O kościele
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Paringys to jeden z tych zabytkowych budynków, który nie tylko promieniuje architektonicznym majestatem, ale i kryje wiele tragicznych oraz poruszających wydarzeń z przeszłości. Kościół ten stoi we wsi Paringys, obok pięknego jeziora Ringis, i jest doskonałym przykładem stylu klasycystycznego.
Historia kościoła sięga jeszcze XVII w., kiedy ok. 1620 r. wzniesiono niewielką kapliczkę, w której przechowywano rzeźbę Ukrzyżowanego Jezusa. Kapliczka ta stała się lokalnym ośrodkiem kultu, a później, ok. 1745 r., w jej miejscu wzniesiono drewnianą kaplicę.
W 1819 r. drewnianą kaplicę zastąpiono nową, murowaną z kamienia kaplicą z ołtarzem i przydzielonym księdzem. Niestety, kaplica ta stała się miejscem tragedii. 25 czerwca 1837 r., podczas odpustu, płonąca świeca od ołtarza podpaliła zasłonę, która iskrami zapaliła len. Ogień szybko się rozprzestrzenił, wywołując panikę wśród zgromadzonych. W pożarze zginęło aż 289 osób, w tym trzech księży. Tylko niewielkiej części – ok. 50 osobom – udało się uciec. Po tej tragedii, w 1838 r., kaplicę wyremontowano i poświęcono na nowo.
Od 1863 r. kaplica działała bez stałego księdza, jednak po I wojnie światowej powstała tu szkoła towarzystwa „Rytas”. W 1921 r. utworzono parafię, a staraniem proboszcza Jonasa Ramelisa w 1933 r. kościół wyremontowano. W tym czasie dobudowano wieżyczkę i przybudowano drewnianą zakrystię. Z inicjatywy proboszcza powstał także oddział Towarzystwa św. Kazimierza oraz zorganizowano chór parafialny.
Kościół ma cechy klasycystyczne: jest na planie prostokąta, z czterokolumnowym portykiem i wieżyczką. Boczne kaplice nadają mu szczególny kształt. Na terenie przykościelnym stoi jednokondygnacyjna dzwonnica, a ogrodzenie jest murowane i metalowe.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Paringys niewątpliwie jest nie tylko obiektem o znaczeniu religijnym, ale i pomnikiem historii, świadczącym o sile i wytrwałości miejscowej wspólnoty w najtrudniejszych czasach.
Historia kościoła sięga jeszcze XVII w., kiedy ok. 1620 r. wzniesiono niewielką kapliczkę, w której przechowywano rzeźbę Ukrzyżowanego Jezusa. Kapliczka ta stała się lokalnym ośrodkiem kultu, a później, ok. 1745 r., w jej miejscu wzniesiono drewnianą kaplicę.
W 1819 r. drewnianą kaplicę zastąpiono nową, murowaną z kamienia kaplicą z ołtarzem i przydzielonym księdzem. Niestety, kaplica ta stała się miejscem tragedii. 25 czerwca 1837 r., podczas odpustu, płonąca świeca od ołtarza podpaliła zasłonę, która iskrami zapaliła len. Ogień szybko się rozprzestrzenił, wywołując panikę wśród zgromadzonych. W pożarze zginęło aż 289 osób, w tym trzech księży. Tylko niewielkiej części – ok. 50 osobom – udało się uciec. Po tej tragedii, w 1838 r., kaplicę wyremontowano i poświęcono na nowo.
Od 1863 r. kaplica działała bez stałego księdza, jednak po I wojnie światowej powstała tu szkoła towarzystwa „Rytas”. W 1921 r. utworzono parafię, a staraniem proboszcza Jonasa Ramelisa w 1933 r. kościół wyremontowano. W tym czasie dobudowano wieżyczkę i przybudowano drewnianą zakrystię. Z inicjatywy proboszcza powstał także oddział Towarzystwa św. Kazimierza oraz zorganizowano chór parafialny.
Kościół ma cechy klasycystyczne: jest na planie prostokąta, z czterokolumnowym portykiem i wieżyczką. Boczne kaplice nadają mu szczególny kształt. Na terenie przykościelnym stoi jednokondygnacyjna dzwonnica, a ogrodzenie jest murowane i metalowe.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Paringys niewątpliwie jest nie tylko obiektem o znaczeniu religijnym, ale i pomnikiem historii, świadczącym o sile i wytrwałości miejscowej wspólnoty w najtrudniejszych czasach.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Kompozicijoje – Paringio Švč. Jėzaus Širdies bažnyčia.
Signuotas akvarele averso apatinėje dalyje dešinėje ir pieštuku revreso viršutinėje dalyje.
Kompozicijoje – Paringio Švč. Jėzaus Širdies bažnyčia.
Signuotas akvarele averso apatinėje dalyje kairėje ir pieštuku revreso viršutinėje dalyje kairėje.