O kościele
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Naujosios Kietaviškės to jedna ze świątyń samorządu Elektrėnai, która nie tylko zachwyca architekturą, ale ma też długą i bogatą historię. Kościół ten stoi we wsi Naujosios Kietaviškės, na prawym brzegu rzeki Spengla, zaledwie 4 km na południowy zachód od Elektrėnai.
Pierwszy kościół stojący w tym miejscu zbudowano przed 1504 rokiem. Wzmiankowany jest również w późniejszych dokumentach, na przykład z 1522 r. Jednak w okresie reformacji ta świątynia podupadła i w 1669 r. nie ma już o niej mowy. Drugi kościół w 1676 roku wybudował Leonard Pac. Od 1713 roku działało tu Bractwo Trójcy Przenajświętszej, jednak życie kościoła nie było łatwe – w 1738 roku spłonęła plebania i archiwum kościelne. Mimo trudności parafia trwała i rozwijała się – w 1744 r. należały do niej: osada kościelna Kietaviškės, dwór, cztery folwarki i dwanaście wsi.
Co ciekawe, pod koniec XVIII wieku do kościoła należała również wieś Šuoliai. Ponadto w 1782 roku kazania w Kietaviškės głoszono wyłącznie po polsku, co pokazuje pewien wpływ kulturowy i dominującą wówczas politykę językową.
W 1905 roku zatwierdzono projekt nowego, murowanego kościoła. Przypuszcza się, że jego twórcami byli architekt Vladislovas Michnevičius lub Vladislovas Soninas oraz inżynier Antanas Soninas. Nowy kościół budowano w latach 1906–1915, z udziałem księży D. Valavičiusa i Kajetonasa Čepanasa wraz z parafianami. Stary kościół rozebrano w 1915 r., gdy ukończono budowę nowego. Ksiądz K. Čepanas aktywnie zajmował się nie tylko sprawami religijnymi, ale i oświatą – podczas okupacji niemieckiej (1915–1918 r.) założył około 30 litewskich szkół początkowych we wsiach parafii.
Ksiądz Teodoras Brazys również przyczynił się do kulturalnego życia kościoła – zapisał wiele pieśni ludowych i założył chór kościelny. Po II wojnie światowej, w 1956 roku, dzięki staraniom proboszcza Rapolasa Juknysa, wikariusza P. Ašaki i parafian kościół wyremontowano. Do 1985 roku proboszczem był tu zesłaniec syberyjski Petras Valatka, który również pozostawił wyraźny ślad w historii kościoła.
Pod względem architektonicznym kościół Trójcy Przenajświętszej w Naujosios Kietaviškės jest znakomitym przykładem stylu historyzującego. Ma plan prostokątny, z apsydą i dwiema wieżami. Wewnątrz kościół jest trójnawowy, a na zewnątrz otacza go mur ceglany z bramami w formie arkad, które nadają świątyni dodatkowego piękna i dostojeństwa.
Kościół ten to nie tylko miejsce obrzędów religijnych, ale i ważna wartość kulturowa oraz historyczna, w której odbijają się ślady różnych epok oraz pracowitość i wiara ludzi.
Pierwszy kościół stojący w tym miejscu zbudowano przed 1504 rokiem. Wzmiankowany jest również w późniejszych dokumentach, na przykład z 1522 r. Jednak w okresie reformacji ta świątynia podupadła i w 1669 r. nie ma już o niej mowy. Drugi kościół w 1676 roku wybudował Leonard Pac. Od 1713 roku działało tu Bractwo Trójcy Przenajświętszej, jednak życie kościoła nie było łatwe – w 1738 roku spłonęła plebania i archiwum kościelne. Mimo trudności parafia trwała i rozwijała się – w 1744 r. należały do niej: osada kościelna Kietaviškės, dwór, cztery folwarki i dwanaście wsi.
Co ciekawe, pod koniec XVIII wieku do kościoła należała również wieś Šuoliai. Ponadto w 1782 roku kazania w Kietaviškės głoszono wyłącznie po polsku, co pokazuje pewien wpływ kulturowy i dominującą wówczas politykę językową.
W 1905 roku zatwierdzono projekt nowego, murowanego kościoła. Przypuszcza się, że jego twórcami byli architekt Vladislovas Michnevičius lub Vladislovas Soninas oraz inżynier Antanas Soninas. Nowy kościół budowano w latach 1906–1915, z udziałem księży D. Valavičiusa i Kajetonasa Čepanasa wraz z parafianami. Stary kościół rozebrano w 1915 r., gdy ukończono budowę nowego. Ksiądz K. Čepanas aktywnie zajmował się nie tylko sprawami religijnymi, ale i oświatą – podczas okupacji niemieckiej (1915–1918 r.) założył około 30 litewskich szkół początkowych we wsiach parafii.
Ksiądz Teodoras Brazys również przyczynił się do kulturalnego życia kościoła – zapisał wiele pieśni ludowych i założył chór kościelny. Po II wojnie światowej, w 1956 roku, dzięki staraniom proboszcza Rapolasa Juknysa, wikariusza P. Ašaki i parafian kościół wyremontowano. Do 1985 roku proboszczem był tu zesłaniec syberyjski Petras Valatka, który również pozostawił wyraźny ślad w historii kościoła.
Pod względem architektonicznym kościół Trójcy Przenajświętszej w Naujosios Kietaviškės jest znakomitym przykładem stylu historyzującego. Ma plan prostokątny, z apsydą i dwiema wieżami. Wewnątrz kościół jest trójnawowy, a na zewnątrz otacza go mur ceglany z bramami w formie arkad, które nadają świątyni dodatkowego piękna i dostojeństwa.
Kościół ten to nie tylko miejsce obrzędów religijnych, ale i ważna wartość kulturowa oraz historyczna, w której odbijają się ślady różnych epok oraz pracowitość i wiara ludzi.