O kościele
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pakapė jest wspaniałym przykładem architektury ludowej, stojącym w niewielkiej wsi Pakapė, przy drodze prowadzącej z Šiaulių do Tytuvėnai. Ten drewniany kościół, zbudowany w 1879 roku, kryje głęboką i ciekawą historię.
Zanim powstał obecny kościół, na terenie cmentarza we wsi Vileikiai około 1760 roku zbudowano małą kaplicę. Później, w 1780 roku, przybył tu ksiądz, utrzymywany przez miejscowy dwór. Gdy powstała filia kurtuvenowska, nazwano ją imieniem Pakapė. Właściciel dworu Eustachy Karp w 1860 roku wybudował tu drewniany kościół, przeznaczył dla niego 33 dziesięciny ziemi, a księdzu obiecał wypłacać rocznie po 230 rubli.
Choć parafię oficjalnie erygowano w 1861 roku, już w 1875 r. mieszkańcy wsi napotkali trudności, chcąc wyremontować kościół – władze nie zezwalały na zbieranie datków na remont. Dopiero gdy proboszcz obiecał wyremontować kościół z własnych środków, udzielono pozwolenia. Tak w 1879 roku wybudowano nowy, trwalszy drewniany kościół.
Architektura tego kościoła jest wyjątkowa ze względu na plan krzyża i formy architektury ludowej. Wieżyczka kościoła i trójboczna apsyda nadają budowli elegancji i gracji. Ogrodzenie z muru kamiennego, otaczające teren przykościelny, dodaje jeszcze więcej autentyczności i historycznego uroku. Na terenie przykościelnym stoi też dzwonnica, uzupełniająca cały zespół.
Kościół w Pakapė służy nie tylko jako ośrodek życia religijnego, ale i jako dziedzictwo kulturowe, świadczące o przeszłości tego regionu. Ten niewielki, lecz znaczący drewniany kościół jest doskonałym przykładem tego, jak wsparcie wspólnoty i właścicieli dworów może pomóc zachować ważne zabytki kultury.
Jeśli kiedykolwiek będziecie mieli okazję odwiedzić to miejsce, koniecznie zwróćcie uwagę na detale kościoła, które opowiadają swoje historie o trwających od wieków tradycjach i determinacji wspólnoty, by zachować żywe swoje dziedzictwo.
Zanim powstał obecny kościół, na terenie cmentarza we wsi Vileikiai około 1760 roku zbudowano małą kaplicę. Później, w 1780 roku, przybył tu ksiądz, utrzymywany przez miejscowy dwór. Gdy powstała filia kurtuvenowska, nazwano ją imieniem Pakapė. Właściciel dworu Eustachy Karp w 1860 roku wybudował tu drewniany kościół, przeznaczył dla niego 33 dziesięciny ziemi, a księdzu obiecał wypłacać rocznie po 230 rubli.
Choć parafię oficjalnie erygowano w 1861 roku, już w 1875 r. mieszkańcy wsi napotkali trudności, chcąc wyremontować kościół – władze nie zezwalały na zbieranie datków na remont. Dopiero gdy proboszcz obiecał wyremontować kościół z własnych środków, udzielono pozwolenia. Tak w 1879 roku wybudowano nowy, trwalszy drewniany kościół.
Architektura tego kościoła jest wyjątkowa ze względu na plan krzyża i formy architektury ludowej. Wieżyczka kościoła i trójboczna apsyda nadają budowli elegancji i gracji. Ogrodzenie z muru kamiennego, otaczające teren przykościelny, dodaje jeszcze więcej autentyczności i historycznego uroku. Na terenie przykościelnym stoi też dzwonnica, uzupełniająca cały zespół.
Kościół w Pakapė służy nie tylko jako ośrodek życia religijnego, ale i jako dziedzictwo kulturowe, świadczące o przeszłości tego regionu. Ten niewielki, lecz znaczący drewniany kościół jest doskonałym przykładem tego, jak wsparcie wspólnoty i właścicieli dworów może pomóc zachować ważne zabytki kultury.
Jeśli kiedykolwiek będziecie mieli okazję odwiedzić to miejsce, koniecznie zwróćcie uwagę na detale kościoła, które opowiadają swoje historie o trwających od wieków tradycjach i determinacji wspólnoty, by zachować żywe swoje dziedzictwo.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Kompozicijoje – Pakapės Švč. Mergelės Marijos ėmimo į dangų bažnyčia.
Signuotas averso apatinėje dalyje kairėje.
Pakapė. Fotonegatyve matoma Pakapės Švč. Mergelės Marijos ėmimo į dangų bažnyčia.