O kościele
Kościół św. Jerzego w Šalčininkėliach to drewniany kościół o cechach klasycystycznych, stojący w niewielkiej wsi Šalčininkėliai. Ten skromny, lecz znaczący budynek sakralny jest prawdziwym zabytkiem litewskiej kultury i historii.
Pierwszy kościół w tym miejscu wzniesiono już przed 1553 rokiem z inicjatywy Jana Chlebowicza. Wkrótce jednak, w 1568 roku, przejęli go ewangelicy reformowani. Po kilku dziesięcioleciach, w 1622 roku, Teodor Lacki wybudował kościół od nowa, lecz i on nie przetrwał długo. W 1662 roku wzniesiono kolejny kościół, a do 1820 roku budynek ten był już mocno zniszczony: ściany spróchniałe, okna zabite deskami, bez większego majątku czy opieki.
Bezlitośnie zniszczoną przez los i czas świątynię odbudował w 1834 roku Mikołaj Manowski. Ten drewniany kościół stoi do dziś, choć w swojej długiej historii niejednokrotnie napotykał trudności. Na przykład od 1866 do 1878 roku władze nie pozwalały wyznaczyć mu księdza. Dopiero w 1910 roku utworzono tu parafię, co pozwoliło wspólnocie znów gromadzić się i modlić razem.
Pod względem architektonicznym kościół św. Jerzego w Šalčininkėliach wyróżnia się elementami klasycznymi. Jest to bezwieżowy budynek na planie prostokąta z imponującym portykiem o sześciu kolumnach. Ogrodzenie przykościelne jest wysokie, wzniesione z kamienia, co dodaje poczucia trwałości i bezpieczeństwa.
Nabożeństwa w tym kościele odprawiane są po polsku, co świadczy o silnych etnicznych i kulturowych tradycjach polskiej społeczności tej okolicy. Oprócz głównego kościoła w parafii działa również kaplica w Sangėliškės, która wzbogaca życie duchowe miejscowych mieszkańców.
Przez cały okres swojego istnienia kościół św. Jerzego w Šalčininkėliach był świadkiem niejednokrotnych przemian różnych epok. Jego mury kryją mnóstwo historii o wierze, przetrwaniu i duchu wspólnoty, który mimo wszystko pozostaje silny i żywy.
Pierwszy kościół w tym miejscu wzniesiono już przed 1553 rokiem z inicjatywy Jana Chlebowicza. Wkrótce jednak, w 1568 roku, przejęli go ewangelicy reformowani. Po kilku dziesięcioleciach, w 1622 roku, Teodor Lacki wybudował kościół od nowa, lecz i on nie przetrwał długo. W 1662 roku wzniesiono kolejny kościół, a do 1820 roku budynek ten był już mocno zniszczony: ściany spróchniałe, okna zabite deskami, bez większego majątku czy opieki.
Bezlitośnie zniszczoną przez los i czas świątynię odbudował w 1834 roku Mikołaj Manowski. Ten drewniany kościół stoi do dziś, choć w swojej długiej historii niejednokrotnie napotykał trudności. Na przykład od 1866 do 1878 roku władze nie pozwalały wyznaczyć mu księdza. Dopiero w 1910 roku utworzono tu parafię, co pozwoliło wspólnocie znów gromadzić się i modlić razem.
Pod względem architektonicznym kościół św. Jerzego w Šalčininkėliach wyróżnia się elementami klasycznymi. Jest to bezwieżowy budynek na planie prostokąta z imponującym portykiem o sześciu kolumnach. Ogrodzenie przykościelne jest wysokie, wzniesione z kamienia, co dodaje poczucia trwałości i bezpieczeństwa.
Nabożeństwa w tym kościele odprawiane są po polsku, co świadczy o silnych etnicznych i kulturowych tradycjach polskiej społeczności tej okolicy. Oprócz głównego kościoła w parafii działa również kaplica w Sangėliškės, która wzbogaca życie duchowe miejscowych mieszkańców.
Przez cały okres swojego istnienia kościół św. Jerzego w Šalčininkėliach był świadkiem niejednokrotnych przemian różnych epok. Jego mury kryją mnóstwo historii o wierze, przetrwaniu i duchu wspólnoty, który mimo wszystko pozostaje silny i żywy.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Šalčininkėlių Šv. Jurgio bažnyčia.
Signuotas akvarele averso apatinėje dalyje dešinėje autoriaus parašu ir data: „78“, pieštuku revrese: „ŠALČININKĖLIAI / 1978. X. 21“.