O kościele
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Vidiškiai to perła architektoniczna, wznosząca się w miasteczku Vidiškiai, w rejonie Ukmergė. Ta świątynia w stylu neoklasycystycznym jest wyjątkowa nie tylko ze względu na piękno, lecz i na historię, sięgającą ponad kilku stuleci.
Historia kościoła zaczyna się jeszcze w 1562 r., gdy Jurgis Vidiškis podarował miejscowej filii 300 groszy. Około sto lat później, w 1664 r., wzniesiono nowy drewniany kościół. Pod koniec XVIII wieku działała tu szkoła parafialna, w której kształtowano duchowe i intelektualne zdolności młodego pokolenia. Niestety, do 1840 r. kościół ten spłonął, a w jego miejsce postawiono tymczasowy drewniany budynek bez podłogi.
Właściciel Šventupys i Vidiškiai, Anupras Koska, zabrał się w 1844 r. do budowy murowanego kościoła. Z powodu braku środków prace jednak wstrzymano w 1849 r. Dopiero dzięki biskupowi Motiejusowi Valančiusowi budowę wznowiono w 1851 r., a już po dwóch latach, w 1853 r., kościół stanął gotowy. O znaczeniu kościoła świadczy też fakt, że w 1856 r. utworzono parafię.
Pod względem architektonicznym kościół Trójcy Przenajświętszej w Vidiškiai jest prawdziwym przykładem neoklasycyzmu. Wyróżnia się płaskim dachem i wieżyczką, wewnątrz zaś trzema nawami równej wysokości z gładkim drewnianym stropem. Teren przykościelny otoczony jest murowanym ogrodzeniem, stoi na nim niska murowana dzwonnica oraz dwa krzyże. Jeden z nich upamiętnia jubileusz chrześcijaństwa na Litwie, drugi zaś – pamięć wielkiego księcia Kazimierza. Ten drugi krzyż wzniósł Kazimieras Linkevičius, urodzony w Vidiškiai, a mieszkający obecnie w USA, na Florydzie, wraz z żoną Mėtą.
Każdy, kto odwiedzi kościół Trójcy Przenajświętszej w Vidiškiai, może poczuć nie tylko ducha obrzędów religijnych, lecz i głębokie dziedzictwo historyczne, które jest tu strzeżone i pielęgnowane. To miejsce, gdzie przeszłość spotyka się z teraźniejszością, gdzie każdy kamyk, każdy szczegół opowiada swoją niepowtarzalną historię.
Historia kościoła zaczyna się jeszcze w 1562 r., gdy Jurgis Vidiškis podarował miejscowej filii 300 groszy. Około sto lat później, w 1664 r., wzniesiono nowy drewniany kościół. Pod koniec XVIII wieku działała tu szkoła parafialna, w której kształtowano duchowe i intelektualne zdolności młodego pokolenia. Niestety, do 1840 r. kościół ten spłonął, a w jego miejsce postawiono tymczasowy drewniany budynek bez podłogi.
Właściciel Šventupys i Vidiškiai, Anupras Koska, zabrał się w 1844 r. do budowy murowanego kościoła. Z powodu braku środków prace jednak wstrzymano w 1849 r. Dopiero dzięki biskupowi Motiejusowi Valančiusowi budowę wznowiono w 1851 r., a już po dwóch latach, w 1853 r., kościół stanął gotowy. O znaczeniu kościoła świadczy też fakt, że w 1856 r. utworzono parafię.
Pod względem architektonicznym kościół Trójcy Przenajświętszej w Vidiškiai jest prawdziwym przykładem neoklasycyzmu. Wyróżnia się płaskim dachem i wieżyczką, wewnątrz zaś trzema nawami równej wysokości z gładkim drewnianym stropem. Teren przykościelny otoczony jest murowanym ogrodzeniem, stoi na nim niska murowana dzwonnica oraz dwa krzyże. Jeden z nich upamiętnia jubileusz chrześcijaństwa na Litwie, drugi zaś – pamięć wielkiego księcia Kazimierza. Ten drugi krzyż wzniósł Kazimieras Linkevičius, urodzony w Vidiškiai, a mieszkający obecnie w USA, na Florydzie, wraz z żoną Mėtą.
Każdy, kto odwiedzi kościół Trójcy Przenajświętszej w Vidiškiai, może poczuć nie tylko ducha obrzędów religijnych, lecz i głębokie dziedzictwo historyczne, które jest tu strzeżone i pielęgnowane. To miejsce, gdzie przeszłość spotyka się z teraźniejszością, gdzie każdy kamyk, każdy szczegół opowiada swoją niepowtarzalną historię.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Negatyve užfiksuota Vidiškių Švč. Trejybės bažnyčia – neoklasicistinė, su lėkštu stogu ir bokšteliu. Šventoriaus tvora mūrinė.
Kompozicijos centre – Vidiškių Švč. Trejybės bažnyčia. Bažnyčia neoklasicistinė, su lėkštu stogu ir bokšteliu. Viduje 3 vienodo aukščio navos su lygiomis medinėmis lubomis.
Signuotas apatinėje dalyje dešinėje, užrašas – kairėje.