O kościele
Kościół Matki Bożej Miłosierdzia w Norviliškės to szczególne miejsce o długiej i barwnej historii. Wieś Norviliškės, położona w rejonie Šalčininkai, tuż przy granicy z Białorusią, stała się domem dla tej niezwykłej świątyni. Kościół wzniesiono w 1929 r., lecz jego korzenie sięgają niemal czterech stuleci wstecz.
Jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało, pierwszy drewniany kościół w Norviliškės wzniesiono jeszcze na początku XVII w., gdy Dorota Zenowicz-Szorcowa przekazała swoje ziemie franciszkanom. Wraz z kościołem powstał też klasztor, który stał się ważnym ośrodkiem kultury i działalności religijnej w regionie. Przez wiele lat franciszkanie wznosili nowe kościoły, zakładali parafie i szkoły. W 1745 r. wznieśli drugi kościół, a w 1797 r. wzmiankowana jest już i szkoła parafialna.
Niestety, w 1832 r. władze carskie zamknęły klasztor i kościół, a ten ostatni rozebrano. Materiały z rozebranego kościoła wykorzystano do budowy cerkwi w Alšėnai i koszar w Norviliškės. Mimo tych trudności miejscowa wspólnota nie straciła nadziei. Za środki parafian z Norviliškės w 1929 r. wzniesiono obecny kościół.
Kościół ma złożoną konfigurację, jest jednowieżowy, z pięcioboczną apsydą i wieżyczką. Nawa główna jest dwukrotnie wyższa od naw bocznych, co nadaje budowli szczególny wygląd architektoniczny. Kościół odznacza się też cechami stylu zakopiańskiego, charakterystycznego dla drewnianej architektury regionu karpackiego. Przy kościele stoi też murowana dzwonnica, pamiętająca połowę XVII w.
Choć nabożeństwa w kościele w Norviliškės odprawiane są wyłącznie po polsku, miejsce to przyciąga nie tylko miejscowych mieszkańców, ale i turystów oraz pielgrzymów z różnych stron. Kościół nie tylko strzeże dawnych tradycji, ale i przypomina o długiej i złożonej historii regionu. Mimo wszystkich wyzwań kościół Matki Bożej Miłosierdzia w Norviliškės pozostaje ważnym źródłem duchowym i dziedzictwem kulturowym.
Jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało, pierwszy drewniany kościół w Norviliškės wzniesiono jeszcze na początku XVII w., gdy Dorota Zenowicz-Szorcowa przekazała swoje ziemie franciszkanom. Wraz z kościołem powstał też klasztor, który stał się ważnym ośrodkiem kultury i działalności religijnej w regionie. Przez wiele lat franciszkanie wznosili nowe kościoły, zakładali parafie i szkoły. W 1745 r. wznieśli drugi kościół, a w 1797 r. wzmiankowana jest już i szkoła parafialna.
Niestety, w 1832 r. władze carskie zamknęły klasztor i kościół, a ten ostatni rozebrano. Materiały z rozebranego kościoła wykorzystano do budowy cerkwi w Alšėnai i koszar w Norviliškės. Mimo tych trudności miejscowa wspólnota nie straciła nadziei. Za środki parafian z Norviliškės w 1929 r. wzniesiono obecny kościół.
Kościół ma złożoną konfigurację, jest jednowieżowy, z pięcioboczną apsydą i wieżyczką. Nawa główna jest dwukrotnie wyższa od naw bocznych, co nadaje budowli szczególny wygląd architektoniczny. Kościół odznacza się też cechami stylu zakopiańskiego, charakterystycznego dla drewnianej architektury regionu karpackiego. Przy kościele stoi też murowana dzwonnica, pamiętająca połowę XVII w.
Choć nabożeństwa w kościele w Norviliškės odprawiane są wyłącznie po polsku, miejsce to przyciąga nie tylko miejscowych mieszkańców, ale i turystów oraz pielgrzymów z różnych stron. Kościół nie tylko strzeże dawnych tradycji, ale i przypomina o długiej i złożonej historii regionu. Mimo wszystkich wyzwań kościół Matki Bożej Miłosierdzia w Norviliškės pozostaje ważnym źródłem duchowym i dziedzictwem kulturowym.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Kompozicijoje – Norviliškių Švč. Mergelės Marijos, Gailestingumo Motinos, bažnyčia.
Signuotas akvarele averso apatinėje dalyje dešinėje autoriaus parašu ir data: „78“, reverse pieštuku: „NARVELIŠKĖS / 1978. X. 23“
Norviliškių Švč. Mergelės Marijos, Gailestingumo Motinos, bažnyčia.
Signuotas akvarele averso apatinėje dalyje kairėje autoriaus parašu ir data: „78“, reverse pieštuku: „NARVELIŠKĖS / 1978. X. 23“