O kościele
Kościół św. Anny w Jašiūnai to piękna świątynia, bogata w dziedzictwo historyczne i kulturowe. Położony w miasteczku Jašiūnai, niedaleko Vilniusa, kościół ten jest ważnym religijnym i społecznym ośrodkiem miejscowej wspólnoty.
Historia kościoła sięga 1515 roku, kiedy altarii w Jašiūnai nadano ziemię wraz z czterema włościanami. Przez wiele lat ziemie te należały do różnych wyznań: w drugiej połowie XVI w. władali nimi ewangelicy reformowani, a w 1640 roku kościół katolicki złupili żołnierze pod wodzą Janusza Radziwiłła. Później, na początku XVIII w., świątynię spaliło wojsko szwedzkie.
W zawiłościach swej historii kościół w Jašiūnai przeżył niejedną trudną chwilę. W 1830 roku urządzono tu kaplicę, którą później zamknięto w 1866 roku. Przez długi czas w Jašiūnai mieszkał dominikanin, utrzymywany przez właścicieli miejscowego dworu.
Na początku XX w., a dokładnie 7 marca 1926 roku, odbyło się doniosłe zebranie ogólne, na którym postanowiono wznieść nową świątynię. Materiały budowlane i działkę podarowali Aleksander i Anna Pereświt-Sołtan. Architekt Henryk Ganello opracował projekt drewnianego kościoła, odznaczającego się cechami typowymi dla polskiej architektury ludowej.
Kamień węgielny nowej świątyni poświęcono 16 października 1927 roku, a już rok później kościół uroczyście otwarto. W 1930 roku utworzono parafię, którą kierował ksiądz Józef Staszkiewicz. Warto wspomnieć, że w 1935 roku ze środków parafian zakupiono kopię obrazu Matki Bożej Ostrobramskiej, którą 8 września uroczyście wniesiono do kościoła.
Mimo niepokojów historycznych i konfliktów o używanie języka między miejscowymi Litwinami a Polakami kościół pozostał ważną częścią miejscowej wspólnoty. Nawet podczas II wojny światowej, gdy proboszcz Piotr Wojno-Orański został aresztowany i uwięziony, kościół nie stracił swojego znaczenia. Po wojnie, staraniem proboszcza i wysiłkiem parafian, kościół odnowiono w 1965 roku.
W 1999 roku na placu przykościelnym wzniesiono szkieletową dzwonnicę z dwoma dzwonami, wzbogacając architektoniczny zespół świątyni. Kościół jest unikalnym dziełem architektury, którego dół jest murowany, góra – drewniana, a całą bryłę zdobi jedna wieża i wieżyczka.
Wewnątrz kościół ma trzy nawy oddzielone filarami i pięć ołtarzy zdobiących wnętrze. Jest to miejsce, w którym spotykają się historia, życie duchowe i tradycje wspólnoty, strzegące bogatej przeszłości i patrzące w przyszłość.
Historia kościoła sięga 1515 roku, kiedy altarii w Jašiūnai nadano ziemię wraz z czterema włościanami. Przez wiele lat ziemie te należały do różnych wyznań: w drugiej połowie XVI w. władali nimi ewangelicy reformowani, a w 1640 roku kościół katolicki złupili żołnierze pod wodzą Janusza Radziwiłła. Później, na początku XVIII w., świątynię spaliło wojsko szwedzkie.
W zawiłościach swej historii kościół w Jašiūnai przeżył niejedną trudną chwilę. W 1830 roku urządzono tu kaplicę, którą później zamknięto w 1866 roku. Przez długi czas w Jašiūnai mieszkał dominikanin, utrzymywany przez właścicieli miejscowego dworu.
Na początku XX w., a dokładnie 7 marca 1926 roku, odbyło się doniosłe zebranie ogólne, na którym postanowiono wznieść nową świątynię. Materiały budowlane i działkę podarowali Aleksander i Anna Pereświt-Sołtan. Architekt Henryk Ganello opracował projekt drewnianego kościoła, odznaczającego się cechami typowymi dla polskiej architektury ludowej.
Kamień węgielny nowej świątyni poświęcono 16 października 1927 roku, a już rok później kościół uroczyście otwarto. W 1930 roku utworzono parafię, którą kierował ksiądz Józef Staszkiewicz. Warto wspomnieć, że w 1935 roku ze środków parafian zakupiono kopię obrazu Matki Bożej Ostrobramskiej, którą 8 września uroczyście wniesiono do kościoła.
Mimo niepokojów historycznych i konfliktów o używanie języka między miejscowymi Litwinami a Polakami kościół pozostał ważną częścią miejscowej wspólnoty. Nawet podczas II wojny światowej, gdy proboszcz Piotr Wojno-Orański został aresztowany i uwięziony, kościół nie stracił swojego znaczenia. Po wojnie, staraniem proboszcza i wysiłkiem parafian, kościół odnowiono w 1965 roku.
W 1999 roku na placu przykościelnym wzniesiono szkieletową dzwonnicę z dwoma dzwonami, wzbogacając architektoniczny zespół świątyni. Kościół jest unikalnym dziełem architektury, którego dół jest murowany, góra – drewniana, a całą bryłę zdobi jedna wieża i wieżyczka.
Wewnątrz kościół ma trzy nawy oddzielone filarami i pięć ołtarzy zdobiących wnętrze. Jest to miejsce, w którym spotykają się historia, życie duchowe i tradycje wspólnoty, strzegące bogatej przeszłości i patrzące w przyszłość.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Jašiūnų Šv. Onos bažnyčia.
Signuotas akvarele averso apatinėje dalyje dešinėje, pieštuku revrese.
Jašiūnų Šv. Onos bažnyčia.
Signuotas akvarele averso apatinėje dalyje kairėje autoriaus parašu ir data: „78“, pieštuku revrese: „.JAŠIŪNAI / 1978. X. 22“.