišomis, kuriose buvo įrengtos Kryžiaus kelio stotys. 1994 m. valant bažnyčios griuvėsius, vartų stulpai buvo nugriauti.