O kościele
Kościół św. Jana Chrzciciela w Paluknys to ciekawy przykład architektury drewnianej, położony w rejonie trockim, we wsi Paluknys, niedaleko drogi Vilnius–Varėna–Grodno. Kościół ten ma długą i bogatą historię, naznaczoną licznymi zmianami i próbami.
Pierwsza kaplica w Paluknys została zbudowana już w 1794 roku. Później, w 1829 roku, miejscowy właściciel folwarku Jonas Wolfgang zbudował własnym kosztem nową drewnianą kaplicę. Budynek ten stał się ważnym ośrodkiem religijnym dla miejscowej ludności. Kaplica została udoskonalona i powiększona w 1906 roku, gdy Mykolas Sadovski podarował ją Diecezji Wileńskiej wraz z innymi budynkami i 2 dziesięcinami ziemi.
W 1921 roku we wsi Paluknys utworzono parafię, a w 1926 roku kościół przeszedł kolejną odnowę – dobudowano wieże, które nadały budynkowi dostojeństwa i monumentalności. Niestety podczas II wojny światowej ta świątynia doznała bolesnego nieszczęścia. 25 czerwca 1941 roku niemieccy żołnierze spalili kościół; w pożarze zginął posługujący w Paluknys od 1915 roku ksiądz Kazimieras Packevičius.
Mimo tej tragedii wiara i siła wspólnoty nie pozwoliły kościołowi zniknąć. W 1943 roku zbudowano tymczasowy kościół, który stał się nowym ośrodkiem duchowym dla miejscowych mieszkańców. W 1981 roku ten tymczasowy kościół przebudowano: wydłużono go, poszerzono i wzniesiono wieżę, która stała się jego głównym akcentem.
Kościół św. Jana Chrzciciela to budowla bazylikowa na planie prostokąta, z jedną wieżą i przedsionkiem. Wewnątrz trzy nawy są oddzielone filarami, a w kościele znajdują się trzy ołtarze, które nadają mu szczególnej sakralności.
Warto dodać, że w parafii działa również kaplica w Gojus, która dopełnia życie duchowe świątyni w Paluknys. Na terenie kościoła można znaleźć kamień pamiątkowy, wyznaczający miejsce, gdzie stał spalony kościół. Obok można zobaczyć stary cmentarz, który przypomina o wielowiekowej historii i tradycjach tej okolicy.
Wszystkie te szczegóły świadczą nie tylko o wartości architektonicznej kościoła, ale i o duchowości oraz wytrwałości miejscowej wspólnoty w obliczu różnych historycznych prób.
Pierwsza kaplica w Paluknys została zbudowana już w 1794 roku. Później, w 1829 roku, miejscowy właściciel folwarku Jonas Wolfgang zbudował własnym kosztem nową drewnianą kaplicę. Budynek ten stał się ważnym ośrodkiem religijnym dla miejscowej ludności. Kaplica została udoskonalona i powiększona w 1906 roku, gdy Mykolas Sadovski podarował ją Diecezji Wileńskiej wraz z innymi budynkami i 2 dziesięcinami ziemi.
W 1921 roku we wsi Paluknys utworzono parafię, a w 1926 roku kościół przeszedł kolejną odnowę – dobudowano wieże, które nadały budynkowi dostojeństwa i monumentalności. Niestety podczas II wojny światowej ta świątynia doznała bolesnego nieszczęścia. 25 czerwca 1941 roku niemieccy żołnierze spalili kościół; w pożarze zginął posługujący w Paluknys od 1915 roku ksiądz Kazimieras Packevičius.
Mimo tej tragedii wiara i siła wspólnoty nie pozwoliły kościołowi zniknąć. W 1943 roku zbudowano tymczasowy kościół, który stał się nowym ośrodkiem duchowym dla miejscowych mieszkańców. W 1981 roku ten tymczasowy kościół przebudowano: wydłużono go, poszerzono i wzniesiono wieżę, która stała się jego głównym akcentem.
Kościół św. Jana Chrzciciela to budowla bazylikowa na planie prostokąta, z jedną wieżą i przedsionkiem. Wewnątrz trzy nawy są oddzielone filarami, a w kościele znajdują się trzy ołtarze, które nadają mu szczególnej sakralności.
Warto dodać, że w parafii działa również kaplica w Gojus, która dopełnia życie duchowe świątyni w Paluknys. Na terenie kościoła można znaleźć kamień pamiątkowy, wyznaczający miejsce, gdzie stał spalony kościół. Obok można zobaczyć stary cmentarz, który przypomina o wielowiekowej historii i tradycjach tej okolicy.
Wszystkie te szczegóły świadczą nie tylko o wartości architektonicznej kościoła, ale i o duchowości oraz wytrwałości miejscowej wspólnoty w obliczu różnych historycznych prób.