O kościele
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mickūnai jest wyjątkowym zabytkiem architektury, stojącym w miasteczku Mickūnai, niedaleko Vilniusa. To nie tylko dom modlitwy, lecz również świadek historii, opowiadający o wierze miejscowych mieszkańców i ich walce o własne prawa religijne.
Początki kościoła sięgają XVIII wieku. W 1733 r. kanonik katedry w Vilniusie Józef Puzyna, który później został biskupem inflanckim, wzniósł w tych stronach kaplicę, podległą parafii Lavoriškės. Kaplica z czasem stała się ważnym ośrodkiem życia religijnego dla miejscowych katolików.
W 1826 r. w miejsce starej kaplicy wzniesiono nowy murowany kościół, zaprojektowany zgodnie z zasadami wczesnego klasycyzmu. Kościół wyróżnia się planem prostokątnym i wieżyczką, która nadaje budowli powagi. Od frontu stoi wieża dzwonnicy – to kolejny detal architektoniczny wzbogacający ogólny wygląd.
Niestety, pod koniec XIX wieku ten dom modlitwy napotkał trudności. W 1869 r. kościół został zamknięty, a po dwóch latach zamieniony na cerkiew prawosławną. Dopiero w 1918 r., po I wojnie światowej, wierni z Mickūnai odzyskali swój kościół. Kilka lat później, w 1922 r., kościół wyremontowano, a w 1923 r. utworzono parafię, która odtąd opiekowała się tym sakralnym obiektem.
W XX wieku kościół był kilkakrotnie odnawiany – w 1935 r. i ponownie w 1969 r., wówczas z inicjatywy proboszcza Aleksandra Lachowicza i za środki parafian. Takie prace świadczą o oddaniu i miłości miejscowej wspólnoty do swojej świątyni.
Dziś kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mickūnai jest nie tylko ośrodkiem religijnym, gdzie Msze św. odprawiane są zarówno po polsku, jak i po litewsku, ale i pomnikiem kultury, strzegącym historii wielu pokoleń. Jeśli będzie okazja odwiedzić ten wspaniały zakątek, warto podziwiać zarówno wnętrze, jak i zewnętrzną architekturę, która doskonale odzwierciedla epokę klasycyzmu oraz ducha miejscowych ludzi.
Początki kościoła sięgają XVIII wieku. W 1733 r. kanonik katedry w Vilniusie Józef Puzyna, który później został biskupem inflanckim, wzniósł w tych stronach kaplicę, podległą parafii Lavoriškės. Kaplica z czasem stała się ważnym ośrodkiem życia religijnego dla miejscowych katolików.
W 1826 r. w miejsce starej kaplicy wzniesiono nowy murowany kościół, zaprojektowany zgodnie z zasadami wczesnego klasycyzmu. Kościół wyróżnia się planem prostokątnym i wieżyczką, która nadaje budowli powagi. Od frontu stoi wieża dzwonnicy – to kolejny detal architektoniczny wzbogacający ogólny wygląd.
Niestety, pod koniec XIX wieku ten dom modlitwy napotkał trudności. W 1869 r. kościół został zamknięty, a po dwóch latach zamieniony na cerkiew prawosławną. Dopiero w 1918 r., po I wojnie światowej, wierni z Mickūnai odzyskali swój kościół. Kilka lat później, w 1922 r., kościół wyremontowano, a w 1923 r. utworzono parafię, która odtąd opiekowała się tym sakralnym obiektem.
W XX wieku kościół był kilkakrotnie odnawiany – w 1935 r. i ponownie w 1969 r., wówczas z inicjatywy proboszcza Aleksandra Lachowicza i za środki parafian. Takie prace świadczą o oddaniu i miłości miejscowej wspólnoty do swojej świątyni.
Dziś kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mickūnai jest nie tylko ośrodkiem religijnym, gdzie Msze św. odprawiane są zarówno po polsku, jak i po litewsku, ale i pomnikiem kultury, strzegącym historii wielu pokoleń. Jeśli będzie okazja odwiedzić ten wspaniały zakątek, warto podziwiać zarówno wnętrze, jak i zewnętrzną architekturę, która doskonale odzwierciedla epokę klasycyzmu oraz ducha miejscowych ludzi.