O kościele
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju w Nowej Wilejce to jedna z młodszych świątyń we wschodniej części Wilna, wyróżniająca się szczególną historią i dynamicznym rozwojem.
Kościół ten oficjalnie otworzył swoje podwoje dopiero w 2002 r., jednak jego historia sięga okresu międzywojennego. W 1932 r. zrodziła się inicjatywa budowy nowego kościoła, który miał zostać poświęcony pod wezwaniem św. Stanisława Kostki. Projekt stworzył architekt Jan Borowski, który zaplanował świątynię w stylu modernistycznym, mającą być jedną z najnowocześniejszych w całym regionie wileńskim. Niestety trudności finansowe zmusiły do zrealizowania skromniejszego wariantu.
W tym czasie na terenie obecnego szpitala psychiatrycznego znajdowały się koszary wojska polskiego. Żołnierze zaczęli budować kościół garnizonowy, lecz II wojna światowa przerwała prace budowlane i budynek nigdy nie stał się miejscem modlitwy. W czasach sowieckich budynek służył różnym celom praktycznym – zamieniono go na sklep, magazyn wina, warsztaty, a następnie należał do szpitala psychiatrycznego, który powrócił do przydzielonych mu jeszcze w czasach carskich pomieszczeń.
Dopiero po odzyskaniu przez Litwę niepodległości, w 2002 r., los tego budynku się odmienił: administracja szpitala przekazała budynek archidiecezji wileńskiej. Nowa parafia, nazwana imieniem Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju, rozpoczęła swoją działalność, a proboszczem mianowano księdza Wacława Wołodkowicza. Świątynia szybko stała się duchowym ośrodkiem miejscowej wspólnoty.
8 października 2005 r. kardynał Audrys Juozas Bačkis uroczyście konsekrował kościół, w obecności licznych wiernych i duchownych. Podczas takich uroczystości kościół nie tylko zostaje oficjalnie otwarty, ale i staje się miejscem błogosławionym, przeznaczonym do oddawania czci Bogu.
W 2014 r. parafia stała się centrum nowo utworzonego dekanatu Nowa Wilejka. Dekanatowi przypisano różne parafie i kaplice w okolicznych miejscowościach, co dodatkowo umocniło znaczenie parafii w regionie.
Msze odprawiane w kościele w trzech językach – litewskim, rosyjskim i polskim – świadczą o jego wielokulturowym charakterze i dążeniu do obsłużenia wszystkich mieszkańców okolicy. Na terenie przykościelnym urządzono stacje tajemnic różańcowych, zapraszające wiernych do zgłębiania modlitwy i kontemplacji.
To miejsce, w którym splatają się zawiłości historii i sprawy współczesności, pozostające ważne zarówno dla miejscowej wspólnoty, jak i dla całego Wilna.
Kościół ten oficjalnie otworzył swoje podwoje dopiero w 2002 r., jednak jego historia sięga okresu międzywojennego. W 1932 r. zrodziła się inicjatywa budowy nowego kościoła, który miał zostać poświęcony pod wezwaniem św. Stanisława Kostki. Projekt stworzył architekt Jan Borowski, który zaplanował świątynię w stylu modernistycznym, mającą być jedną z najnowocześniejszych w całym regionie wileńskim. Niestety trudności finansowe zmusiły do zrealizowania skromniejszego wariantu.
W tym czasie na terenie obecnego szpitala psychiatrycznego znajdowały się koszary wojska polskiego. Żołnierze zaczęli budować kościół garnizonowy, lecz II wojna światowa przerwała prace budowlane i budynek nigdy nie stał się miejscem modlitwy. W czasach sowieckich budynek służył różnym celom praktycznym – zamieniono go na sklep, magazyn wina, warsztaty, a następnie należał do szpitala psychiatrycznego, który powrócił do przydzielonych mu jeszcze w czasach carskich pomieszczeń.
Dopiero po odzyskaniu przez Litwę niepodległości, w 2002 r., los tego budynku się odmienił: administracja szpitala przekazała budynek archidiecezji wileńskiej. Nowa parafia, nazwana imieniem Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju, rozpoczęła swoją działalność, a proboszczem mianowano księdza Wacława Wołodkowicza. Świątynia szybko stała się duchowym ośrodkiem miejscowej wspólnoty.
8 października 2005 r. kardynał Audrys Juozas Bačkis uroczyście konsekrował kościół, w obecności licznych wiernych i duchownych. Podczas takich uroczystości kościół nie tylko zostaje oficjalnie otwarty, ale i staje się miejscem błogosławionym, przeznaczonym do oddawania czci Bogu.
W 2014 r. parafia stała się centrum nowo utworzonego dekanatu Nowa Wilejka. Dekanatowi przypisano różne parafie i kaplice w okolicznych miejscowościach, co dodatkowo umocniło znaczenie parafii w regionie.
Msze odprawiane w kościele w trzech językach – litewskim, rosyjskim i polskim – świadczą o jego wielokulturowym charakterze i dążeniu do obsłużenia wszystkich mieszkańców okolicy. Na terenie przykościelnym urządzono stacje tajemnic różańcowych, zapraszające wiernych do zgłębiania modlitwy i kontemplacji.
To miejsce, w którym splatają się zawiłości historii i sprawy współczesności, pozostające ważne zarówno dla miejscowej wspólnoty, jak i dla całego Wilna.