O kościele
Wyobraźcie sobie, że jesteście w miasteczku Bazilionai, gdzie spokój przyrody i historia zlewają się w jednolitą harmonię. Tutaj, na brzegu Deglė, prawego dopływu Dubysy, stoi kościół Świętego Bazylego Wielkiego w Bazilionach – wyjątkowe miejsce, przesycone wielowiekową historią.
Historia kościoła zaczyna się w XVIII w., kiedy właściciele młyna w Padubysys, Jonas i Antanas Beinorowie, w 1749 r. sprowadzili bazylianów i zbudowali pierwszy kościół. Zakonnicy nie tylko chwalili Boga, lecz także troszczyli się o oświatę: wkrótce przy klasztorze założono szkołę parafialną wyższego stopnia, później przekształconą w czteroklasową szkołę okręgową. Pod koniec XVIII w. do klasztoru należało nie tylko miasteczko Bazilionai, ale i wieś Mekiai z 19 włókami ziemi.
Początek XIX w. przyniósł zmiany. Drewniane, parterowe budynki – klasztor i szkoła – z czasem utraciły swoje funkcje; szkołę zamknięto w 1835 r., a rok później ten sam los spotkał klasztor. Wkrótce kościół przypadł prawosławnym, którzy w 1900 r. zatwierdzili tu projekt nowej cerkwi. Jednak po pierwszej wojnie światowej, w 1918 r., kościół zwrócono katolikom, a 8 września odprawiono pierwszą mszę katolicką. Co ciekawe, obecny drewniany kościół, który widzimy dziś, wybudowano dopiero w 1933 r.
Architektonicznie kościół w Bazilionach wyróżnia się formami architektury ludowej z elementami klasycyzmu. Zbudowany jest na planie prostokąta, ma wysoki cokół, pięcioboczną apsydę i niską wieżyczkę. Jest jednonawowy, co nadaje mu skromności i prostoty. Na terenie przykościelnym można znaleźć słup-kapliczkę rejestrowy – kolejny ważny zabytek dziedzictwa kulturowego.
W 2019 roku kościół obchodził 270. rocznicę istnienia. Była to okazja, by przypomnieć sobie te wszystkie lata i ludzi, którzy przyczynili się do przetrwania i pielęgnowania tego świętego miejsca. Kościół Świętego Bazylego Wielkiego w Bazilionach do dziś pozostaje nie tylko zabytkiem architektury, lecz także ośrodkiem duchowego życia miejscowej wspólnoty.
Historia kościoła zaczyna się w XVIII w., kiedy właściciele młyna w Padubysys, Jonas i Antanas Beinorowie, w 1749 r. sprowadzili bazylianów i zbudowali pierwszy kościół. Zakonnicy nie tylko chwalili Boga, lecz także troszczyli się o oświatę: wkrótce przy klasztorze założono szkołę parafialną wyższego stopnia, później przekształconą w czteroklasową szkołę okręgową. Pod koniec XVIII w. do klasztoru należało nie tylko miasteczko Bazilionai, ale i wieś Mekiai z 19 włókami ziemi.
Początek XIX w. przyniósł zmiany. Drewniane, parterowe budynki – klasztor i szkoła – z czasem utraciły swoje funkcje; szkołę zamknięto w 1835 r., a rok później ten sam los spotkał klasztor. Wkrótce kościół przypadł prawosławnym, którzy w 1900 r. zatwierdzili tu projekt nowej cerkwi. Jednak po pierwszej wojnie światowej, w 1918 r., kościół zwrócono katolikom, a 8 września odprawiono pierwszą mszę katolicką. Co ciekawe, obecny drewniany kościół, który widzimy dziś, wybudowano dopiero w 1933 r.
Architektonicznie kościół w Bazilionach wyróżnia się formami architektury ludowej z elementami klasycyzmu. Zbudowany jest na planie prostokąta, ma wysoki cokół, pięcioboczną apsydę i niską wieżyczkę. Jest jednonawowy, co nadaje mu skromności i prostoty. Na terenie przykościelnym można znaleźć słup-kapliczkę rejestrowy – kolejny ważny zabytek dziedzictwa kulturowego.
W 2019 roku kościół obchodził 270. rocznicę istnienia. Była to okazja, by przypomnieć sobie te wszystkie lata i ludzi, którzy przyczynili się do przetrwania i pielęgnowania tego świętego miejsca. Kościół Świętego Bazylego Wielkiego w Bazilionach do dziś pozostaje nie tylko zabytkiem architektury, lecz także ośrodkiem duchowego życia miejscowej wspólnoty.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Kompozicijoje – tarp aukštų medžių Bazilionų Šv. Bazilijaus Didžiojo bažnyčia.
Signuotas pieštuku reverse.