O kościele
W miasteczku Kamajai, nad rzeką Šetekšna, stoi okazały kościół św. Kazimierza – znakomity przykład architektury neogotyckiej, którego warstwy historii opowiadają o religijnych i kulturowych przemianach tych okolic.
Pierwszy kościół w Kamajai wzniesiono w 1635 roku z inicjatywy właściciela dworu Adama Lukiańskiego-Pawłowicza. Była to drewniana budowla, wyznaczająca religijne centrum miasteczka. Z czasem, w 1650 roku, kościołowi przydzielono folwark Duokiškis i 3000 złotych, dzięki czemu jego znaczenie jeszcze wzrosło. Jednak w 1737 roku kościół spłonął, a po czterech dekadach, w 1773 roku, w tym samym miejscu wzniesiono drugi drewniany kościół. W tym okresie, w 1774 roku, założono też szkołę parafialną, krzewiącą oświatę wśród miejscowych mieszkańców.
Rok 1820 przyniósł nowe zmiany – kościół przebudowano i wydłużono, a teren przykościelny obmurowano. Prace te zbiegły się z życiem poety i księdza Antanasa Strazdasa w Kamajai, gdzie rezydował on od 1820 roku aż do swojej śmierci w 1833 roku. Jego twórczość i działalność pozostawiły głęboki ślad w miejscowej wspólnocie.
Koniec XIX wieku był szczególnie burzliwy. Proboszcz Ignas Macevičius został zesłany do Orenburga w 1863 roku, a wikariusz Jonas Juozapaitis za nawoływanie do niemodlenia się za cara został w 1893 roku zamknięty w klasztorze w Kretindze. Mimo to w 1896 roku, gdy zgoda władz nie była już potrzebna, konsystorz zezwolił na budowę nowego kościoła. Według projektu inżyniera ryskiego Floriana Wyganowskiego w 1897 roku rozpoczęto budowę obecnego, trzeciego z kolei kościoła z muru ceglanego, którą ukończono w 1903 roku.
Witraże wewnątrz kościoła zaprojektował Władysław Przybytniewski; zamontowano je około 1908 roku. Oprócz funkcji religijnej, proboszcz kościoła, J. Jokimas, założył oddział towarzystwa „Saulė” i bibliotekę, dążąc do krzewienia oświaty i trzeźwości w miejscowej wspólnocie. W 1934 roku w kościele zainstalowano organy, nadające liturgii szczególną oprawę muzyczną.
Choć podczas drugiej wojny światowej kościół został poważnie uszkodzony, zburzono wieże i zniszczono witraże, odbudowano go i nadal służył potrzebom wiernych. Dziś kościół jest trójnawowy, z ozdobnymi dębowymi ołtarzami i imponującymi filarami. Jego fasada z czerwonej cegły oraz potężne filary z ornamentowanymi kapitelami pozostają niezapomnianym symbolem regionu.
Kościół św. Kazimierza w Kamajai jest nie tylko ważnym ośrodkiem duchowym, ale odzwierciedla też bogatą historię i kulturę tych okolic. Jego mury kryją wiele opowieści o życiu, walkach i nadziejach ludzi na przestrzeni wielu lat.
Pierwszy kościół w Kamajai wzniesiono w 1635 roku z inicjatywy właściciela dworu Adama Lukiańskiego-Pawłowicza. Była to drewniana budowla, wyznaczająca religijne centrum miasteczka. Z czasem, w 1650 roku, kościołowi przydzielono folwark Duokiškis i 3000 złotych, dzięki czemu jego znaczenie jeszcze wzrosło. Jednak w 1737 roku kościół spłonął, a po czterech dekadach, w 1773 roku, w tym samym miejscu wzniesiono drugi drewniany kościół. W tym okresie, w 1774 roku, założono też szkołę parafialną, krzewiącą oświatę wśród miejscowych mieszkańców.
Rok 1820 przyniósł nowe zmiany – kościół przebudowano i wydłużono, a teren przykościelny obmurowano. Prace te zbiegły się z życiem poety i księdza Antanasa Strazdasa w Kamajai, gdzie rezydował on od 1820 roku aż do swojej śmierci w 1833 roku. Jego twórczość i działalność pozostawiły głęboki ślad w miejscowej wspólnocie.
Koniec XIX wieku był szczególnie burzliwy. Proboszcz Ignas Macevičius został zesłany do Orenburga w 1863 roku, a wikariusz Jonas Juozapaitis za nawoływanie do niemodlenia się za cara został w 1893 roku zamknięty w klasztorze w Kretindze. Mimo to w 1896 roku, gdy zgoda władz nie była już potrzebna, konsystorz zezwolił na budowę nowego kościoła. Według projektu inżyniera ryskiego Floriana Wyganowskiego w 1897 roku rozpoczęto budowę obecnego, trzeciego z kolei kościoła z muru ceglanego, którą ukończono w 1903 roku.
Witraże wewnątrz kościoła zaprojektował Władysław Przybytniewski; zamontowano je około 1908 roku. Oprócz funkcji religijnej, proboszcz kościoła, J. Jokimas, założył oddział towarzystwa „Saulė” i bibliotekę, dążąc do krzewienia oświaty i trzeźwości w miejscowej wspólnocie. W 1934 roku w kościele zainstalowano organy, nadające liturgii szczególną oprawę muzyczną.
Choć podczas drugiej wojny światowej kościół został poważnie uszkodzony, zburzono wieże i zniszczono witraże, odbudowano go i nadal służył potrzebom wiernych. Dziś kościół jest trójnawowy, z ozdobnymi dębowymi ołtarzami i imponującymi filarami. Jego fasada z czerwonej cegły oraz potężne filary z ornamentowanymi kapitelami pozostają niezapomnianym symbolem regionu.
Kościół św. Kazimierza w Kamajai jest nie tylko ważnym ośrodkiem duchowym, ale odzwierciedla też bogatą historię i kulturę tych okolic. Jego mury kryją wiele opowieści o życiu, walkach i nadziejach ludzi na przestrzeni wielu lat.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Fotografuota iš šiaurės rytų pusės. Fotografija aprėminta plonu, baltos spalvos rėmeliu. Nugarinėje pusėje yra įrašas pieštuku mėlynu rašalu
